အပြာစာအုပ် PDF | လူကြီးဇာတ်လမ်းများ အခမဲ့ဖတ် | Myanmar Ebook Library

ကြီးမေ အစအဆုံး

မိသားစု သူငယ်ချင်း ရဲ့သားသမီးတွေကြားမှာ ကြီးမေ တယောက် ဘယ်လိုတွေ ကြည်နူး သောက ရောက်ရမလဲဆိုတာ...

1. ကြီးမေ

2. တူလေး

3. စတေးခံခြင်း

4. ပျော်ပွဲစားထွက်ခြင်း

5. ကျောင်းအုပ်ကြီး

6. ငယ်သူငယ်ခြင်း

7. သီရီမေ

8. ‌ဆေးရောင်ချယ်ပွဲ

9. လူပျိုရည်ဖျက်ခြင်း

10. ချစ်မိန်းမ

11. ဖောက်ပြန်ခြင်း

12. အသတ်တဖန် စတင်ခြင်း

13. ခရီးတထောက်နားစဉ်

14. အကြပ်ကိုင်ခြင်း

16. လက်ဆောင်များ

17. ထောင်ခြောက်ဆင်ခြင်း

20. အကြွေးဆပ်ခြင်း

21. ချောင်းကြည့်တက်တဲ့ အဖိုးအို

22. သုံးယောက်ပေါင်းလောင်းကျော်

23. သုံးယောက်စာ အချိုပွဲ

24. မုန့်ပေါင်းလုပ်တဲ့ ကြီးမေ

25. လူဆိုးကလေး ဘာဘူ

26. သိမ်မွေ့စွာ လွှမ်းမိုးတတ်သော

27. အချစ်ဟောင်းရဲ့ လက်ထက်မင်္ဂလာ

28. ဆရာဝန်ကြွလာပြီ

29. စာပေ၏ အကျိုးကျေးဇူး နက်ရှိုင်းပုံ

30. ပန်းဉီးချွေနည်း နိဿရည်း

31. ရေပိုက်ပြသာနာ

33. အသုဘရှုးခန်း

34. နောက်တစ်ခါလာပြန်တစ်ကျော့

35. ဆိုင်ကယ်သမားနှင့် မတော်တဆဖြစ်မိခြင်း

36. လင်လှယ်မယားလှယ်

37. လိင်ဆရာဝန်၏ ကုသမှုကို ခံယူရခြင်း

42. ကားပြုပြင်ရေး

44. ဒေါက်တာဖခင် အစစ်နှင့် တွေ့ဆုံခန်း

ဝေစားမျှစား အောစာအုပ်

တစ်ပိုင်းထဲအပြီး လူကြီးစာအုပ်

ကျွန်တော့်နာမည်က အောင်အောင်။ အိမ်မှာတော့ ကိုကြီးမျိုးနဲ့ နှစ်ယောက်တည်းနေတာပေါ့။ အိမ်ကလည်း ခြံနဲ့ဝန်းနဲ့ပေါ့။ မိဘတွေက နယ်မြို့လေးမှာပဲ အသီးခြံတွေနဲ့ အေးအေးဆေးဆေးေ နကြတာဆိုတော့ ဒီအိမ်ကြီးမှက ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သား လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပဲေ နကြတာပေါ့၊ ခြံထဲမှာ ဂိုဒေါင်ပုံစံအိမ်ထဲမှာတော့ ခြံစောင့်အဖြစ် အမျိုးမကင်းတဲ့ ဦးလေးနေတာ ၊ ဦးလေးက အိမ်သန့်ရှင်းရေးနဲ့ ချက်ပြုတ်တာလောက်ပဲ အိမ်မကြီးဘက်လာတယ်။ ကိုကြီးမျိုးက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ ရှယ်ယာထည့်ထားပြီး ကိုယ်ပိုင်ကားအရောင်းအဝယ်လုပ်ပြီး အပြင်ထွက်တာများ ပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကျောင်းသွားလိုက် အိပ်လိုက်စားလိုက် ဇာတ်ကားကြည့်လိုက်ပဲ၊ မုန့်ဖိုးလိုရင် ကိုကြီးကပဲ ထုတ်ပေးတာဆိုတော့ သာသာယာယာပဲပေါ့ဗျာ။ သူငယ်ချင်းက ပေါင်းဖြစ်တာ ၃ယောက်လောက်တော့ ရှိတယ်။ ကျွန်တော်က ရည်းစားတော့မရှိဘူးဗျ။ဒါပေမယ့် သူငယ်ချင်းတော့ မရှားဘူး။ ငွေလည်းရှိတော့ ကပ်စားသူတွေလည်း ပါတာပေါ့ဗျာ။ မိန်းကလေးသူငယ်ချင်းတွေလည်း ပေါတယ်နော်။ အိမ်လည်း လိုက်လည်တတ်ကြတယ်လေ။ ယောကျာၤးလေး သူငယ်ချင်းတွေကလည်း ကျွန်တော့်အိမ်ကို ချိန်းတွေ့တဲ့နေရာများ အောက်မေ့နေလား မသိဘူး၊ အိမ်ကို အလှည့်က လာချိန်းတွေ့ပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်ကြသေးတယ်။

