840 | အပြာစာအုပ် PDF

အမြည်းဖတ်မယ်

ဟန်ဝင်းအောင်သည် လူလိမ်တယောက်ပါ။
ဖိုးတွမ်တီးဟန်ဝင်းအောင် လို့ လူသိများတယ်။ ဖိုးတွမ်တီး ဆိုတာက လိမ်လည်မှုအတွက် ပုဒ်မ ...ပြစ်မှု
ဆိုင်ရာ ဥပဒေ ပုဒ်မ ၄၂ဝ ကို ပြောချင်တာ။ ဆိုလိုတာက ဖိုးတွမ်တီး လုပ်လွန်းလို့ ခေါ်ကြတာ။
ငယ်ငယ်လေးထဲက စောရနက္ခတ်နဲ့ယှဉ်ပြီး မွေးဖွားလာခဲ့သလား မဆိုတတ်ဘူး။ ဟန်တင့်ကျော်သည်ငယ်
ငယ်ထဲက လိမ်တတ်သည်။ ခိုးတတ်သည်။ သူများကို ဂျောက်ချတတ်သည်။ ကျောင်းသား အရွယ်ထဲက
လိမ်သည်။
ကျောင်းက အတန်းဖေါ် အချင်းချင်း လိမ်သည်။ ဆရာ ..ဆရာမတွေကို လိမ်သည်။ ကျောင်းက
ကျောင်းစောင့် ဒရဝမ်ကြီးကိုက အစ သူ လိမ်သည်။ ကျောင်းရှေ့မှာ လာရောင်းတဲ့ ဘယာကြော်သည်
ကုလားကိုလည်း သူလိမ်သည်။ ကျောင်းအိမ်သာကို ဆေးတဲ့ကုလားကိုလည်း လိမ်သည်။
ကျောင်းသွားတက်ပေမယ့် စာကို စိတ်မဝင်စား။ မဟုတ်တာ တခုခုကို လုပ်ဖို့ဘဲ အမြဲ တွေးနေသည်။ လိမ်ဖို့
ညာဖို့ သူတပါး ပစ္စည်းကို မတရားနည်းနဲ့ ရယူပိုင်ဆိုင်ဖို့ဘဲ သူ စဉ်းစားနေသည်။ ဒါကြောင့် ရှစ်တန်းကျ
..ကိုးတန်းကျ ..ဆယ်တန်း နှစ်ခါကျပြီး သူ ကျောင်း မနေတော့ဘူး။ ကျောင်းဆက် မနေပေမယ့်ကျောင်းနဲ့
တော့ အဆက်မပြတ်။ သူသည် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား အယောင်ဆောင်ပြီး လိမ်တတ်လို့ ကျောင်းသား
မဟုတ်ပေမယ့် တက္ကသိုလ်ထဲ ရောက်တတ်သည်။ တက္ကသိုလ်မှ တခုထဲ မဟုတ်။ တက္ကသိုလ် အမျိုးမျိုးထဲ
သူ ရောက်သည်။ ကျောင်းသားအစစ်တွေရဲ့ ဟန်ပန် အမူအရာတွေကိုလည်း သူ မှတ်သားလေ့လာသည်။
အတုခိုးသည်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ဂိုက်စတိုင် ဖမ်းပြီး လိမ်သည်။ ငွေပစ္စည်းတင် မက
မိန်းကလေးတွေရဲ့ အချစ်ကိုလည်း လိမ်ညာပြီး ယူသည်။
ဟန်ဝင်းအောင်သည် လိမ်တတ်ညာတတ် ခိုးတတ် သလို တဏှာလဲ ကြီးသည်။ ငယ်ငယ်လေးထဲက
သူ့လိင်တန်ဆာသည် တခြားရွယ်တူ ကလေးတွေလို မဟုတ်ဘဲ ကြီးမားရှည်လျားနေပြီး လိင်တန်ဆာရဲ့
ထိပ်မှာလည်း ထင်ရှားတဲ့ မှဲ့နီကြီး တလုံး ရှိနေတာကြောင့် ရာဂအား ကြီးမယ့်ကောင်..မိန်းမအမှု ဝါသနာထုံ
မဲ့ကောင်လို့ သူ့ဘကြီး တယောက်က ပြောဆို ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့သည်။
တကယ်ဘဲ ဟန်ဝင်းအောင်သည် မိန်းမလိုက်စား ရှုပ်ပွေသည်။ မိန်းမကောင်းများကို လိမ်ညာပြီး ရအောင်
ယူတတ် အိပ်တတ်သလို လမ်းပေါ်က လိမ့်နေတဲ့ ဂေါ်လီမလေးများ ..ကြေးစား မိန်းမပျက်များ နဲ့လည်း
ပျော်ပါးသည်။

