အပြာစာအုပ် PDF | လူကြီးဇာတ်လမ်းများ အခမဲ့ဖတ် | Myanmar Ebook Library

အမြည်းဖတ်မယ်

နန်း...ခဏလေး..အောင့်ခံနော်
ဖင်ပေါက်လေး လက်၂ဖက်နဲ့ ဖြဲပြိး တံတွေးထွေးချရင်း ဗျစိကနဲ့ လိုးတေ့ မာမိအသံစူးစူးဝါးဝါးလေးကြားလိုက်ရတယ်။
"အား...အမေ့...အား အား..xင်ကွဲသွားပြီလား...မသိဘူး...နာလိုက်တာ..ကိုကျော်ရယ်"မာမိက လေးဖက်ထောက် အနေအထားနဲ့ ကိုယ်လုံးကို ရှေ့တိုးပြီး ဖင်ထဲကxီးကိုထုတ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ဉီးကျော်မောက် မာမိရဲ့ ခါးလေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖမ်းဆွဲထိန်းထားတာ
"အဟင့်ဟင့်...မရတော့ဘူး နားတယ်...ကိုကျော်ရဲ့ ... ဖင်ပေါက်ကေို...မလုပ်နဲ့တော့...အား ကျွတ်ကျွတ်.."

အမြည်းဖတ်မယ်

"စကားမပ်ကိုကို၊ ချိုလေး ကိုကိုကို ပြောစရာတခုရှိတယ်။ ကိုကို့ ကိုပြေရမှာ မျက်နှာလည်ပူစရာကောင်း ရီးလည်းရီစရာကြီးမို့"
"ဟုတ်လား ဘာလည်း ချိုလေး"
"ခစ်ခစ တကယ်တော့ တမျိုးကြိးပါ။ ဒဲ့ဘဲပြောရရင်တော့ ဉီးသာမြတ်ကြီး ခေါင်းမိုးပေါမှာ မိန်းမ တစ်ယောက်နဲ့ လုပ်နေတာတွေ့ခဲရလို့"...

အမြည်းဖတ်မယ်

စခန်းမှူး သန်းထူး လေချွန်နေသည်..။
အဆိုတော်ကိုင်ဇာရဲ့ .“သီဟနာဒ”ဆိုတ ဲ့သီချင်းအလိုက်ကိုလေချွန်နေသည်..။ “မင်းလ ဲ ယောင်္ကျား..ငါလ ဲ
ယောင်္ကျား..ကြိုက်တာကိုရွေးစမ်း ကိုယ့်လူ.. ”ဆိုတ ဲ့သီချင်း...။ လူတေ ွ ပျော်ရင်လေချွန်တတ်ကြသည်..။
သန်းထူးကတော့စိတ်လှုပ်ရှားနေတ ဲ့အခါ လေချွန်တတ်သည်..။
အ ဲဒီသီချင်းက “နွားသိုး မှန်ရင်တော့ဂျိုချက်ဘယ်ကင်းပါ့မလ ဲ .....” ဆိုတ ဲ့သီချင်းစာသားကိုသူ
ကြိုက်နှစ်သက်သည်..။ ဒီသီချင်းအလိုက်ကိုခဏခဏဘ ဲ သူလေချွန်တတ်သည်..။
သူကတော့ဂျိုချက်မကင်းရုံမက ဂျိုချက်တေ ွ ဗလပွနဲ့လို့ပြောရ မည်..။
ကားမောင်းနေသော ရဲကြပ်တင်သိန်းက က ွမ်းဝါးရင်း ..ကားမောင်းနေသည်..။
စီရျေဖိုက်အပြာရောင်ဂျစ်ကားလေး တောင်ပတ်လမ်းအတိုင်း တအိအိနဲ့တက်နေသည်...။
တောင်ပေါ်က ဆင်းလာတ ဲ့ကားတစီးက အကွေ့တနေရာမှာ ..တက်လာတဲ့သူတို့ကားကိုစောင့်နေသည်..။
တောင်ပေါ်က ဆင်းလာတ ဲ့ကားတေ ွအတွက်ဆိုင်းဘုတ်လေး ရှိနေသည်..။
“ အတက်ကားကိုဦးစားပေးပါ ” တ ဲ့..။
မိုးတေ ွ အုံ့နေသည်..။
မဲတက်လာတ ဲ့ကောင်းကင်ကိုသူ့ဘေးက ထိုင်နေတဲ့ရဲကြပ်ကြီး ဆရာမျိုးလင်း က မော့ကြည့်သည်..။
သန်းထူး မျက်လုံးတေ ွ မှုန်မှိုင်းနေသည်..။ မျက်မှောင်ကြုံ့ထားသော သူ့ကိုဆရာမျိုးလင်း
တချက်လှမ်းကြည့်သည်..။
သူကတော့မကြာခင်တေ ွ့ကြုံရမှာတွေ အတွက်စိတ်တွေ လှုပ်ရှားနေသည်..။ စိတ်လှုပ်ရှားတာ သူ
ကြောက်လို့မဟုတ်..။ တေးထားတာတခု..လုပ်ချင်နေတာ ကြာနေတဲ့အလုပ်တခုကိုလုပ်ရတော့မှာမို့...။
တေးထားတာ ကြာပြီ..။ အခုတော့..အချိန်ကျလာပြီ..။
ဒီနေ့မနက်ဘ ဲ အုန်းသောင်း ပုန်းရှောင်နေတဲ့ဘက်က လူတယောက်က သတင်းလာပေးသည်..။
ပြည်သူ့ကောင်စီဝင်တယောက်ဘဲ ဆိုပါစို့..။ သူရှာနေတဲ့အုန်းသောင်း ဆိုတဲ့ကောင်ကိုတေ ွ့ပြီဆိုတ ဲ့သတင်း
..။
ခွေးမသား အုန်းသောင်း ..။
သူလိုက်နေတာ ကြာပြီ..။ သူ..ဆရာမျိုးလင်း နဲ့အဖွဲ့ကိုလက်နက်..ကျည်ဆံအပြည့်အစုံ နဲ့ခေါ်ခဲ့သည်..။
..အုန်းသောင်း ပုန်းအောင်းနေတယ်ဆိုတဲ့ရွာဘက်ကို ချက်ချင်း လိုက်ခဲ့ပြီ. .။

တေ ွ့ကြပြီပေါ့...အုန်းသောင်းရယ်..။
ကျားနဲ့ဆင်လယ်ပြင်မှာ တေ ွ့ကြပြီပေါ့...။ ထိပ်တိုက်တေ ွ့ကြမှာပေါ့က ွာ ..။
ဒီကောင်ကိုသူဘယ်လောက်တောင်တေးထားလဲ ဆိုရင်..တေ ွ့ရင်အသေ ပစ်သတ်ဖို့ရည်ရွယ်ထားသည်..။
ဒီကောင့်ကိုဥပဒေ ဘောင်ထ ဲကနေ တရားဝင်ရှင်းလင်းပစ်မည်..။
သူ့လို မြန်မာပြည်က ရဲတယောက်သည်နိုင်ငံခြားရုပ်ရှင်ထ ဲက သူလျှိုတယောက်လိုလူသတ်လိုင်စင်
..Licenseto Kill ရမထားပေမဲ့ဥပဒေမှာ ကာကွယ်ခုခံပိုင်ခွင့်( Self Defence ) က နိုင်ငံသားတိုင်း ရရှိထားတဲ့
အခွင့်အရေးမို့..သူ့လို ဒုစရိုက်ကောင်တေ ွ ဓါးပြတေ ွကိုလိုက်လံဖမ်းဆီးနေရတ ဲ့ရဲအရာရှိတယောက်ကတော့
..အသေအချာကြီး ..ကာက ွယ်ခုခံပိုင်ခွင့်က အသုံးပြုလို့ရနေသည်..။
အ ဲဒီကာကွယ်ခုခံပိုင်ခွင့်ကိုသုံးပြီး ..သူနှိပ်မှာ ..။ ဆော်မှာ ..။ ရှင်းပစ်မှာ ...။
သူ့ကို ရန်ပြုဖို့လုပ်လို့..စပြီး သေနတ်နဲ့ပစ်လို့..သူက ခုခံကာကွယ်ရပါသည်..တားဆီးရပါသည်..ဆိုပြီး
..ရှင်းပစ်မှာ ....။
သန်းထူး ကြုံးဝါးနေသည်...။
မင်း ..ငရဲပြည်ကိုသ ွားဖို့သာ ပြင်ပေတော့...ငါ လာပြီက ွ ...။
ဒီခွေးမသား .. အုန်းသောင်း ကိုသူလိုက်နေတာ ကြာပြီ..။ အုန်းသောင်း ကိုတာဝန်အရ ဘဲ လိုက်ရှာနေတာ
မဟုတ်ဘူး ..။ လှလှပပကြီး လက်စားချေဖို့..သူလိုက်နေတာ ..။
အုန်းသောင်းသည်ဓါးပြ ..။ ဓါးပြ ခေါင်းဆောင်..။ အဖွဲ့သားလေးယောက်ပါတ ဲ့ဓါးပြအဖွဲ့ကိုဦးဆောင်ပြီး ..ဒီ
နားတဝိုက်တိုက်စားနေခဲ့တ ဲ့ဓါးပြ ..။
လ ွန်ခဲ့တဲ့သုံးနှစ်လောက်က သူအုန်းသောင်းကိုဓါးပြမှု နဲ့ဖမ်းသည်..။ ရုံးတင်တရားစွဲသည်..။
အုန်းသောင်းသည်ဓါးပြမှု နဲ့ထောင်မကျ ..။ ရှေ့နေကောင်း နဲ့တေ ွ့ပြီး ..ဓါးပြတိုက်ရန်ကြံစည်မှု ကို
ပြောင်းသ ွားပြီး ..ထောင်ထ ဲ ကြာကြာ မနေလိုက်ရ ..။
အ ဲဒီတုံးက သူကိုယ့်ကိုကိုယ်အပြစ်တင်မိသည်..။ သူညံ့လို့...။
ရဲအတတ်သင်ကျောင်း ( ရှေးတုံး က ဆတ်ကျောင်းလို့ခေါ်သည်) တုံး က သင်တန်းဆရာ ရဲအိုကြီးတယောက်
က သူတို့ကိုသူ့ဆရာ့ဆရာတွေက သင်ခဲ့ဘူးတာတေ ွကို ပြောပြသည်..။ သင်ခန်းစာအနေနဲ့သင်တာမဟုတ်
..။ ရဲလုပ်စားမယ်ဆိုရင်သတိချပ်ဖို့ဆိုပြီး ..ပြောပြခဲ့တာ ..။
လဘက်ရည်ဆိုင်မှာ အတေ ွ့အကြုံ ဖလှယ်တ ဲ့သဘော ..ကြီးသူက ငယ်သူကို ဗဟုသုတပေးတဲ့သဘောမျိုးပေါ့
..။