အိမ်ကလည်း နှစ်ထပ်အိမ်လည်းဖြစ် ထောင့်ချိုးပုံးလည်း ဆောက်ထားတော့ အခန်းတွေက များသား ကျွန်တော့အိပ်ခန်းနဲ့ဆို အိပ်ခန်းလေးခန်းရှိတယ်။ စာကြည့်ခန်းပါ ထပ်ထည့်ထားသေးတယ်။ အပေါ်ထပ် လေသာဆောင်ကလည်း ကျောက်ပြားခင်းထားပြီး ရေကူးကန်အသေးစားလေးထည့်ထားသေးတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် သူငယ်ချင်းတွေလာရင် လေသာဆောင် အခန်းသွားနေတတ်ကြတာ။ လေသာဆောင်အခန်းကို အထင်မသေးနဲ့ဗျ။ ရေချိုးခန်းအိမ်သာပါ ထဲ့ထားတာ ဟိုတယ်ခန်း လိုပေ့ါဗျာ။ ကိုကြီးကတော့ သူ့ကောင်မလေးလာရင် သူ့အခန်းထဲမှာ နေတာများတယ်။ ဒါပေမယ့် လေသာဆောင်အခန်းမှာ အပြင်လူတွေမသိအောင် စီစီတီဗီ တပ်ထားတာ။ သူ့အခန်းထဲမနေချင်ရင် သူ့ကောင်မလေးခေါ်ပြီး လေသာဆောင် တက်နေတတ်တာ။ သူနဲ့ သူ့ရည်းစား လေသာဆောင် တက်သွားရင် ဘယ်သူမှ တက်လာတာမကြိုက်ဘူး။ အပေါ်မှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေကြတာလေ။ သူ့ကောင်မလေးကလည်း အလန်းလေးဗျ ဖြစ်တာ ၁ နှစ်လောက်ပဲရှိမယ်။

တစ်ရက်ကျတော့ “ညီလေး အစ်ကိုနိုင်ငံခြားသွားစရာရှိတယ် ဟိုမှာ ၁၅ ရက်လောက်ကြာမယ် ညီတစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ သူငယ်ချင်းတွေခေါ်အိပ်လေ မပျင်းရအောင်၊ ခြံထဲမှာတော့ ဦးလေးရှိတော့ စိတ်မပူပါဘူး အိမ်ထဲကျ ညီတစ်ယောက်တည်း ရက်ရှည်ဆိုတော့ ပျင်းနေမလားလို့ မုန့်ဖိုးလည်း ပေးခဲ့မယ် လိုအပ်ရင် ဘဏ်ထဲက ထုတ်သုံးပေါ့ ” “ဟုတ်ကိုကြီး ၊ ” အေးပါကွာ မင်းသာ ဒီမှာ ကောင်းကောင်းနေ အများကြီးမမှာချင်ဘူး ” ” ကိုကြီးက ဘယ်တော့သွားမှာလဲ ” “သန်ဘက်ခါလောက်သွားဖြစ်မယ်” ကိုကြီးထွက်သွားတာနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေဆီဖုန်းဆက် အိမ်လာဖို့ပြောပြီး ကိုကြီးသွားတဲ့အချိန် အိမ်လာအိပ်ကြဖို့ ပြောရတာပေါ့။ ဖြိုးလေး၊ စည်သူနဲ့ တိုးကြီးတို့လာအိပ်မယ်တဲ့ ထူးခြားတာက သူတို့ကောင်မလေးတွေပါ ခေါ်ခဲ့မယ်ရမလား မေးတော့ ကိုကြီးမှ မရှိတာ အေးဆေးပဲလေ။ ကွျှန်တော်လည်း ပြန်ပြီးစနောက်ရင်း “မင်းတို့ခေါ်လာရင် မင်းတို့ကောင်မလေးတွေ တစ်နေ့တစ်ယောက် ငါ့အခန်းလွှတ်ပေးရမယ်” ဆိုတော့ ကိုယ့်ကောင်တွေက “မင်းလက်ခံရင်ပို့လိုက်မယ်” တဲ့ဗျာ ။ ဒါနဲ့ ကိုကြီးသွားမယ့်ရက်ကျ လေဆိပ်လိုက်ပို့ပြီး ဖြိုးလေးအိမ် ဝင်ခေါ်ပြီးမှ သူ့ကောင်မလေး အဆောင်ဝင်ခေါ်တာပေါ့။ဖြိုးလေး ကောင်မလေးသူသူနဲ့ စည်သူ့ကောင်မလေး ဆုတို့က တစ်ဆောင်တည်းနေတော့ တစ်ခါတည်း ပါလာတာပေါ့။

အိမ်ရောက်တာနဲ့ အခန်းတွေ ခွဲပေးရတာပေါ့။ ” ဟားးး ငါကတစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ ပျင်းတာနဲ့ နင်တို့အခန်းတွေထဲ အလှည့်ကျဝင်ရင်ဝင် မဝင်ရင် နင်တို့ကောင်မလေးတွေ တစ်ယောက်ဆီ ငါအခန်းထဲ လာအိပ်လို့ရတာပဲဟာ” ကျွန်တော်နဲ့ဖြိုးလေးက ရယ်နေကြတော့ သူသူနဲ့ဆုက ပြုံးစိစိနဲ့ မဲ့ရွဲ့ပြီး ” ငါတို့တော့ ဘဲ၂ယောက်စာမိတော့မယ် ထင်တယ်ဟေ့” တဲ့ ပြောနေရင်း စည်သူရယ်၊ တိုးကြီးရယ်၊ ဝင့်ဝါရယ် အိမ်ထဲဝင်လာတော့ စည်သူက “ဘာတွေသဘောကျနေတာတုန်းဟ ” ဆုက “ကိုကိုရေ” ဆိုပြီး အကြောင်းစုံရှင်းပြလိုက်တယ်။ အကုန်လုံး ပြုံးစိစိဖြစ်ကုန်တာပေါ့ဗျာ။ ပြီးတော့ အခန်းခွဲကြတာပေါ့။ အပေါ်ထပ်ပဲနေကြမှာလေ။ ကျွန်တော်အခန်းအပါအဝင် ၄ ခန်းရှိတော့ သူတို့စုံတွဲတွေက တစ်ခန်းစီနေကြမယ်ဆိုပြီး ခွဲလိုက်ကြတာပေါ့ ။ “အေးဟာအခန်းရပြီဆိုတော့ နားကြပေါ့ ငါလည်း နားလိုက်အုံးမယ်။ တစ်ကယ်တန်းက ကျွန်တော်က ဒီကောင်တွေအတွဲတွေအားလုံးရဲ့ လေသာဆောင်ဇာတ်လမ်းတွေကို အကုန်ကြည့်ဖူးတယ်လေ။ ပြီးတော့ ဒီကောင်တွေကလည်း ကျွန်တော့်အထပ်က အခန်းတွေမှာနေရင် အသံတွေပါ ထွက်လာတတ်တာ။ တဘက်တွေပတ်ပြီးထွက်လာတတ်တာ။ ရေကူးကန်မှာ ပလူးနေကြတာတွေက မြင်ဖူးပြီးသားတွေ ကြာလာတော့ ကောင်မလေးတွေကအစ မရှက်တော့ဘူး။