ကောလိပ် နဲ့ တက္ကသိုလ်တွေက မိန်းကလေးတွေကလည်း တက္ကသိုလ်ကျောင်းထဲ အမြဲ တွေ့ရသော သူ့ကို
ကျောင်းသားဘဲ ထင်မှတ်ကြပြီး သူ့အပြောကို ယုံကြပြီး ပြန်ချစ်ကြို က်ခဲ့တဲ့သူတွေ ရှိသည်။ ချစ်သူ
မိန်းကလေးတွေကို သူ့စိတ်ကြို က် ပျော်ပါးပြီး သူတို့ဆီက အကြောင်းအမျိုးမျိုး ပြပြီး လိမ်စားသည်။
ဆေးကျောင်းသား ဟန်ဆောင်ပြီးလည်း နားကြပ်လေး လက်ကကိုင်ပြီး ဆေးရုံတွေကို ဝင်ထွက်သည်။
ဟောက်ဆာဂျင်ဆိုပြီး လိမ်ညာသည်။ သူလိမ်နေရတာကို သူ ကျေနပ်နေတာ။ တခါတလေ သူလိမ်တာ
သူ့အတွက် အကျိုး မဖြစ်ထွန်းလှ။ သူ့အကြောင်းသိသူတွေက သူသည် ယဉ်ယဉ်လေးနဲ့ ရူးနေသူ
စိတ္တဇဝေဒနာရှင် တယောက် လို့ ပြောဖူးသည်။
တဖြေးဖြေးနဲ့တော့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက သူ့ကို လူလိမ်မှန်း သိလာကြသလို မကျေနပ်သူတွေက
ရဲစခန်းကို တိုင်ကြားကြတာကြောင့် သူသည် ရဲနဲ့ ညိသွားသည်။ ရဲက သူ့ကို လူလိမ်မှန်း သိသွားသည်။
ရဲမှတ်တမ်း ဝင်သွားသည်။
ပထမပိုင်းမှာတော့ သူ့မိဘတွေက နံမည်အပျက် မခံဘဲ သူ့အစား လျှော်ပေးတာတွေကြောင့် သူသည်
ကျောင်းမှာ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ဆွေမျိုးများ ကြားမှာ နံမည်ပျက်ပေမယ့် အမှုတွေ ဘာတွေ မဖြစ်ခဲ့။ ရဲအဖမ်း
မခံခဲ့ရ။ ထောင်မကျခဲ့။ ဒါပေမယ့် သူက ရပ်တန်းက ရပ်မသွားဘူး။ မလိမ်ဘဲနဲ့ မနေနိုင်ဘူး။ မိဘတွေလည်း
ကြာလာတော့ သူ့ကို စိတ်ပျက်လာကြသည်။ သူ့ကို မကယ်တော့။ သူ့ဖက်က မနေတော့။
ရဲအဖမ်းခံရတဲ့အချိန် နဲနဲ ခြေငြိမ်သွားတယ် ထင်ကြရပေမယ့် အခိုက်အတန့် ခဏတာဘဲ သူ ငြိမ်နေပြီး
သူ့အကျင့်အတိုင်း ပြန်လိမ် ပြန်ခိုးတော့တာဘဲ။
ဟန်ဝင်းအောင် သည် လိမ်ဖို့ မကြောက်ဘူး။ လိမ်တာပေါ်သွားမှာ မိသွားမှာလည်း မကြောက်ဘူး။
ပေါ်တင်ဘဲ။ မျက်နှာသေသည်။ မျက်နှာပြောင်သည်။ လိမ်ပြီးရတဲ့ငွေတို့ ပစ္စည်းတို့က သူ့ဆီ မမြဲဘူး။
သူကလည်း စားသောက် သုံးဖြုန်းပစ်ခဲ့သည်။ ငယ်ငယ်လေးထဲက အိမ်က လူကြီးတွေကို လိမ်သည်။
အမျိုးတွေကို လိမ်သည်။ ပစ္စည်းတွေကို ခိုးရောင်းစားသည်။ ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ခိုးရာပါပစ္စည်း ဘယ်မှာ
ရောင်းရမလဲ သူသိသည်။
အသက်၁၈နှစ် အရွယ်မှာထဲက မိန်းမရှုပ်တဲ့ ကိစ္စနဲ့ ဟန်ဝင်းအောင် ဓါးထိုးခံရသည်။ ဘယ်သွားသွား အမှု
ပွေတဲ့ ဟန်ဝင်းအောင်သည် တနေ့မှာ ရန်ကုန်မြို့ထဲကို ဘတ်စကားနဲ့ သွားရင်း လူကြပ်လှတဲ့ဘတ်စကား
ပေါ်မှာ မိန်းမတယောက်ကို မျက်စိကျသည်။ မိန်းမက တင်ကောင်းကောင်းနဲ့မို့ ဟန်ဝင်းအောင် ဒီမိန်းမ