သူပြောတာက အမှုု တခု ဖြစ်ပြီဆိုရင်ဆန္ဒမစောဖို့..လောမကြီးဖို့..ပြည်သူလူထုတော့ဒုက္ခရောက်နေပြီ
..ပြည်သူ့ရဲတယောက်အနေနဲ့ပြေး ကယ်လိုက်မှဘဲ ..ဆိုပြီး ..အမှုမဖြစ်ခင်..ဘာမှ မလုပ်သေးခင်( မှုခင်းကို
ကြိုတင်ကာက ွယ်တာ ) သ ွားမလုပ်နဲ့..တ ဲ့..။ ဓါးပြမှု ဆိုရင်ဓါးပြတိုက်ပစေအုံး ..တိုက်ပြီးမှ ဓါးပြမှု ဖြစ်တယ်
.. မတိုက်ခင်ဆိုရင်ဓါးပြတိုက်ရန်ကြံစည်မှု ဘဲ ..။ ရှေ့နေကောင်းရင်လုံးဝတောင်လ ွတ်သွားနိုင်တယ်..လို့
ပြောခဲ့တယ်..။
ထိုစဉ်က သူမကောင်းတတ်လို့သာ နားထောင်နေခဲ့ပြီး စိတ်ထဲမှာ အချိန်ဆ ွဲနေလို့ဓါးပြက..သူတိုက်တ ဲ့
လူတွေကိုခုတ်လိုက်သတ်လိုက်ရင်..“ ငါ မကယ်လိုက်ရလို့..”ဆိုပြီး ယူကြုံးမရ ဖြစ်ရမှာဘ ဲ ..ထုချေလွှာတေ ွ
ဘာတွေလ ဲတင်ရမှာဘ ဲ..ငါတော့သူ့စကားကိုနားမထောင်ဘူး ..လို့စဉ်းစားခဲ့ပြီး ..တကယ်တမ်း အလုပ်ခွင်
ရောက်တော့..ဓါးပြဟေ့ဆိုတာနဲ့ပြေးပြေး ဖမ်တာဆီးတာဘ ဲ ..။ အုန်းသောင်း ထောင်ထ ဲမှာ မကြာတာ
သူ့အပြစ်မကင်း..သူသည်သင်တန်းကျောင်းတုံးက ရဲဆရာကြီး သင်ပေးခဲ့တာကို နားမထောင်ဘ ဲ
ဆန္ဒစောသွားခဲ့လို့..။
အုန်းသောင်း ထောင်ထ ဲက ထ ွက်ပြီး တပတ်လောက်မှာဘ ဲ ရွာတရွာက သူနဲ့ခင်မင်တ ဲ့စားအိမ်သောက်အိမ်
ကျေးရွာကောင်စီဥက္ကဌ ဦးဟုန်ဖ အိမ်ကိုဝင်တိုက်သည်..။ ဦးဟုန်ဖကိုပစ်သတ်ပြီး သမီးလေး နန်းမိုးကို
မုဒိန်းကျင့်ပြီး သတ်သ ွားသည်..။ ဦးဟုန်ဖကိုသူတော်တော်ခင်မင်သလိုဘဲ နန်းမိုး ကိုသူ
သဘောကျကြိုက်နေတာ ..။ နန်းမိုး နဲ့သူနဲ့သံယောဇဉ်တ ွယ်နေတာ ..။ ညိနေတာ ...။
အခုတော့သူကြိုက်နေတ ဲ့ကောင်မလေးကိုမုဒိန်း ကျင့်ရုံမက သတ်ပစ်လိုက်သည်..။ ဒီလိုလူသတ်သမား..
မုဒိန်းကောင်တေ ွကိုသူလူကြီးလူကောင်းတေ ွလိုယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးလေး ဖမ်း..ထောင်ထ ဲ ပို့လို့မတော်တဆ
.. ရှေ့နေကောင်းတယောက်နဲ့တိုးပြီး ..ဥပဒေ အချက်အလက်ကောင်းကောင်း ပြပြီး ရုံးမှာ ထုချေလို့
လ ွတ်များသ ွားခဲ့ရင်.. နန်းမိုး လိုအပြစ်မဲ့မိန်းမပျိုလေးတေ ွ ကိုထပ်ပြီး မုဒိန်းကျင့်..သတ်ပစ်နေရင်ဘယ်လို
လုပ်မလဲ ..။
အုန်းသောင်းကိုသူဒီလောကကနေ မောင်းထုတ်ပေးဖို့တာဝန်ရှိနေပြီ..။
နေ့ရော ညပါ ဒီတာဝန်ကြီးက သူ့ကိုဖိစီးနေသည်..။ သတိရတိုင်း တောထ ဲသ ွားပြီး သူသေနတ်အပစ်
လေ့ကျင့်သည်..။ ပွဲမဝင်ခင်အပြင်မှာ လေ့ကျင့်ခြင်း ..။
သူအပူတပြင်း လိုက်လံစုံစမ်းတော့သည်. .။ အုန်းသောင်းကိုအပင်ပန်းခံပြီးကိုတရွာဝင်တရွာထ ွက်
လိုက်သည်..။ စိတ်ထ ဲမှာလဲ ကြုံးဝါးနေသည်..။ ဒီတခါ မိရင်တော့.. ရုံးမတင်ဘူး.. အုန်းသောင်း

..မင်းလိုကောင်က ထောင်လောက်နဲ့ ပြီးလို့မဖြစ်ဘူး ..ငရဲပြည်ပို့ပစ်ရမဲ့ကောင်..တေ ွ့ကြသေးတာပေါ့..။
အကြိမ်ကြိမ်ရေရွတ်နေသည်..။ အရူးတယောက်လိုဘ ဲ ..။
သူသည်သေနတ်ပစ်အပြင်းအထန်လေ့ကျင့်သည်..။
နဂိူထ ဲက လ ဲ သန်းထူးသည်သေနတ်ပစ်တာ ညံ့တော့မညံ့..။
သို့ပေမဲ့..ကျင့်တာများလေ ကောင်းလေဘဲ ..။
တောထဲ ..ထင်းရှူးတောထဲ သွားပြီး ဘီယာပုလင်းတေ ွ ထောင်..နို့ဆီခွက်တွေ ထောင်ပြီး ပစ်သည်..။
ကျည်ဆံသည်ရွှေထက်ရှားပါးသည်..။ ရွှေက ပိုက်ဆံပေးရင်ဝယ်လို့ရသည်..။ ကျည်ဆံကရဖို့မလွယ်..။
သူက မိတ်ဆေ ွ ပေါများ..ချစ်ခင်သူပေါများလို့..ဆရာသမား..ပိုင်ရာ ဆိုင်ရာတေ ွ က စွန့်ကျဲလို့ကျည်ဆံရတာ
..။