ကျွန်တော့်ရှေ့တင် တဘက်တွေ ဆွဲချွတ်ကြ နို့လှမ်းဆွဲလိုက်လုပ်နေကြတော့တာ ၊ ကျွန်တော့်ရှေ့ ပေါ်တင်မလိုးတာပဲရှိတယ် အသံတွေကြားကြား နေရတာ၊ ကောင်မလေးတွေကလည်း မခေဘူး ကျွန်တော့်အိမ်ကို သူတို့အိမ်များ မှတ်နေလားမသိဘူး အသံစုံထွက်တာ ။ လေသာဆောင်ဗွီဒီယိုဖိုင်တွေ ပြလိုက်တော့ ရှက်လိုက်ကြတာ နောက်တော့ လေသာဆောင် မသွားဘူးနဲ့ ပြောပြီးရောက်ချင်တဲ့အချိန် လေသာဆောင်အခန်း ရောက်ပြီဆိုရင် လုပ်ချင်တာ လုပ်ကြတာ။ ကြာလာတော့ ဟိုကောင်တွေက စီစီတီဗီ ဘက်တောင်လှည့်ပြီး သေချာလိုးကြ ဆော်ကြ လုပ်ပြတော့တာ အဲ့ကတည်းက “ငါစိတ်မထိန်းနိုင်ရင် မင်းတို့ကောင်မလေးတွေ တက်လိုးပြစ်မှာ ” စတော့ ” လုပ်ချင်လုပ်လေ မတားပါဘူး သူတို့လက်ခံရင် လုပ်ပေါ့ကွာ ငါတို့က ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသားတွေ သူတို့ကလည်း ထူးပြီးမနစ်နာဘူး မင်းဇရှိရင် လုပ်ပေါ့ကွာ” တဲ့ ကျွန်တော်က စနောက်တာပဲရှိတာ တစ်ကယ် မလုပ်ဖြစ်ပါဘူး။

ဒါပေမယ့် ဒီကောင်တွေက သူတို့ကောင်မလေးတွေ ပြောပြတော့ ဘယ်လိုသဘောလည်း မသိဘူး စီစီတီဗီ ရှိပါတယ် ဆိုတဲ့ လေသာဆောင်အခန်းကျမှ ဖီလင်တွေတက်ပြ အော်ပြနဲ့ ပြီးရင် ကိုယ်တုံးလုံး လမ်းလျှောက် ပြတတ်ကြသေးတာ ။ ကျွန်တော်လည်း အခန်းထဲဝင်ပြီး ရေချိုး အဝတ်အစားလဲပြီး ဖုန်းခနသုံး မျက်စိညောင်းလာမှ အောက်ထပ်ဆင်းမယ်ဆိုပြီး အခန်းထဲကအထွက် ဖြိုးလေးနဲ့သူသူက လေသာဆောင်က ဆင်းလာတာတွေ့ပါရော။ သူသူကောဖြိုးလေးကော တစ်ဘက်တစ်ထည် စီနဲ့ဆင်းလာတာလေ။ “မင်းတို့က အနားသွားယူတာလား လေ့ကျင့်ခန်း သွားလုပ်ကြတာလား ဖြည်းဖြည်းပေါ့ကွာ နောက်ရက်တွေလည်း ရှိပါသေးတယ်ဟ အေးဆေးအနားယူကြပါအုံး” ဖြိုးလေးက “ဒါတော့ မင်းကဘယ်သိမလဲ တွေ့ရင်ကို ငါတို့က မနေနိုင်ဘူး ချစ်ချင်တာပဲသိတယ်” ဆိုတော့ သူသူက ဖြိုးလေးဗိုက်ကို လှမ်းလိမ်လိုက်သလိုနဲ့ တဘက် ဆွဲချွတ်ချလိုက်ပါရောဗျာ။ ဖြိုးလေးက သူ့တဘက် လိုက်ဆွဲရမယ့်အစား သူသူ့တဘက်ဆွဲချွတ်လိုက်တာ နှစ်ယောက်စလုံး အဝတ်မကပ်ပဲ ကိုယ်တုံးလုံးလေးတွေဖြစ်ကုန်တာပေါ့။ နို့လေးတွေက လုံးပြီး အဖုတ်ကလေးက အမွှေးလုံးဝမရှိအောင် ရိတ်ထားတော့ ပြောင်ပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရတာပေါ့။