အနားကို တိုးကပ်သွားသည်။ ဒီမိန်းမက သူ့ထက် အသက် အများကြီး ကြီးသည်။ သုံးဆယ်ခန့်အရွယ်
ဖြစ်သည်။ အသားဖွေးဖွေး နို့ကြီးကြီး တင်ပါးကြီးတွေ ထယ်ဝါသည်။ တရုတ်ကပြားမ ဖြစ်သည်။
ဟန်ဝင်းအောင် တိုးကပ်လာတာကိုလည်း ဒီမိန်းမက သိသည်။ ဟန်ဝင်းအောင်သည် လူကြပ်တာကို
အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဒီမိန်းမရဲ့ ဖင်ကားကားကြီးတွေကို အနောက်ကနေ အပီအပြင် ထောက်သည်။
ဖင်ကြီးတွေက ထောက်လို့ ကောင်းလှသည်။ ဟန်ဝင်းအောင် က မိန်းမတွေကို ဘတ်စကားပေါ်မှာ
ထောက်နေကျမို့ သိနေတာက ဒီမိန်းမသည် ထမိန်တထပ်ထဲ ဝတ်ထားသည်။ အတွင်းခံပင်တီ ခံဝတ်
မထားဘူး။

သူ့မာတောင်နေတဲ့ ဒုတ်ကြီးက မိန်းမရဲ့ ဖင်တုန်းတွေကြား တဲ့တဲ့ကို ထောက်ထားသည်။ ဘတ်စကားမောင်း
တဲ့ သူက ဘရိတ်ကို ဆောင့်ဆောင့်နင်းလိုက်တဲ့အခါ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပါလာတဲ့ ပါဆင်ဂျာတွေသည်
ယိမ်းထိုးကုန်သည်။ သူ့ဒုတ်ကြီးကလည်း ရှေ့က ဖင်အိအိကြီးတွေကြားထဲကို ပစ်ပစ်ဆောင့်နေသည်။
ရှေ့က မိန်းမ ဖျတ်ကနဲ လှည့်ကြည့်သည်။ သို့သော် စိတ်ဆိုး မကျေနပ်ပုံ မပြဘူး။ ဒီတော့ သူ စိတ်အား
တက်သွားသည်။ သူ့ကို လုပ်ခွင့်ပြုသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဟန်ဝင်းအောင် ပိုကဲလာသည်။ နောက်ကလဲ
ထောက် ထမိန်စ ကြားနေ ရှေ့ဖက်ကိုလည်း သူ့လက်နဲ့ စမ်းလိုက်သည်။
“ အို..ကဲလိုက်တာ ..ကောင်လေး ....”
လေသံလေးနဲ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တာ သူ ကြားလိုက်သည်။ ဟန်ဝင်းအောင်လို မကြောက်တတ်မျက်နှာ
ပြောင်တဲ့ကောင်မို့သာ ဒီလိုတွေ လုပ်ရဲတာ။ တချို့ ထက်တဲ့ စွာတဲ့ မိန်းမတွေနဲ့သာ တိုးမိရင်လူကြားအောင်
အော်ဟစ်နိုင်သည်။ ပါးကိုလည်း ဖြောင်းကနဲ ပိတ်ရိုက်နိုင်သည်။ အခု မိန်းမကတော့ အဖုတ်ကို စမ်းကာ
ပွတ်ကြည့်တာတောင် ငြိမ်နေသည်။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် သူ ဒီမမကြီးကို ဖြုတ်ချင် ဖြုတ်ရနိုင်သည် လို့
ဟန်ဝင်းအောင် တွက်ဆမိသွားသည်။
ပိုရဲတင်းလာပြီး စောက်ပတ်ကို ပီပီပြင်ပြင် ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားတွေကို ကိုင်မိပြီး
သူ့ဒုတ်ကို ဖိဖိညှောင့်လိုက်တော့ သူ ပြီးခါနီးတောင် ဖြစ်သွားရသည်။ ရှေ့က မမကြီးလည်း သူ လုပ်တာ
ကိုင်တာ တွေကြောင့် စိတ်တွေ ထကြွနေမှာ အမှန်ဘဲ လို့ သူ တွက်ဆနေသည်။
“ မှတ်တိုင်ပါတယ် ...”