မြန်မာပြည်မှာ သူတို့ကိုကိုင်ခွင့်ပေးသောသေနတ်များသည်ကျည်ဆံက အတိအကျ အရေအတွက်နဲ့
ပေးတာ ဖြစ်သည်..။ အသစ်ထုတ်ပေးတာ..လ ဲပေးတာ မရှိလို့လဲ ကျည်ဆံတေ ွသည်ဟောင်းနွမ်းနေသည်. .။
ပစ်ရင်ထ ွက်ပါ့မလား ..ပေါက်ပါ့မလား..စိတ်ပူစရာ ကျည်ဆံများ ဖြစ်သည်..။
ဒီတော့သူတို့ဘယ်လိုလုပ်ကြသလဲ ..။ စစ်တပ်မှာ အသိရှိသူများ က သူတို့သာတီအိပ်ကျည်ဆံနဲ့
ဆိုက်တူပြီး အရှည်မတူတ ဲ့ကျည်ဆံကိုဆလံပေး..တောင်းကြပြီး ..လုပ်တတ်သူတွေကို ပြင်ခိုင်းရသည်..။
အ ဲဒီပြန်လုပ်ကျည်တွေ နဲ့အပစ်လေ့ကျင့် ကြရသည်..။ တကယ်ထုတ်ပေးထားတ ဲ့ကျည်ဆံတွေကိုတော့
ပလပ်စတစ်အိတ်နဲ့ထုပ်ထားပြီး ဘယ်သောအခါမှသုံးမှာ မဟုတ်ဘူး..။ ကြိုက်တ ဲ့အချိန်တောင်း
စစ်..ရှိနေသည်..။ မဲမဲ ဟောင်းဟောင်းလေးတေ ွ ..။
သန်းထူး ကိုင်သောသေနတ်က ရဲ စုံထောက်တွေ ကိုင်တ ဲ့သာတီအိပ်ဒသမ ၃၈ ပြောင်းတိုမျိုး မဟုတ်ဘူး ..။
လေးလက်မ ပြောင်းရှည်..။ ပစ်ရင်မှန်သည်..။ ဖြောင့်သည်..။ သေနတ်က ဟောင်းပေမဲ့သူအမြဲ
တိုက်ချွတ်ထားလို့ပြောင်လက်ပြီး သန့်နေသည်..။
ရီဗော်လ်ဘာ ခြောက်လုံးပြူးမို့ဘယ်တော့မှဂျမ်းဖြစ်မည်မဟုတ်..။ တချက်မထ ွက်..နောက်တခါ
ခလုပ်ထပ်ညှစ်..ဆုံလည်က လည်ပြီး နောက်ကျည်တတောင့်ကိုရိုက်ပြီး ထ ွက်မှာဘ ဲလေ ..။ ပစ္စတိုလ်တေ ွလို
ဂျမ်းမဖြစ်..။
တခုရှိတာ က ရီဗော်ဘာတွေ က ပစ်ရင်ခုန်သလိုဘ ဲ ..။ အကြောင်း သိမှ..။ ဒါကြောင့်ကိုယ်ကိုင်တ ဲ့သေနတ်
အထာ သိရအောင်အပစ်ကျင့်ရတာ ..။ သူတို့ရှမ်းပြည်နယ်က ရဲအဖွဲ့ဝင်တွေဟာ ဘယ်လောက်ပိုင်အောင်
ကျင့်ထားကြသလဲ ဆိုရင်တခါမှာ မန္တလေး ..မိုးကုတ်လမ်း မှာ လမ်းဓါးပြတေ ွ က...

အမြည်းဖတ်မယ်

ပုဆိုးစကိုလှန်ပြီး xီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ် နောက်တော့ ညိုရော်ရော် ဖြစ်နေတဲ့xီးကြီးကို မုန်း အသာလေးငုံထားပြီး xုတ်xုတ်ကို xိုးသလို ခေါင်းလေးကို မ၏ နိုမ့်ချီမြင့်ချီလုပ်ပေးနေမိတယ်..
သူရဲ့ xီးကြီးက ရွှေငှက်ပျောသီးကြီး တစ်လုံးစာလောက်ရှိတော့ မုန်း ပါးစပ်တစ်ခုလုံးနဲ့ တောင်သိပ်မဆန့်ချင်ဘူးလေ...မုန်းလဲငုံထားရင်းကမှန်မှန်လေးလုပ်ပေးရင်း ကခပ်သွက်သွက်လုပ်ပေးရင်းက လရေကြည်တွေက မုန့်ပါးစပ်တစ်ခုလုံး၇ွှဲ နေတယ်လေ နောက်တော့ ....

အမြည်းဖတ်မယ်

သ‌ေင်္ဘာပေါ်က အချစ်ဇာတ်လမ်း
နှင်းမြသောင်း စုပ်ပေးနေတဲ့အချိန် ဒွန်းက သူနဖင်တုံးကြီးတွေ ကြားထဲကို လက်ချောင်းတွေနဲ့ ပွတ်တိုက် ကစားပေးရင်း ‌ေxာက်ဖုတ်ထဲ လက်ချောင်းတေါ သွင်းပြီး ကလိပေးရတာ အရသာထူးလှသည်...

အမြည်းဖတ်မယ်

...ဉီးငယ် ဖြည်းဖြည်းနော် ဉီးငယ်ဟာကြီးက အရမ်းကြီးတယ် ချောငယ်ဟာလေး ပြဲသွားမယ် ...ဟဲဟဲ ချောမယ်က လည်း ယောကျ်ားနဲ့ မိန်းမ မတော်ဘူးဆိုတာ မရှိပါဘူးကွာ၊ ချောငယ် အမေတုံးက လည်း အဲ့လိုပဲ ပြောတာပဲ...ဘာဘယ်လို..ချောငယ်အမေ..ဉီးငယ် ပြောတာ လွင့်မာအမေကို ပြောတာလား ဉီးငယ်မိန်းမလေ..ဟဲဟဲနောက်မှရှင်းပြမယ် ခု ဉီးငယ် အရမ်း xိုးခြင်‌ေနေပြီ.. စွိ...ဗျစ်...အိ...အ...

အမြည်းဖတ်မယ်

"ဘလွတ် ဘွတ်" အတောင်မကျသေးတဲ့ လီးကိုဆွဲထုတ်လိုက်တော့ ဘွက်ခနဲ့ မြည်ပြီး အရည်တွေထွက်ကျလာသည်။ မာမီက အဝတ်တစ်နဲ့ ယူကာ အဖုတ်ဝကိုပိတ်လိုက်ပြီး ထသည်။ ကိုယ်လုံးတီးနဲ့ပဲ အောက်ထပ်ဆင်းလာလိုက်ကြသည်။ လမ်းလျှောက်တိုင်းတုန်နေတဲ့ ဆရာမဖင်ကိုကြည့်ပြီး လီးကမာလာပြန်သည်။ "ဟင်တောင်လာပြန်ပြီး အခုပဲပြီးထားတာကို သားက ငထန်လေးပဲ" ....

အမြည်းဖတ်မယ်

"အိမ်နီးနားခြင်း"
"ဒေါက်ဒေါက်..ဒေါက်ဒေါက်"
အဆက်မပြတ် တံခါးခေါက်သံကြောင့် ကျမလည်း သားလေးဇင်ကိုနဲ့ ကစားရင်း တိုက်ခန်းတံခါးဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ တံခါးဝမှာ ဇတ်စာလေးကိုင်ပြီး ပြုံးပြနေတဲ့ လူချောလေး တစ်ယောက်"
ကောင်းခန်း - "ကျမလက်တွေဆွဲဖယ်ပြီး သူလီးနဲ့ မျက်နှာအနံ့ထိုးပွတ်တော့တာ မောင် အမြတ်တနိုးနမ်းနေတဲ့ ကျမပါးပြင်လေးတွေ တေဇာနိုင်ရဲ့ xီးရာတွေ ဖြစ်နေပါပြီ။ တဖြည်းဖြည်း တေဇာနိုင်xီးမာထင်လာတာနဲ့ ကျမနှုတ်ခမ်းတွေကလည်း အဆင်သင့်ပါပဲ။ ကျမကို ကုတင်ပေါ် ပက်လက်လှဲချရင်း ကျမနို့အုံးပေါ်တက်ထိုင်တက်တယ်။ ထိုင်ပြီးတာနဲ့ ညလက်နဲ့ xီးကိုကိုင်ထိန်းရင်း ကျမနှုတ်ခမ်းပေါ် ဒစါနဲ့ ထိုးပွတ်တော့တာ။"