သူသူက ကာရမယ့်အစား ဖြိုးလေးကို “နင်က ပြချင်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား” ဆိုပြီး ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်ပြီးကော့ပြလိုက်တော့ ကျွန်တော်မျက်လုံးပိုပြူးသွားတာပေါ့ဗျာ။ ကျွန်တော်လည်း ” ကြာကြာနေရင် စိတ်ထိန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဟေ ဖြိုးလေးမင်းဆော်ကို မြန်မြန်ခေါ်သွားကွာ” ပြောတော့ ဖြိုးလေးက “မင်းက စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ” တဲ့ သူသူကလည်း ” အေးလေ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ လုပ်လိုက်ပေါ့ဟာ ဖြိုးလေးက အဲ့လိုလုပ်စေချင်နေတာပဲကို” ဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း ” အေးဟေ့ ညကျမှနင်တို့အခန်းထဲလာပြီး ဖြိုးလေးရှေ့တင် နင့်ကိုကြိတ်မှာ အဲ့လိုစိတ်ဝင်စားနေကြတာ မဟုတ်လား မလွယ်ဘူးဟေ့” ဆိုပြီး အောက်ဆင်းလာတော့ ဖြိုးလေးက “မင်းတစ်ကယ်လာမှာလား” ဆိုပြီးအော်ရင်း နှစ်ယောက်သားရယ်ကျန်နေခဲ့တာ။ အောက်ရောက်တော့ ဦးလေးချက်ပြုတ်ထားတဲ့ နေ့လည်စာစားဖို့ ကျန်တဲ့ကောင်တွေ ဆင်းလာတာ စောင့်မယ် ဆိုပြီး တီဗွီဖွင့်ကြည့်ရင်း စောင့်နေလိုက်တယ်။ ခဏနေတော့ စည်သူနဲ့ဆု တို့ဆင်းလာတယ် ၂ယောက်သား ကျွန်တော့်ဘေးက ခုံမှာဝင်ထိုင်ရင်း “ထမင်းစားဖို့စောင့်နေတာ ကြာပြီလား အောင်အောင်ရ ငါတို့က ပိုဆာနေပြီ အားကုန်လာတော့ ဖြည့်မှ ရမယ်ဟေ့ ” ဆုကပါရယ်ရင်း “ခုနက သူသူတို့နဲ့ဘာတွေစနောက်နေကြတာလည်း တို့လည်း ကြားလိုက်သလိုပဲ” တဲ့ ပြောတုန်း တိုးကြီးကော ဝင့်ဝါကော ဆင်းလာကြပြန်ရော။ နောက်ကနေဖြိုးလေး နဲ့ သူသူပါဆင်းလာရော။ “ကျွန်တော်လည်းပြောမနေနဲ့ ဗိုက်ဆာပြီ စားကြရအောင်” ဆိုပြီး မီးဖိုးချောင်ထဲဝင်ပြီး စားဖိုးပြင်ကြတာပေါ့။

စားရင်းသောက်ရင်း စောင့်ကြည့်အကဲခတ်နေတာ။ အကုန်လုံး စားသောက်လို့ ပြီးတဲ့အချိန်ရောက်နေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း အစီအစဉ်တွေ ခေါင်းထဲမှာ စဉ်းစားနေတာ။ သေချာတာက ဆော်သုံးဗွေလုံးကို လိုးခွင့်ရနေပြီလေ။ ကိုယ့်ကောင်တွေက ကျွန်တော့်ကို အသုံးချပြီး ဆော်တွေကို တစ်လှည့်စီလိုးဖို့ ကြံစည်နေကြတာ – ဆော်တွေကလည်း အထန်လိုင်းဘက်ရောက်နေတော့ သဘောတူနေကြပုံပဲ။ အားလုံးလက်ခံတယ်ပြောတာနော် – သဝန်တိုမယ့်သူ နှမြောတဲ့သူ မကျေနပ်တဲ့သူအခု ကတည်းက ပြောနိုင်တယ်” လို စည်သူကပြောတော့ ဖြိုးလေးက “ငါကတော့ အစောကြီးကတည်းက ငါ့ဆော်နဲ့ တိုင်ပင်ပြီးသား ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ကျေနပ်တယ် လက်ခံတယ် ငါ့ကိုပဲ ချစ်ပြီး နောက်ဆုံးငါ့အတွက် ဖြစ်ရင်ကျေနပ်တယ် လက်ခံတယ် လို ညှိနှိုင်းပြီးသား ငါ့ဆော်ကလည်း တခြားကောင်မလေးတွေနဲ့ ဖောက်ပြန်တာ မဖြစ်ရဘူး ဆုနဲ့ဝင့်ဝါတို့လက်ခံရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောပြီး နေနိုင်တယ်လို့ ပြောထားပြီးသား ဘယ်လိုလဲ” စည်သူကော တိုးကြီးကောက “ဟားးးး ငါတို့ကလည်း အဲ့လိုပြောပြီးသား သိပ်ညှိစရာမလိုပါဘူး အားလုံး အိုကေ ပဲ ။ ” စည်သူက “မင်းကအတူနေချင်တယ်ပြောတာ အတွေ့အကြုံကော ကောင်းကောင်းရှိရဲ့လား” ” မင်းတို့က အထင်သေးတာလား ငါ့အတွက် အတွေ့အကြုံတွေကို ကိုကြီးရဲ့အစီအစဉ်တွေနဲ့ အများကြီးရှိတယ် မင်းတို့မသိတဲ့ပညာတွေတောင် ငါက တတ်မြောက်နေလို့ မင်းတို့ဆော်တွေစွဲသွားရင် ငါ့တာဝန်မဟုတ်ဘူးနော် ” ဟေ့ရောင်တွေ မင်းတို့ဆော်တွေကို ဖင်ချဘူးတဲ့ကောင် ဘယ်သူရှိလဲ ” သုံးယောက်လုံး လက်ညိုးထောင်တယ်။