စော်ကြီးရဲ့ အသံတွေက တုန်နေသလိုဘဲ။
မှတ်တိုင်မှာ ဆင်းသွားတော့ ဟန်ဝင်းအောင် အနောက်ကနေ လိုက်ဆင်းသည်။ သူ့ဒုတ်က ပုဆိုးကြား
က ငေါငေါကြီး ထိုးထောင်ထွက်နေလို့ လွယ်အိတ်နဲ့ ကာထားရသည်။ ဟန်ဝင်းအောင်သည် အရင် အ
တွေ့ကြုံတွေ ရှိခဲ့ဘူးလို့ ဘတ်စ်ကား စီးရင် လွယ်အိတ် အမြဲပါသည်။ မြူးကြွနေမှာ ဖြစ်တဲ့ သူ့ဒုတ်ကို
ကာဘာ လုပ်ဖို့ ...။
ဖင်တုန်းတွေ နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက် တဆတ်ဆတ် တုန်ခါလိုက်နဲ့ စော်ကြီး ရှေ့ကနေ တလှမ်းချင်း လှမ်း
လျှောက်နေသည်။
“ မမ ....မမ ....ခဏ ....ခဏလေး ....”
ဟန်ဝင်းအောင်က ဘေးချင်းယှဉ်မိအောင် လျှောက်ရင်း စော်ကြီးကို စကားစပြောလိုက်သည်။
“ ဘာလဲ ...မင်း ကားပေါ်မှာ စော်ကားရတာ အားမရသေးဘူးလား ...ဘာထပ် လုပ်ချင်သေးလို့လဲ ..”
“ ဟာ ..အမရယ်...စော်ကားတာ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ ....”
“ ဘာ မဟုတ်ရမှာလဲ ..ဟွန်း ..အတင်းလိုက်ထောက်ပြီး ...နောက်ပီး ...မပြောလိုက်ချင်ပါဘူး ..လက်က
လည်း သရမ်းသေးတယ် ..”

“ ဆောရီးပါ ..မမရယ် ...မမက ဟိုလေ ..ကိုယ်လုံးက အရမ်းလှ ..အဲ ..အရမ်းတောင့်တင်းတော့
မတော်တဆ ထိမိရာက မနေနိုင်တော့ဘဲ ...”
“ တော်ပါကွာ ..နားရှက်ပါတယ် ...ကဲ ..ကဲ ...မင်းလမ်း မင်းသွား ...ငါလည်း လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ် ..”
“ မမ ...မမက ဒီလမ်းထဲမှာ နေတာလားဟင် ..”
“ အင်း ..ဘာလဲ ..ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ ...”
“ မမကို ခင်မင်ချင်တာပါ ...မမ နံမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲဟင် ...ကျနော့်နံမည်က ဟန်ဝင်းအောင် ပါ ..”
“ ဟွန်း ..ဉာဏ်ချည်းဘဲ ..မင်း အကြောင်း မသိရင် ခက်မယ်...လိုက်မိတ်ဆက်..ပြီးတော့...”
“ မမ နံမည်လေး ...”
“ ငါ့နံမည်က အေးအေးပွင့်....ကဲ ..ဘာသိချက်သေးလဲ ....”
“ မမ က အိမ်ထောင်နဲ့လားဟင်....”
“ အင်း ...ဟုတ်တယ်...လင်ရှိတယ်....ကဲ ..မောင်မင်းကြီးသားလေး ....ဒါဘဲလား ..ငါ သွားတော့မယ်...”
“ အိမ်ပြန်မှာလားဟင်...မမ ....မမယောကျ်ား အိမ်မှာ ရှိလား ...”
“ အမလေးတော်...စပ်စုလိုက်တာ ..ငါ့လင် အိမ်မှာ ရှိလား ဘာလို့ သိချင်နေရတာလဲ ...”
“ အော်..ကျနော်လေ ....အိမ်....အိမ်သာ ...အိမ်သာ တက်ချင်လို့..ခဏ လိုက်ခဲ့ပြီး အိမ်သာ တက်လို့ရမ
လား ...မမ ....”
“ အမလေး ....မင်းမလဲ ..အမျိုးမျိုးဘဲ ..ငါ့လင်က အိမ်မှာ ရှိမနေဘူး ...သူနဲ့ ငါ စကားများလို့ ငါ သူ့ကို
အိမ်ပေါ်က မောင်းချထားတာ တလကျော်လောက် ရှိနေပြီ ....”
ဟန်ဝင်းအောင် ထိပ်ကနဲ ဝမ်းသာသွားသည်။ ဝမ်းသာလုံး ဆို့သွားသည် ဟု ဆိုလျှင် ပို မှန်ကန်လိမ့်
မည်။
“ ဒါဆို ခဏ လိုက်ခဲ့မယ်နော်....”
“ ဟင်း ....ကဲ ..ကဲ ..လိုက်ခဲ့...”