အမြည်းဖတ်မယ်

မင်း..အရင်ဖိုက်လေ...ဆော်ကြီးက တမင်လာပေးတာကွ.."
စေ◌ျးညဒေါင့် ဒလဝမ်းကြီး ဉီးကျောက်ခဲမှာ အသက် ၄၀ ကျော်ခန့်နှင့် သန်မာြဖတ်လက်သူဖြစ်သည်။
မအေးမြင့်မှာ ဉီးကျောက်ခဲ၏ မထိတထိကိုင်တွယ်‌ ပြောဆိုမှုများကြောင့် ခံချင်ကြောင်း အရပ်အယောင်များ ပြခဲံသည်ဟု ဉီးကျော်ခဲက ဆိုသည်။
ထိုကြောင့် အောင်ခိုင်က မအေးမြင့်ကို ယနေ့ညချိန်၍ ခေါ်ထားရန် ဉီးကျောက်ခဲကို ခိုင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အောင်ခိုင်ဆိုတာက မအေးမြင့်စေ◌ျးရောင်းနေသော အမှတ်(၄)စေ◌ျးမှ စေ◌ျးတာဝန်ခံဖြစ်သည့်။....

ကောင်းခန်းတစ်ချို့

"ဝင်ပြီလား... ဟင်.. ရှင့်ဟာကြီးက..ဟို"
"ကွာ.. လီးနဲ့စောက်ပတ် မတော်ဘူးဆိုတာရှိမလား.."

အမြည်းဖတ်မယ်

ဉီးထွန်းက တကယ်ပါမမလေးရယ် ကျနော်တော့ မမလေးကို မမေ့နိုင်တော့ဘူး မိန်းမသေပြီးထဲကအောင့်ထားတာတွေ မမလေးထဲ အကုန်ပေးအပ်လိုက်ပြီတဲ့ အမေက အာ့ကြောင့်ထင်တယ်ဗွက်ပေါ်က်နေတာဘဲ ဉီးထွန်းကပြောရင်းနဲ့ သူxီးကို အမေ့‌ေxာက်ပတ်ဝတော့ပြီး ဖြေဖြေးခြင်းထိုးသွင်းလိုက်တယ် အမေက အာ့နာတယ်နော် ဉီးဖြေးဖြေးလုပ်တဲ့ နာလဲနာပြီပေါ့ သားအမဖနှစ်ယောက်လုံးဝိုင်း xိုးထားလို့ အမေ့‌ေXာက်ပတ်ကရောင်တောင်နေပြီအင်းပါ..

အမြည်းဖတ်မယ်

သူမလက်တွေက ဘောင်းဘီအပေါ်ကပဲ ကျနော့်ခြေအိတ်နားက စပြီး အပေါ်ဘက်ကိုတဖြေးဖြေးတက်လာခဲ့တယ်၊ သူမလက် အပေါ် တဆင့်တက်တိုင်း ကျနော့်လီး ကလည်း တဆစ်တောင်တယ်ဆိုရမလား မသိပါဘူးဗျာ၊ ကျနော့်ပေါင်တွေ ပေါ်မှာ သူမလက်တွေက နည်းနည်း အချိန်ကြာသလိုပဲ၊ စိတ်ထင်တာဘဲ နေမှာပါ ဆိုပြီး စိတ်ကို မနည်း လျှော့ထားရတယ်၊ နောက်ရုတ်တယက်ဆိုသလိုကျနော့်ရဲ့ ပေါင်ကြားကိုသူမရဲ့ လက်ရောက်လာတာ သိလိုက်တယ်၊ သူမရဲ့လက်က ကျနော့် ဂွေးဥတွေပေါ် ပွတ်သတ်သွားပြီး ကျနော့်ရဲ့ မာတောင်နေပြီဖြစ်တဲ့လိန်ချောင်း ကြီး ကိုပါ အရင်းကနေ အဖျား အထ ပွတ်ဆွဲသွား လိုက်တယ်၊ ....

အမြည်းဖတ်မယ်

မှန်ထဲမှာ ပေါ်နေသော မိမိရုပ်သွင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း မြင့်မြင့်ကြည်စိတ်ထဲ အတော်ကလေး ကျေနပ်
သွားမိသည်။ အသက်သုံးဆယ် ကျော်ပြီ ဖြစ်သည့်တိုင်အောင်တင်းတင်း ရင်းရင်း ကြော့ရှင်း လှပကာ တောင့်တင်း
ဖွံ့ထွား ၍ ငွားငွား စွင့်စွင့်ပွင့်လန်းနေဆဲ ဖြစ်သော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအဆစ် ပြေပြစ်ကျနမှုက မြင်သူတကာ ငေးရ
လောက်သည်အထိသူမ၏ ထိန်းသိမ်းနိုင်စွမ်း ရှိသော အလှဂုဏ်ရည်ကိုထုတ်လှစ် ဖော်ကျူး ပြသလျှက်ရှိပေသည်။
မြင့်မြင့်ကြည်အပျိုတော့မဟုတ်။ အိမ်ထောင်ရက်သား တစ်ကြိမ်ကျခဲ့ဖူးသည်။ သူမ အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်
တွင်မိဘ သဘောတူသူ တစ်ဦးနှင့်ထိမ်းမြားလက်ထပ်ခဲ့ရပြီး တစ်နှစ်ကျော်လောက်သာ ပေါင်းကာ သဘောချင်း
မမျှ၍ ကွဲခဲ့ကြရသည်။
အိမ်ထောင်ဖက်မှာ နယ်မြို့တစ်မြို့မှ ဖြစ်ပြီး သူမက ရန်ကုန်သူပီပီ အစားအသောက် အနေအထိုင်ကအစ
ဓလေ့ စရိုက်ချင်း ကွာခြားပြီး သူက မြို့မှာ မနေနိုင်သလို ကိုယ်ကလည်း တောမှာ မပျော်ပိုက် ဖြစ်လာခဲ့ကြရာက
အိမ်ထောင်ရေးရော အလုပ်အကိုင်မှာပါ မပြေမလည်ထိလွယ်ရှလွယ် ဖြစ်လာကြပြီး စိတ်အလိုမကျမှုများလာသည်
နှင့်အမျှ နှစ်ဦး သဘောတူအပြီးအပိုင်ကွာရှင်းပြတ်စဲ လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။
နဂိုကပင် ချစ်ခင် နှစ်သက်၍ ယူခဲ့ကြသူတွေ မဟုတ်ကြသဖြင့်ဘာမှလည်း ထွေထွေထူးထူး ဖြစ်ပေါ်ခံစား
ခဲ့ရခြင်းမျိုး မရှိပါချေ။
မြင့်မြင့်ကြည်အဖို့ မိမိအပျိုရည်ပျက်ခဲ့ရခြင်းသာ အဖတ်တင်ခဲ့ပါသည်။ မိဘတွေကလည်း သူတို့ စီစဉ်မှု
ညံ့ဖျင်းလွန်း၍ ဟုဆိုကာ သမီး ဖြစ်သူကို နောက်ထပ်မဖြစ်မနေ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ထပ်မံ၍ ဖိအားပေး တိုက်တွန်း မနေ
တော့ဘဲ ပျော်သလိုသာ နေဆိုပြီး လွှတ်ပေးထားခဲ့သည်။ မြင့်မြင့်ကြည်ကလည်း နဂိုကတည်းက အနေအထိုင်
ဟော့ဟော့ရမ်းရမ်း ရှိသူတစ်ယောက်မဟုတ်ချေ။
အိမ်ထောင်ရက်သား တစ်ကြိမ်ကျခဲ့ဖူးတာမို့ ယောက်ျားသနာတွေနှင့်ဘယ်နည်း ဘယ်ပုံကာမ ဆက်ဆံရမလဲ
ဆိုတာကို ကိုယ်တိုင်ကျကျနန သိနားလည်ခွင့်ရခဲ့သူပီပီတစ်ခါတစ်ရံညအိပ်ယာဝင်ချိန်တွေမှာ အိပ်စက်မပျော်နိုင်
ဘဲ သူမ အသွေးအသား တောင့်တမှု အလိုအရ လီးဆာသည့် ဝေဒနာ ခံစားရတာက လွဲလို့ အခြား ပြဿနာ
တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ချေ။
သူမမှာ မိသားစု ဦးရေ နည်းပါးသည်။ မြင့်မြင့်ကြည်၏ ဖခင်မှာ လေသင်ဓုန်း ဖြတ်၍ ဆုံးပါး သွားခဲ့ပြီး မိခင်
ဖြစ်သူရယ်သူမ အထက်က အစ်မ တစ်ယောက်ရယ်သာ အိမ်မှာ ရှိကြသည်။ အစ်ကို အကြီးဆုံးကမူ စောစီးစွာ
အိမ်ထောင်ကျပြီး ကရင်ပြည်နယ်ဘားအံမြို့ဖက်မှာ အခြေချ နေထိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မြင့်မြင့်ကြည်၏ အစ်မ ခင်သန်းရီမှာ အပျိုကြီး ဖြစ်ပြီး အိမ်မှာပင်အဝတ်အထည်ဆိုင်ဖွင့်ထားကာ သူမကပင်
ဦးဆောင်၍ စီးပွား ဖွေရှာနေသူ ဖြစ်ပါသည်။ မြင့်မြင့်ကြည်က အစိုးရရုံး တစ်ရုံးမှာ အကြီးတန်း စာရေး အဆင့်အထိ
အလုပ်ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး လေးနှစ်ကျော်လောက်အကြာမှာ အထက်လူကြီးများနှင့်အဆင်မပြေ ဖြစ်ရာကနေ
အလုပ်မှအပြီး ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အိမ်မှာပဲ အစ်မကိုဝိုင်းကူလိုက်အမေကိုတစ်လှည့် ပြုစုလိုက်ကုန်ပစ္စည်း ဝယ်စရာရှိလျှင်အစ်မကိုယ်စား သူမ
ကိုယ်တိုင် ဈေးထဲက အထည်ဆိုင်ကြီးတွေဆီမှာ သွားရောက်ဝယ်ယူပေးလိုက်နှင့် ပေါ့ပါး လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်နေသူ
တစ်ယောက်ပင်။
မြင့်မြင့်ကြည် ယောက်ျားသနာတွေနှင့်ပတ်သက်ခြင်း မရှိဘဲ တအားကိုကင်းကင်းရှင်းရှင်းကြီး နေထိုင်သူတော့
မဟုတ်ပါ။ သူမ တစ်ယောက်က လွဲ၍ လူတကာ မသိနိုင်သော လျှို့ဝှက်သည်းဖိုအချစ်ဇာတ်လမ်း တချို့တလေ တော့
လည်း ရှိသည်ပင် ဖြစ်သည်။