” ဟားးး ငါလည်းထင်ပြီးသားပါ သိအောင်လို လုပ်ပေးတာ တော်ကြာ တစ်ပေါက်ပဲ ထင်နေမှာစိုးလို့” ဆိုတော့ အကုန်လုံးဝိုင်းရယ်နေကြတာ ၊ “ခဏစောင့်ဦးလေးကို ခြံတံခါးပိတ်ခိုင်းပြီး ဒီဘက်ကို လာစရာမလိုတာပြောထားး လိုက်မယ်” ဦးလေးပြောပြီးပြန်လာတော့ အကုန်လုံးက အဝတ်တွေချွတ်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကြည့်ပြီး သရေကျနေကြတာပေါ့ဗျာ။ ” ဟေ့ရောင်တွေ အဝေတည့်ရဲ့လား ” စည်သူက “ငါက ဝင့်ဝါကို အရင်ချချင်တယ် ” တိုးကြီးက “ဒါဆိုငါက သူသူကိုရွေးရမှာပေါ့” ဖြိုးလေးက “ဆု အဆင်သင့်ပဲလာ” ဆိုတော့ အဝေတည့်သွားပြီပေါ့။ ကျွန်တော်ပဲကျန်တော့ ဘယ်အတွဲထဲ ဝင်ပါရမလဲစဉ်းစားပြီး အဝတ်တွေ ချွတ်ပြစ်လိုက်တာပေ့ါ။ “-အောင်အောင် မင်းဘယ်အတွဲထဲဝင်ပါမလဲ ” “ဆုကို အရင်လိုးချင်တယ်” ဖိုးလေးက “ဟာ မိုက်ပြီဟေ့ ဆုတော့ ပွပြီဟေ့” ပြောရင်း အောက်ထပ်ဧည့်ခန်းထဲမှာပဲ လိုးပွဲ ဆင်နွဲကြတော့မယ်သဘောအဖြစ် ကောင်မလေးတွေဆီ အနမ်းတွေချွေရင်း ထိုင်ခုံပေါ်တွေမှာ ကိုယ်စီဖြစ်သွားတာပေါ့။ ကျွန်တော်နဲ့ဖြိုးလေးက ဆုကိုတစ်ဖက် တစ်ချက်စီနဲ့ ဆုနို့လေးတွေကို တစ်ဖက်စီစုပ်ပေးနေတော့ ဆုက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့လီးတွေကို ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လုပ်ရင်း ဖီးတက်နေတာပေါ့ဗျာ။ ဘေးကိုကြည့်လိုက်တော့ ဝင့်ဝါပေါင်ကြားမှာ စည်သူက အဖုတ်ကလေးကို ဂျာနေပြီပေါ့ဗျာ။ သူသူကတော့ တိုးကြီးလီးကို စုပ်ပေးနေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း ဆုကို ” ငါ့ဟာစုပ်ပေးဟာ” ဖြိုးလေးက “ဆု နင့်အဖုတ်လေးငါလျှက်ပေးမယ်” ဆိုတော့ ကွက်တိဖြစ်သွားတာပေါ့ဗျာ။

ဆုကလည်း စည်သူ့ကို ပလွေပေးနေကျဆိုတော့ ကျွမ်းကျွမ်း ကျင်ကျင် စုပ်တာ ခံလိုကောင်းလိုက်တာဗျာ။ ဆုက စုပ်ရင်းလည်း ဖီလင်တက်နေတာပေါ့။ ဖြိုးလေ လျှာစွမ်းကြောင့်လေ ၊ ခဏနေတော့ ဆုက စည်သူကို ကြည့်တော့ စည်သူက ဝင့်ဝါကို စလိုးနေတာတွေ့တော့ “အောင်အောင် နင်ငါ့ကိုလိုးပေးတော့ဟာ ဖြိုးလေး နင့်ကို ငါစုပ်ပေးမယ်” ဆိုပြီး ကျွန်တော့်ဘက် ဖင်ကုန်းပြီးဖြိုးလေးဘက် လီးစုပ်ဖို့ပြင်တာပေါ့။ ကျွန်တော်လည်း ဆုအဖုတ်လေးမှာ လီးကိုတည့်ပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း သွင်းလိုက်တာ လီးကကြီးပေမယ့် ဆုက ခံနေကြ အဖုတ်လေးဆိုတော့ ချောင်နေမယ်ထင်ပေမယ့် စီးစီးပိုင်ပိုင်လေး ဝင်သွားတာ။ ဆုကဖြိုးလေး လီးစုပ်လက်စတောင် ပါးစပ်လေးဟသွားရတယ်။ အထဲကို အကုန်ဝင်သွားပြီဆိုမှ ကျွန်တော်လည်း အရှိန်တင်ပြီး စောင့်တော့တာပေါ့။ ဘေးက ဝင့်ဝါလည်း အသံတွေထွက်လာပြီလေ။ ဆုလည်း ကောင်းတော့ အော်တော့တာပဲ ဖြိုးလေးလီးတောင် မစုပ်နိုင်တော့ပဲ ပြီးခါးနီး အချိန်ဖြစ်နေတဲ့ပုံစံဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း ခပ်မြန်မြန်စောင့်ပေးလိုက်တာ ။ “အား အား ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် ငါပြီးတော့မှာနော် မရပ်လိုက်နဲ့နော်” ဖြိုးလေးလည်း ဆုနို့တွေကို ညစ်ပေးလိုက်တာ ဆုလည်း “အား အား ပြီးပြီ ပြီးပြီ ကောင်းတယ် အားးးးး ” အော်ပြီးတွန့်လိမ်သွားရင်း တုန်နေတာ သူသူကလည်း တစ်ချိန်တည်းပဲ “အား အား ငါထွက်ကုန်ပြီ မရတော့ဘူး စောင့်ပေးစောင့်ပေး အားး ကောင်းလိုက်တာ အား ကောင်းတယ် ”’ ဆိုပြီး ကာမအထွဋ်အထိပ်ရောက်သွားကြတာပေါ့။

ဝင့်ဝါကြည့်လိုက်တော့ စည်သူ့အပေါ်တက်ပြီး စောင့်နေတာ ၊ စည်သူက ဝင့်ဝါခါးလေးကိုင်ပြီး ဇိမ်ခံနေတာပေါ့ ။ ဝင့်ဝါဖင်ကိုမြင်နေရတာဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း ဖြိုးလေးကို “မင်းဆုထိန်းထားလိုက် ငါဝင့်ဝါကို ဖင်ချချင်တာ သွားပြီး ညှပ်ချလိုက်အုံးမယ်” ဆိုပြီး စည်သူကို အချက်ပြပြီး ဝင့်ဝါကို အရှေ့ကို ကုန်းပြီးဖက်ထားခိုင်းလိုက်တာ စည်သူလည်း သဘောပေါက်တော့ ဝင့်ဝါအပေါ်က စောင့်နေတာကို ရှေ့ကို ဆွဲဖက်လိုက်တယ် ။ အဲ့ဒီအချိန် ဆုပြီးထားတဲ့အရှိန်က ကျွန်တော့်လီးမှာလည်း အရည်တွေရွဲနေတော့ ဝင့်ဝါဖင်ကို တံတွေး စွတ်လိုက်တော့ ဝင့်ဝါက လှည့်ကြည့်ပြီး “ညှပ်ချမလား” မေးတော့ ” မခံဖူးဘူးမဟုတ်လား နင်ကောင်းသွားစေရမယ် ” ပြောတော့ ” အေး ငါလည်းစမ်းချင်နေတာ ဖြည်းဖြည့်းထည့်နော်” တဲ့ ကျွန်တော်လည်း ဝင့်ဝါဖင်ကို တံတွေးထပ်စွတ်တော့ ဖင်ပေါက်လေးက ချောနေပြီပေါ့ဗျာ ကျွန်တော့လီးးကို ဝင့်ဝါဖင်ထဲ တဖြည်းဖြည်းချင်းထိုးနေရာက အဆုံးရောက်ခါနီးကျ စောင့်ထည့်လိုက်တာ ဝင့်ဝါမခံနိုင်တော့ပဲ ” အားး ” ဆိုပြီးအော်ပါရော၊ ဘေးက အတွဲတွေပါ ကြည့်ကုန်တယ်။ တိုးကြီးက ” ဟေ့ရောင် ပွင့်သွားပါအုံးမယ်ကွ” ဆိုပြီး လှမ်းစတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်းပြန်ထုတ်ပြီး တစ်ခါထပ် အဆုံးထည့်လိုက်ပြန်တယ်။ အဲ့အချိန် အောက်က စည်သူက သူ့လီးကို အဖုတ်ထဲက ပြန်ထုတ်လိုက်တယ်။ အကုန်မထွက်ခင် ပြန်ထည့်မယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော်က ဖင်ထဲက လီးကို ပြန်ထုတ်လုပ်လိုက်တော့ ဝင့်ဝါ ဖီလင်နှစ်မျိုးဖြစ်သွားတာပေါ့။

အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လည်း အဝင်အထွက်လေး ချိန်သားကိုက် လုပ်နေတာကနေ ဝင့်ဝါက ကောင်းလာတော့ ” ကောင်းလိုက်တာဟာ ဘယ်လိုမှန်းမသိဘူး ပြီးချင်လာပြီဟ အောင်အောင်စောင့်ဟာ ” ဆိုတော့ စည်သူက အောက်ကအဖုတ်လိုးနေတာ ရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော်က ဖင်ကို ဆက်တိုက် ဆက်တိုက်စောင့်ပေးလိုက်တာ ဝင့်ဝါအော်ပြီး တစ်ချီပြီးသွားတယ်။ တုန်ပြီးခါနေတာပဲ။ အဲ့တော့ ကျွန်တော်က ဖင်ထဲကလီးကို အကုန်ထုတ်ပေးလိုက်တော့ စည်သူက အောက်ကနေ အပီစောင့်တော့ ဝင့်ဝါလည်း “အား အီး” အော်ပြီး တုန်တောင်နေတယ်။ စည်သူ အချက်၃၀ လောက်ရောက်တော့ ဝင့်ဝါထပ်ပြီး ပြီးပြန်တယ်။ ” အား အား စည်သူ မရပ်နဲ့ အရမ်းကောင်းတာ ပြီးပြီ အား အား” အော်ရင်း စည်သူက ဆက်တိုက်ဆက်စောင့်တော့ ဝင့်ဝါ ခဏချင်း ထပ်ပြီးပြန်ရော။ “အား အား ပြီးပြန်ပြီ မရတော့ဘူး” ဆိုပြီး သေးတွေပါထောင်ပန်းတော့တာပဲ။ စည်သူလည်း ဝင့်ဝါသေးထောင်ပန်းပြီးပြီးချင်း လီးကို ဖင်ထဲပြောင်းထဲ့ပြီး ဆက်တိုက်ဆက်စောင့်လိုက်တာ စည်သူလည်း ဖင်ထဲကို လရည်တွေ ပန်းထုတ်လိုက်တာပေါ့ ၊ ကျွန်တော်လည်း သူသူနဲ့ တိုးကြီးဘက်သွားပြီး “သူသူငါ့အပေါ်ကနေပေး တိုးကြီး သူသူ့ဖင်မင်းချ ငါက အဖုတ်လိုးမယ်” ဆိုတော့ သူသူက ” ငါလည်း ဝင့်ဝါကြည့်ပြီး ခံချင်နေပြီ” သူသူလည်း ကျွန်တော့်အပေါ်တက်ပြီး လီးကို သူ့အဖုတ်နဲ့တည့်ပြီးထိုင်ချလိုက်တယ် ၊ “အားလားလား အောင်အောင်နင့်လီးက စပယ်ရှယ်ပဲဟ မထင်ရဘူး” ပြောတုန်း တိုးကြီးက သူသူ့ကို ကျွန်တော်အပေါ် တွန်းပြီး ဖင်ပေါက်လေးပေါ်လာအောင် နောက်ကနေပြီး ဖင်ပေါက် ရှာပြီး တံတွေးစိုနေအောင် သူသူ့ဖင်ပေါက်ကို ပွတ်ပြီး လီးကို ဖင်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။