ဒီနေ့လည်း သူမမှာ ချိန်းဆိုထားသူတစ်ယောက်ရှိနေသည်။ မြင့်မြင့်ကြည်လက်ထဲက နာရီကိုငုံ့ကြည့်လိုက်
သည်။
မနက်၁၀ နာရီ၁၅ မိနစ်ရှိပြီ။
သူမတို့ရပ်ကွက်ထဲမှ ကောင်လေး တစ်ယောက်နှင့်၁၀ နာရီခွဲ တိတိမှာ တွေ့ဖို့ချိန်းထားသည်။

အစ်မ ဖြစ်သူထံမှ ဝယ်ခြမ်းစရာ ပစ္စည်းစာရင်းနှင့် ငွေကို လက်ခံ ရယူပြီး အဝတ်အစား သပ်သပ်ရပ်ရပ်
ဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်၍ မှန်ရှေ့မှာ ကိုယ်လုံးလေးကို တစ်ပတ် ပတ်၍ လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ အိမ်ကနေ
ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
လမ်းထိပ်သို့ အရောက်တွင်တက္ကစီတစ်စီး ငှားပြီး ကားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းလာစေခဲ့သည်။ တစ်လမ်း
ကျော်ရှိအအေးဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှေ့မှာ ရပ်စောင့်နေသော ကောင်လေး တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရာ ကားကို ရပ်ခိုင်း
လိုက်ပြီး ရှေ့ခန်းမှာ ဝင်ရောက်ထိုင်စေလိုက်သည်။
ကားလေးက မြို့ထဲဖက်ကို ဦးတည်ပြီး ဆက်လက် မောင်းနှင်ထွက်ခွာ လာခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား တည်းခိုဆောင်တစ်ခု အရှေ့မှာ ကားကို ရပ်စေ လိုက်ပြီး ကားခငွေ ရှင်း၍ အတူတကွ ကား
ပေါ်ကနေ ဆင်းလိုက်ကြသည်။
"မမ ဘယ်သွားချင်သေးလဲ "
ကောင်လေးက မေးလိုက်ရာ မြင့်မြင့်ကြည်က ...
"ဒီရှေ့က ဆိုင်မှာ တစ်ခုခုစားလိုက်ကြရအောင် နော် မောင်လေး "
"ဟုတ်ကဲ့စားတာပေါ့မမ "
နှစ်ယောက်သား လက်ချင်း ချိတ်၍ စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့လှမ်းဝင်လိုက်ကြကာ အအေးနှင့် ကြက်ဆီထမင်း
တစ်ပွဲစီမှာယူစားသောက်လိုက်ကြသည်။ နာရီဝက်လောက်အချိန် ဖြုန်းပြီးမှ ကောင်လေးက မြင့်မြင့်ကြည်အနားကို
ကပ်ပြီး ...
"သွားကြရအောင်လေ မမရဲ့ "
"အင်း သွားမှာပါ ဘာဖြစ်လို့ဒီလောက်တောင် လောနေရတာလဲ မောင်လေးရယ် "
သူမထက် ခြောက်နှစ် ခုနစ်နှစ်ခန့် ငယ်လိမ့်မည်ဖြစ်သော ကောင်လေးကို မြင့်မြင့်ကြည်က မရိုးမရွကလေး
ဖြစ်အောင်စနောက်သလို ပြောလိုက်သည်။
"တွေချင်လို့ပေါ့ မမရဲ့ မမ သိသားနဲ့ "
ကောင်လေးကလည်း မခေလှ။ သူမကို ပြန်ပြောပြီး သူမ ပေါင်တစ်ဖက်ကိုအသာ လှမ်းကိုင်လာသည်။
မြင့်မြင့်ကြည်က လူတွေ ရှေ့မှာမို့သူ့လက်ကိုအသာ ရုန်းဖယ်လိုက်ရင်း ...
"ဟင်း ကဲလိုက်တာ သူတို့ ယောက်ျားတွေ ဒီအတိုင်းချည်းပဲ "
မြင့်မြင့်ကြည်မျက်စောင်း လဲ့လဲ့ကလေး ထိုး၍ ပြောလိုက်ရင်း ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဖွင့်၍ ပိုက်ဆံထုတ်ရှင်းသည်။
"ကဲ ကိုယ်တော်ကြွ အရှေ့ကနေ ... အခန်း ကိစ္စမင်းဖာသာ မင်း ကြည့်လုပ်နော်မမ အနောက်ကနေပဲ လိုက်
ခဲ့မယ် "
"အင်းပါ ... စိတ်ချပါ မမရဲ့ "