သူသူလည်း ” အီး အီး ” နဲ့အော်ပြီး ကြိတ်ခံနေတာ သူသူ ရလောက်ပြီဆိုတော့ နှစ်ယောက်သား တိုင်ပင်အကိုက်လုပ်ပြီး စောင့်တာ ခဏနေတော့ သူသူလည်း “အား ငါပြီးတော့မယ် အရမ်းယားလာတာဟာ စောင့်စောင့် ငါ့ကိုမညှာကြနဲ့ ငါအရမ်းကောင်းချင်နေပြီ” ဆိုတော့ နှစ်ယောက်သား အရှိန်တင်လိုက်တာ သူသူလည်းအော်ပြီး ပြီးသွားတယ်။ ဒါနဲ့ သူသူ အမောဖြေတော့ တိုးကြီးက သူ့လီးကို ဖင်ထဲက ပြန်နုတ်သွားပြီး ဆုနဲ့ ဖြိုးလေးဘက် ကူးသွားတယ်။ ကျွန်တော်လည်း သူသူအမောပြေလောက်အောင် ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ အောက်ကနေစောင့်ပေးနေရင်း “သူသူ ကုန်းလိုက်ဟာ ငါအရမ်းစောင့်ချင်နေပြီ” သူသူလည်း အပေါ်ကနေဆင်းပြီး ကုန်းပေးတယ်။ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်လည်း သူသူ့ နောက်ကနေလီးကို စောင့်ထည့်လိုက်ပြီး ဆက်တိုက် အားရပါးရ စောင့်တာ သူသူဆို နှစ်ခါ ဆက်တိုက်ပြီးရင်း သုံးခါမြောက်လောက်ကျ ကျွန်တော်လည်း ပြီးချင်တာနဲ့ သူသူနဲ့ပြိုင်တူပြီးအောင် မနားတမ်းစောင့်လိုက်တာ သူသူကော ကျွန်တော်ကော ပြိုင်တူနီးပါးပြီးသွားတာ သူသူလည်း တော်တော်မောသွားရှာတယ် ။ သူသူကော ဝင့်ဝါကော နှစ်ယောက်ညှပ် အလိုးခံထားပေမယ့် ဆုကတော့ တိုးကြီးရောက်လာမှ ဖြိုးလေးနဲ့ညှပ်ချတာခံနေတုန်း စည်သူကလည်း ဝင့်ဝါနဲ့ပြီးထားတော့ ဆုကိုလိုးနေကြတာ သေချာကြည့်နေတာ။ ကျွန်တော်လည်း စည်သူ့ကို ” ဘယ်လိုလည်းဟ ကြည့်လှချည်လား” ဆိုတော့ “ငါကလွတ်နေတဲ့နေရာ ဝင်ရင်ကောင်းမလားလို့” ဆိုပြီး ဝင့်ဝါကို ကျွန်တော့်ဘက်လွှတ်ပြီး ဆုရဲ့ ပါးစပ်ရှေ့သွားရပ် လိုက်တော့ ဆုက သူ့ဘဲ စည်သူ့လီးကို စုပ်ပေးတော့တာပေါ့။

ကျွန်တော်က သူသူနဲ့ပြီးထားတော့ အမောဖြေနေတာ ဝင့်ဝါက ကျွန်တော့်ဘက်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ဆိုဖာပေါ် လှဲချလိုက်ပြီး ကျွန်တော့် မျက်နှာပေါ် ခွထိုင်ပါလေရောဗျာ။ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်လည်း ဝင့်ဝါအဖုတ်လေး စိတ်ကြိုက်လျှက်တော့တာပေါ့။ လီးမှာ အထိအတွေ့လေးရလိုက်ကတည်းက သူသူကျွန်တော့်လီးကို စုပ်နေပြီဆိုတာ သိတာပေါ့။ ခဏနေတော့ သူသူက ကျွန်တော့်လီးကိုကိုင်ပြီး သူ့အဖုတ်နဲ့တေ့ပြီး ထိုင်ချပြီး အားရပါးရ မြင်းစီးတော့တာပဲ။ မျက်နှာပေါ်က ဝင့်ဝါအဖုတ်ကို အပီလျှက်နေတော့ ဝင့်ဝါလည်း ကော့ပျံနေတာပဲ။ အောက်ကလည်း ဖီလင်တစ်မျိုးခံစားနေရတာပေါ့ဗျာ။ ဝင့်ဝါလည်း ကောင်းလာပြီး ” အောင်အောင် ငါပြီးတော့မယ်” ဆိုပြီး အဖုတ်နဲ့မျက်နှာကိုကပ်နေတာ အသက်တောင် မနည်းရှုနေရတယ်။ သူသူကလည်း အပေါ်က စောင့်နေပေမယ့် တော်တော်ကောင်းနေပုံပဲ။ ဝင့်ဝါလည်း ခဏနေတော့ ကော့ပျံပြီးပြီးသွားတာ အရည်တွေတောင် မျက်နှာတစ်ခုလုံးရွဲသွားတာဗျာ။