နှစ်ယောက်သား စားသောက်ခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့ကြပြီး ကောင်လေးက အရှေ့ကနေ ဦးဆောင်၍
တည်းခိုဆောင် လှေကားထစ်များ အတိုင်း တက်လာခဲ့ကာ မြင့်မြင့်ကြည်လည်း သူ့အနောက်ကနေပြီး ခြေ တစ်လှမ်း
နှစ်လှမ်း အကွာလောက်ကနေ လိုက်တက်ခဲ့ပါသည်။
မန်နေဂျာဆီ ဝင်၍ အခန်း တစ်ခန်း တစ်ဆက်ရှင်စာ ယူလိုက်ကြကာ တည်းခိုခန်းမှ အစေခံ ကောင်လေး
တစ်ယောက်လိုက်ပြသော အိပ်ခန်းငယ်ကလေး ထဲကိုနှစ်ယောက်သား ပုခုံးချင်း ယှဉ်၍ လှမ်းဝင်လာခဲ့ကြသည်။
"ကျေးဇူးပဲနော်ညီလေး "
အရေးထဲ ကိုယ်တော်ချောက နောက်လှည့်ပြီး ချာတိတ်ကိုလှမ်းနှုတ်ဆက် နေလိုက်သေးသဖြင့် မြင့်မြင့်ကြည်
စိတ်မရှည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်ကာ သူ့ပခုံးကိုလက်သီးဆုပ်ကလေးနှင့်လှမ်းထုပစ်လိုက်သည်။
"ဟင်း ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်လုပ်တာမှုတ်ဘူး သူ့အချစ်တော်ကလေး လိုက်ချစ် နေရသေးတယ်လို့ "
"အော်မမကလဲ ဒီကောင်လေးတွေကိုကပ်ပေါင်း ထားရတယ်သိတယ်မဟုတ်လား "
"ဘာလဲ တခြား ကောင်မတွေနဲ့လာချင်သေးလို့မဟုတ်လား မောင် ဇော်ရဲ ဟွင်း မင်း အကြောင်း မသိရင်ခက်
မယ် "
"အာ မဟုတ်ပါဘူး မမ ... ရယ်... ဟင်း ဟင်း ဟင်း "
ဇော်ရဲ တဲ့ ... ကောင်လေး နာမည်က ...။
အသက် ၂၀ ကျော် အစိတ် ဝန်းကျင်ခန့် ဖြစ်ပြီး အသားဖြူဖြူ ရုပ်ရည် ခပ်သန့်သန့် ပေမယ့် မိန်းမမှုနှင့်
ပတ်သက်လာလျှင်လက်ရဲ ဇက်ရဲ ခြေသွက်လက်သွက်ရှိမည်မှန်း သိသာလွန်းသူ ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့်
လူပွေလေး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပေ လိမ့်မည်။
မြင့်မြင့်ကြည်ရဲ့ အတိတ်က ဇာတ်လမ်းကို ဒီကောင်လေး အကုန်အစင်သိထားသည်။ တကယ်တော့လည်း
ရပ်ကွက်ငယ်ကလေး မျှသာ ဖြစ်၍ သူမ အကြောင်းကိုမသိသူတော့မရှိတန်ရာပေ။
လင်တစ်ယောက်ရဖူးသည်။ တစ်နှစ်နှစ်နှစ်ခန့်ပေါင်းပြီး ခွာပြဲကြသည်။ လီးနှင့်အလိုး ခံဖူးသည့်အသက်ခပ်
ငယ်ငယ်အရွယ် ကောင်းတုန်း တစ်ခုလပ်မကလေး တစ်ယောက်ပီပီအချိန်ပြည့် လင်ငတ်လီးဆာ နေပေလိမ့်မည်
စသည်ဖြင့်အရပ်ထဲက လူရှုပ်လူပွေ ကာလသားကြီးငယ်တွေရဲ့ ပါးစပ်ဖျားမှာ သူမ ရေပန်းစား နေပေလိမ့်မည်။
ဒီလိုအခြေအနေကို မြင့်မြင့်ကြည်လည်း ခံရဖန်များ၍ အရေပင်ထူနေလေပြီ။ ဤသည်ပင်လူ့သဘောမနော
လူ့သဘာဝ တရားပင် ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား။
တစ်ခုလပ် ပေမယ့် ကွက်လပ်မရှိဆိုသော စကားကိုမူ မြင့်မြင့်ကြည်လည်း လက်သင့် မခံနိုင်ပါ။ ဒါကတော့
ကိုယ့်လူကိုယ်အမွှန်း တင်လွန်းသည်ဟုသူမ ယူဆမိသည်။ လူပဲ ဘာသားနှင့်ထုထားတာ မှတ်လို့။ မြင့်မြင့်ကြည်...

အမြည်းဖတ်မယ်

ကိုဧရာ ဟော်တယ်ခန်းလေးကို ကြည့်ပြီး ကျိန်ဆဲနေမိလေသည်။ အဲဒါကြောင့် ဒင်းတို့ ဝက်ဆိုက်မှာ
အခန်းပုံ မတင်တာကိုး။ အခန်းကလည်း သေးလိုက်တာ ရုပ်ရှင်ထဲက အကျဉ်းထောင် တိုက်ပိတ်ခန်းတွေ
ထက်တောင် ကျဉ်းအုန်းမလား မသိ။ နံရံကပ် ကုတင်တလုံး ဘေးမှာ နေရာ ကျဉ်းကျဉ်း မြောင်းမြောင်းလေး
ကျန်သည်။ မနက် အိပ်ယာထ ဒိုက်ထိုး လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရင် နံရံနှင့် ကုတင်နှစ်ခုကို တတောင်နှစ်ဖက်
လွတ်ရုံသာ ရှိသည်။
အိမ်သာနဲ့ ရှာဝါက တွဲလျှက် ဘာမှ အတားအဆီး မရှိပဲ ကျဉ်းလှသည်။ ရေချိုးလျှင်တခန်းလုံး ရွှဲကုန်သည်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရေကလည်း တော်တော်နှင့် မဆင်း သဘက်နှင့် သူ့ခေါင်းက ဆံပင်တွေကို သုပ်နေချိန်မှာ
ရေက လက်မဝက်လောက် သူ့ခြေဖဝါး အောက်မှာ ရှိသေးသည်။ ဈေးကတော့ ဘန်ကောက်မှာ ဟိုတယ်
ကောင်းကောင်း ငှားလို့ရသည့်ဈေး၊ ကိုယ့်မှာလည်း အမျိုးသား မှတ်ပုံတင် မရှိတော့ ဒေသခံ အတွက်
သတ်မှတ်ဈေးလည်း မရ။ ဒါကြောင့် အင်တာနက်မှာ နိုင်ငံခြားသားတွေက ဗမာပြည် ဟော်တယ်တွေကို
အိုဗာပရိုက်စ်လို့ ကွန်မန့်တွေ ပေးနေကြတာပေါ့။

မယူမနေရ တွဲပါတဲ့ ဟော်တယ် ဘရိတ်ဖတ်စ် ကိုတော့ တန်အောင် မုန့်ဟင်းခါး အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲတွေ တီး
ကော်ဖီ တခွက် ငှဲ့သောက်ရင်း သူငယ်ချင်း တယောက်အိမ် ထွက်လာခဲ့ လိုက်တယ်။ တက္ကစီတွေကတော့
ဈေးပေါမှ ပေါပဲ၊ အဟီး အဲဒါကျတော့ မှတ်ပုံတင် မတောင်းတော့ နိုင်ငံခြားသားမှန်း မသိဘူးလေ။ ကိုယ့်လို
ဗမာစကား လည်လည်ပတ်ပတ် ပြောတတ်ပြီး အညာသားရုပ် ထွက်နေတဲ့ ကောင်မျိုးကတော့ မှတ်ပုံတင်
မပြရရင်၊ အနည်းဆုံး ငါးရာလောက် သက်သာအောင် ဈေးဆစ်လို့ ရသေးတယ်၊ ဟဲဟဲ။

သူငယ်ချင်းအိမ် တံခါးကို ခေါက်လိုက်တော့ တံခါး လာဖွင့်ပေးလာတဲ့ ကောင်မလေး၊
တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်လေး၊ အရပ်လေးကတော့ ကိုယ့်အရပ်နဲ့ ဆိုရင်တော့ ငုံ့ကြည့်ရတဲ့ အရပ်လေးပေါ့။
ငုံ့ကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေး ရတုန်း၊ မျက်နှာ ချိုချိုလေးကို ကျော်ပြီး ဝင်းဝင်းလုံးလုံးလေး နှစ်ခု တခုနဲ့ တခု
တွန်းဖိနေလို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းလေး ဖြစ်နေတဲ့ တောင်ကြားလေးကို ငုံ့ကြည့်နေမိတယ်။

“ အဟမ်း... ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ချင်လို့ ပါလဲရှင် “

ကောင်မလေးရဲ့ ရုတ်တရက် ချောင်းလေးတချက် ဟန့်ပြီး မေးလိုက်တဲ့ အသံကြောင့်
သတိပြန်လည်သွားတဲ့ ကျနော်၊ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့၊

“ အော် အေးအေး ဒီအိမ်က ကိုမောင်တင်နဲ့ တွေ့ချင်လို့ပါ၊ ကျနော် သူ့ သူငယ်ချင်းပါ”...

အမြည်းဖတ်မယ်

ဟန်ဝင်းအောင်သည် လူလိမ်တယောက်ပါ။
ဖိုးတွမ်တီးဟန်ဝင်းအောင် လို့ လူသိများတယ်။ ဖိုးတွမ်တီး ဆိုတာက လိမ်လည်မှုအတွက် ပုဒ်မ ...ပြစ်မှု
ဆိုင်ရာ ဥပဒေ ပုဒ်မ ၄၂ဝ ကို ပြောချင်တာ။ ဆိုလိုတာက ဖိုးတွမ်တီး လုပ်လွန်းလို့ ခေါ်ကြတာ။
ငယ်ငယ်လေးထဲက စောရနက္ခတ်နဲ့ယှဉ်ပြီး မွေးဖွားလာခဲ့သလား မဆိုတတ်ဘူး။ ဟန်တင့်ကျော်သည်ငယ်
ငယ်ထဲက လိမ်တတ်သည်။ ခိုးတတ်သည်။ သူများကို ဂျောက်ချတတ်သည်။ ကျောင်းသား အရွယ်ထဲက
လိမ်သည်။
ကျောင်းက အတန်းဖေါ် အချင်းချင်း လိမ်သည်။ ဆရာ ..ဆရာမတွေကို လိမ်သည်။ ကျောင်းက
ကျောင်းစောင့် ဒရဝမ်ကြီးကိုက အစ သူ လိမ်သည်။ ကျောင်းရှေ့မှာ လာရောင်းတဲ့ ဘယာကြော်သည်
ကုလားကိုလည်း သူလိမ်သည်။ ကျောင်းအိမ်သာကို ဆေးတဲ့ကုလားကိုလည်း လိမ်သည်။
ကျောင်းသွားတက်ပေမယ့် စာကို စိတ်မဝင်စား။ မဟုတ်တာ တခုခုကို လုပ်ဖို့ဘဲ အမြဲ တွေးနေသည်။ လိမ်ဖို့
ညာဖို့ သူတပါး ပစ္စည်းကို မတရားနည်းနဲ့ ရယူပိုင်ဆိုင်ဖို့ဘဲ သူ စဉ်းစားနေသည်။ ဒါကြောင့် ရှစ်တန်းကျ
..ကိုးတန်းကျ ..ဆယ်တန်း နှစ်ခါကျပြီး သူ ကျောင်း မနေတော့ဘူး။ ကျောင်းဆက် မနေပေမယ့်ကျောင်းနဲ့
တော့ အဆက်မပြတ်။ သူသည် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား အယောင်ဆောင်ပြီး လိမ်တတ်လို့ ကျောင်းသား
မဟုတ်ပေမယ့် တက္ကသိုလ်ထဲ ရောက်တတ်သည်။ တက္ကသိုလ်မှ တခုထဲ မဟုတ်။ တက္ကသိုလ် အမျိုးမျိုးထဲ
သူ ရောက်သည်။ ကျောင်းသားအစစ်တွေရဲ့ ဟန်ပန် အမူအရာတွေကိုလည်း သူ မှတ်သားလေ့လာသည်။
အတုခိုးသည်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ဂိုက်စတိုင် ဖမ်းပြီး လိမ်သည်။ ငွေပစ္စည်းတင် မက
မိန်းကလေးတွေရဲ့ အချစ်ကိုလည်း လိမ်ညာပြီး ယူသည်။
ဟန်ဝင်းအောင်သည် လိမ်တတ်ညာတတ် ခိုးတတ် သလို တဏှာလဲ ကြီးသည်။ ငယ်ငယ်လေးထဲက
သူ့လိင်တန်ဆာသည် တခြားရွယ်တူ ကလေးတွေလို မဟုတ်ဘဲ ကြီးမားရှည်လျားနေပြီး လိင်တန်ဆာရဲ့
ထိပ်မှာလည်း ထင်ရှားတဲ့ မှဲ့နီကြီး တလုံး ရှိနေတာကြောင့် ရာဂအား ကြီးမယ့်ကောင်..မိန်းမအမှု ဝါသနာထုံ
မဲ့ကောင်လို့ သူ့ဘကြီး တယောက်က ပြောဆို ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့သည်။
တကယ်ဘဲ ဟန်ဝင်းအောင်သည် မိန်းမလိုက်စား ရှုပ်ပွေသည်။ မိန်းမကောင်းများကို လိမ်ညာပြီး ရအောင်
ယူတတ် အိပ်တတ်သလို လမ်းပေါ်က လိမ့်နေတဲ့ ဂေါ်လီမလေးများ ..ကြေးစား မိန်းမပျက်များ နဲ့လည်း
ပျော်ပါးသည်။

ကောလိပ် နဲ့ တက္ကသိုလ်တွေက မိန်းကလေးတွေကလည်း တက္ကသိုလ်ကျောင်းထဲ အမြဲ တွေ့ရသော သူ့ကို
ကျောင်းသားဘဲ ထင်မှတ်ကြပြီး သူ့အပြောကို ယုံကြပြီး ပြန်ချစ်ကြို က်ခဲ့တဲ့သူတွေ ရှိသည်။ ချစ်သူ
မိန်းကလေးတွေကို သူ့စိတ်ကြို က် ပျော်ပါးပြီး သူတို့ဆီက အကြောင်းအမျိုးမျိုး ပြပြီး လိမ်စားသည်။
ဆေးကျောင်းသား ဟန်ဆောင်ပြီးလည်း နားကြပ်လေး လက်ကကိုင်ပြီး ဆေးရုံတွေကို ဝင်ထွက်သည်။
ဟောက်ဆာဂျင်ဆိုပြီး လိမ်ညာသည်။ သူလိမ်နေရတာကို သူ ကျေနပ်နေတာ။ တခါတလေ သူလိမ်တာ
သူ့အတွက် အကျိုး မဖြစ်ထွန်းလှ။ သူ့အကြောင်းသိသူတွေက သူသည် ယဉ်ယဉ်လေးနဲ့ ရူးနေသူ
စိတ္တဇဝေဒနာရှင် တယောက် လို့ ပြောဖူးသည်။
တဖြေးဖြေးနဲ့တော့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက သူ့ကို လူလိမ်မှန်း သိလာကြသလို မကျေနပ်သူတွေက
ရဲစခန်းကို တိုင်ကြားကြတာကြောင့် သူသည် ရဲနဲ့ ညိသွားသည်။ ရဲက သူ့ကို လူလိမ်မှန်း သိသွားသည်။
ရဲမှတ်တမ်း ဝင်သွားသည်။
ပထမပိုင်းမှာတော့ သူ့မိဘတွေက နံမည်အပျက် မခံဘဲ သူ့အစား လျှော်ပေးတာတွေကြောင့် သူသည်
ကျောင်းမှာ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ဆွေမျိုးများ ကြားမှာ နံမည်ပျက်ပေမယ့် အမှုတွေ ဘာတွေ မဖြစ်ခဲ့။ ရဲအဖမ်း
မခံခဲ့ရ။ ထောင်မကျခဲ့။ ဒါပေမယ့် သူက ရပ်တန်းက ရပ်မသွားဘူး။ မလိမ်ဘဲနဲ့ မနေနိုင်ဘူး။ မိဘတွေလည်း
ကြာလာတော့ သူ့ကို စိတ်ပျက်လာကြသည်။ သူ့ကို မကယ်တော့။ သူ့ဖက်က မနေတော့။
ရဲအဖမ်းခံရတဲ့အချိန် နဲနဲ ခြေငြိမ်သွားတယ် ထင်ကြရပေမယ့် အခိုက်အတန့် ခဏတာဘဲ သူ ငြိမ်နေပြီး
သူ့အကျင့်အတိုင်း ပြန်လိမ် ပြန်ခိုးတော့တာဘဲ။
ဟန်ဝင်းအောင် သည် လိမ်ဖို့ မကြောက်ဘူး။ လိမ်တာပေါ်သွားမှာ မိသွားမှာလည်း မကြောက်ဘူး။
ပေါ်တင်ဘဲ။ မျက်နှာသေသည်။ မျက်နှာပြောင်သည်။ လိမ်ပြီးရတဲ့ငွေတို့ ပစ္စည်းတို့က သူ့ဆီ မမြဲဘူး။
သူကလည်း စားသောက် သုံးဖြုန်းပစ်ခဲ့သည်။ ငယ်ငယ်လေးထဲက အိမ်က လူကြီးတွေကို လိမ်သည်။
အမျိုးတွေကို လိမ်သည်။ ပစ္စည်းတွေကို ခိုးရောင်းစားသည်။ ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ခိုးရာပါပစ္စည်း ဘယ်မှာ
ရောင်းရမလဲ သူသိသည်။
အသက်၁၈နှစ် အရွယ်မှာထဲက မိန်းမရှုပ်တဲ့ ကိစ္စနဲ့ ဟန်ဝင်းအောင် ဓါးထိုးခံရသည်။ ဘယ်သွားသွား အမှု
ပွေတဲ့ ဟန်ဝင်းအောင်သည် တနေ့မှာ ရန်ကုန်မြို့ထဲကို ဘတ်စကားနဲ့ သွားရင်း လူကြပ်လှတဲ့ဘတ်စကား
ပေါ်မှာ မိန်းမတယောက်ကို မျက်စိကျသည်။ မိန်းမက တင်ကောင်းကောင်းနဲ့မို့ ဟန်ဝင်းအောင် ဒီမိန်းမ
အနားကို တိုးကပ်သွားသည်။ ဒီမိန်းမက သူ့ထက် အသက် အများကြီး ကြီးသည်။ သုံးဆယ်ခန့်အရွယ်
ဖြစ်သည်။ အသားဖွေးဖွေး နို့ကြီးကြီး တင်ပါးကြီးတွေ ထယ်ဝါသည်။ တရုတ်ကပြားမ ဖြစ်သည်။
ဟန်ဝင်းအောင် တိုးကပ်လာတာကိုလည်း ဒီမိန်းမက သိသည်။ ဟန်ဝင်းအောင်သည် လူကြပ်တာကို
အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဒီမိန်းမရဲ့ ဖင်ကားကားကြီးတွေကို အနောက်ကနေ အပီအပြင် ထောက်သည်။
ဖင်ကြီးတွေက ထောက်လို့ ကောင်းလှသည်။ ဟန်ဝင်းအောင် က မိန်းမတွေကို ဘတ်စကားပေါ်မှာ
ထောက်နေကျမို့ သိနေတာက ဒီမိန်းမသည် ထမိန်တထပ်ထဲ ဝတ်ထားသည်။ အတွင်းခံပင်တီ ခံဝတ်
မထားဘူး။

သူ့မာတောင်နေတဲ့ ဒုတ်ကြီးက မိန်းမရဲ့ ဖင်တုန်းတွေကြား တဲ့တဲ့ကို ထောက်ထားသည်။ ဘတ်စကားမောင်း
တဲ့ သူက ဘရိတ်ကို ဆောင့်ဆောင့်နင်းလိုက်တဲ့အခါ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပါလာတဲ့ ပါဆင်ဂျာတွေသည်
ယိမ်းထိုးကုန်သည်။ သူ့ဒုတ်ကြီးကလည်း ရှေ့က ဖင်အိအိကြီးတွေကြားထဲကို ပစ်ပစ်ဆောင့်နေသည်။
ရှေ့က မိန်းမ ဖျတ်ကနဲ လှည့်ကြည့်သည်။ သို့သော် စိတ်ဆိုး မကျေနပ်ပုံ မပြဘူး။ ဒီတော့ သူ စိတ်အား
တက်သွားသည်။ သူ့ကို လုပ်ခွင့်ပြုသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဟန်ဝင်းအောင် ပိုကဲလာသည်။ နောက်ကလဲ
ထောက် ထမိန်စ ကြားနေ ရှေ့ဖက်ကိုလည်း သူ့လက်နဲ့ စမ်းလိုက်သည်။
“ အို..ကဲလိုက်တာ ..ကောင်လေး ....”
လေသံလေးနဲ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တာ သူ ကြားလိုက်သည်။ ဟန်ဝင်းအောင်လို မကြောက်တတ်မျက်နှာ
ပြောင်တဲ့ကောင်မို့သာ ဒီလိုတွေ လုပ်ရဲတာ။ တချို့ ထက်တဲ့ စွာတဲ့ မိန်းမတွေနဲ့သာ တိုးမိရင်လူကြားအောင်
အော်ဟစ်နိုင်သည်။ ပါးကိုလည်း ဖြောင်းကနဲ ပိတ်ရိုက်နိုင်သည်။ အခု မိန်းမကတော့ အဖုတ်ကို စမ်းကာ
ပွတ်ကြည့်တာတောင် ငြိမ်နေသည်။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် သူ ဒီမမကြီးကို ဖြုတ်ချင် ဖြုတ်ရနိုင်သည် လို့
ဟန်ဝင်းအောင် တွက်ဆမိသွားသည်။
ပိုရဲတင်းလာပြီး စောက်ပတ်ကို ပီပီပြင်ပြင် ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားတွေကို ကိုင်မိပြီး
သူ့ဒုတ်ကို ဖိဖိညှောင့်လိုက်တော့ သူ ပြီးခါနီးတောင် ဖြစ်သွားရသည်။ ရှေ့က မမကြီးလည်း သူ လုပ်တာ
ကိုင်တာ တွေကြောင့် စိတ်တွေ ထကြွနေမှာ အမှန်ဘဲ လို့ သူ တွက်ဆနေသည်။
“ မှတ်တိုင်ပါတယ် ...”
စော်ကြီးရဲ့ အသံတွေက တုန်နေသလိုဘဲ။
မှတ်တိုင်မှာ ဆင်းသွားတော့ ဟန်ဝင်းအောင် အနောက်ကနေ လိုက်ဆင်းသည်။ သူ့ဒုတ်က ပုဆိုးကြား
က ငေါငေါကြီး ထိုးထောင်ထွက်နေလို့ လွယ်အိတ်နဲ့ ကာထားရသည်။ ဟန်ဝင်းအောင်သည် အရင် အ
တွေ့ကြုံတွေ ရှိခဲ့ဘူးလို့ ဘတ်စ်ကား စီးရင် လွယ်အိတ် အမြဲပါသည်။ မြူးကြွနေမှာ ဖြစ်တဲ့ သူ့ဒုတ်ကို
ကာဘာ လုပ်ဖို့ ...။
ဖင်တုန်းတွေ နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက် တဆတ်ဆတ် တုန်ခါလိုက်နဲ့ စော်ကြီး ရှေ့ကနေ တလှမ်းချင်း လှမ်း
လျှောက်နေသည်။
“ မမ ....မမ ....ခဏ ....ခဏလေး ....”
ဟန်ဝင်းအောင်က ဘေးချင်းယှဉ်မိအောင် လျှောက်ရင်း စော်ကြီးကို စကားစပြောလိုက်သည်။
“ ဘာလဲ ...မင်း ကားပေါ်မှာ စော်ကားရတာ အားမရသေးဘူးလား ...ဘာထပ် လုပ်ချင်သေးလို့လဲ ..”
“ ဟာ ..အမရယ်...စော်ကားတာ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ ....”
“ ဘာ မဟုတ်ရမှာလဲ ..ဟွန်း ..အတင်းလိုက်ထောက်ပြီး ...နောက်ပီး ...မပြောလိုက်ချင်ပါဘူး ..လက်က
လည်း သရမ်းသေးတယ် ..”

“ ဆောရီးပါ ..မမရယ် ...မမက ဟိုလေ ..ကိုယ်လုံးက အရမ်းလှ ..အဲ ..အရမ်းတောင့်တင်းတော့
မတော်တဆ ထိမိရာက မနေနိုင်တော့ဘဲ ...”
“ တော်ပါကွာ ..နားရှက်ပါတယ် ...ကဲ ..ကဲ ...မင်းလမ်း မင်းသွား ...ငါလည်း လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ် ..”
“ မမ ...မမက ဒီလမ်းထဲမှာ နေတာလားဟင် ..”
“ အင်း ..ဘာလဲ ..ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ ...”
“ မမကို ခင်မင်ချင်တာပါ ...မမ နံမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲဟင် ...ကျနော့်နံမည်က ဟန်ဝင်းအောင် ပါ ..”
“ ဟွန်း ..ဉာဏ်ချည်းဘဲ ..မင်း အကြောင်း မသိရင် ခက်မယ်...လိုက်မိတ်ဆက်..ပြီးတော့...”
“ မမ နံမည်လေး ...”
“ ငါ့နံမည်က အေးအေးပွင့်....ကဲ ..ဘာသိချက်သေးလဲ ....”
“ မမ က အိမ်ထောင်နဲ့လားဟင်....”
“ အင်း ...ဟုတ်တယ်...လင်ရှိတယ်....ကဲ ..မောင်မင်းကြီးသားလေး ....ဒါဘဲလား ..ငါ သွားတော့မယ်...”
“ အိမ်ပြန်မှာလားဟင်...မမ ....မမယောကျ်ား အိမ်မှာ ရှိလား ...”
“ အမလေးတော်...စပ်စုလိုက်တာ ..ငါ့လင် အိမ်မှာ ရှိလား ဘာလို့ သိချင်နေရတာလဲ ...”
“ အော်..ကျနော်လေ ....အိမ်....အိမ်သာ ...အိမ်သာ တက်ချင်လို့..ခဏ လိုက်ခဲ့ပြီး အိမ်သာ တက်လို့ရမ
လား ...မမ ....”
“ အမလေး ....မင်းမလဲ ..အမျိုးမျိုးဘဲ ..ငါ့လင်က အိမ်မှာ ရှိမနေဘူး ...သူနဲ့ ငါ စကားများလို့ ငါ သူ့ကို
အိမ်ပေါ်က မောင်းချထားတာ တလကျော်လောက် ရှိနေပြီ ....”
ဟန်ဝင်းအောင် ထိပ်ကနဲ ဝမ်းသာသွားသည်။ ဝမ်းသာလုံး ဆို့သွားသည် ဟု ဆိုလျှင် ပို မှန်ကန်လိမ့်
မည်။
“ ဒါဆို ခဏ လိုက်ခဲ့မယ်နော်....”
“ ဟင်း ....ကဲ ..ကဲ ..လိုက်ခဲ့...”