ဝင့်ဝါပြီးတော့ မျက်နှာပေါ်က ဖယ်သွားတော့ ကျွန်တော်လည်း ထလိုက်ပြီး သူသူ့ခါးကို ကိုင်ပြီး စောင့်တာပေါ့။ သူသူလည်း ” အား အီး ” အော်ရင် တစ်ချီပြီးသွားပြန်တယ်။ ဆုကတော့ ဟိုကောင်သုံးယောက်ရဲ့ တစ်လှည့်စီနေရာ ပြောင်းအလိုးခံနေရတာ အားကုန်သလောက်တောင် ဖြစ်နေပြီ။ ဝင့်ဝါကတော့ ထိုင်အမောဖြေရင်း ဆု အလိုးခံနေတာကို ကြည့်နေတာပေါ့။ ကျွန်တော်လည်း သူသူပြီးပြီဆိုတော့ သူသူ့ကို နောက်ပြန်ပက်လက်လန်ပြီး အသားကုန်စောင့်လိုးတာ သူသူလည်း ထပ်ကောင်းလာပြန်တာပေါ့။ ကျွန်တော်ပြီးခါနီးကျ သူသူထပ်ပြီး ပြီးသွားပြန်တယ်။ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်လည်း ” သူသူငါနင့်ပါးစပ်ထဲ ပြီးချင်တယ် ရမလား” မေးတော့ ” ရတယ်” ဆိုတာနဲ့ အဖုတ်ထဲကို ပြီးခါနီးထိ စောင့်ချပြီး ပြီးတော့မယ် သိတာနဲ့ ထပြီး သူသူ့ပါးစပ်ထဲ လိုးလိုက်တာ လရည်တွေ သူသူ့အာခေါင်ထိ ပန်းလိုက်တာ သူသူလည်း အကုန်မျိုချလိုက်တာပေါ့ဗျာ။ ပြီးပါပြီ

အမြည်းဖတ်မယ်

ပုဆိုးစကိုလှန်ပြီး xီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ် နောက်တော့ ညိုရော်ရော် ဖြစ်နေတဲ့xီးကြီးကို မုန်း အသာလေးငုံထားပြီး xုတ်xုတ်ကို xိုးသလို ခေါင်းလေးကို မ၏ နိုမ့်ချီမြင့်ချီလုပ်ပေးနေမိတယ်..
သူရဲ့ xီးကြီးက ရွှေငှက်ပျောသီးကြီး တစ်လုံးစာလောက်ရှိတော့ မုန်း ပါးစပ်တစ်ခုလုံးနဲ့ တောင်သိပ်မဆန့်ချင်ဘူးလေ...မုန်းလဲငုံထားရင်းကမှန်မှန်လေးလုပ်ပေးရင်း ကခပ်သွက်သွက်လုပ်ပေးရင်းက လရေကြည်တွေက မုန့်ပါးစပ်တစ်ခုလုံး၇ွှဲ နေတယ်လေ နောက်တော့ ....

အမြည်းဖတ်မယ်

ဟန်ဝင်းအောင်သည် လူလိမ်တယောက်ပါ။
ဖိုးတွမ်တီးဟန်ဝင်းအောင် လို့ လူသိများတယ်။ ဖိုးတွမ်တီး ဆိုတာက လိမ်လည်မှုအတွက် ပုဒ်မ ...ပြစ်မှု
ဆိုင်ရာ ဥပဒေ ပုဒ်မ ၄၂ဝ ကို ပြောချင်တာ။ ဆိုလိုတာက ဖိုးတွမ်တီး လုပ်လွန်းလို့ ခေါ်ကြတာ။
ငယ်ငယ်လေးထဲက စောရနက္ခတ်နဲ့ယှဉ်ပြီး မွေးဖွားလာခဲ့သလား မဆိုတတ်ဘူး။ ဟန်တင့်ကျော်သည်ငယ်
ငယ်ထဲက လိမ်တတ်သည်။ ခိုးတတ်သည်။ သူများကို ဂျောက်ချတတ်သည်။ ကျောင်းသား အရွယ်ထဲက
လိမ်သည်။
ကျောင်းက အတန်းဖေါ် အချင်းချင်း လိမ်သည်။ ဆရာ ..ဆရာမတွေကို လိမ်သည်။ ကျောင်းက
ကျောင်းစောင့် ဒရဝမ်ကြီးကိုက အစ သူ လိမ်သည်။ ကျောင်းရှေ့မှာ လာရောင်းတဲ့ ဘယာကြော်သည်
ကုလားကိုလည်း သူလိမ်သည်။ ကျောင်းအိမ်သာကို ဆေးတဲ့ကုလားကိုလည်း လိမ်သည်။
ကျောင်းသွားတက်ပေမယ့် စာကို စိတ်မဝင်စား။ မဟုတ်တာ တခုခုကို လုပ်ဖို့ဘဲ အမြဲ တွေးနေသည်။ လိမ်ဖို့
ညာဖို့ သူတပါး ပစ္စည်းကို မတရားနည်းနဲ့ ရယူပိုင်ဆိုင်ဖို့ဘဲ သူ စဉ်းစားနေသည်။ ဒါကြောင့် ရှစ်တန်းကျ
..ကိုးတန်းကျ ..ဆယ်တန်း နှစ်ခါကျပြီး သူ ကျောင်း မနေတော့ဘူး။ ကျောင်းဆက် မနေပေမယ့်ကျောင်းနဲ့
တော့ အဆက်မပြတ်။ သူသည် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား အယောင်ဆောင်ပြီး လိမ်တတ်လို့ ကျောင်းသား
မဟုတ်ပေမယ့် တက္ကသိုလ်ထဲ ရောက်တတ်သည်။ တက္ကသိုလ်မှ တခုထဲ မဟုတ်။ တက္ကသိုလ် အမျိုးမျိုးထဲ
သူ ရောက်သည်။ ကျောင်းသားအစစ်တွေရဲ့ ဟန်ပန် အမူအရာတွေကိုလည်း သူ မှတ်သားလေ့လာသည်။
အတုခိုးသည်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ဂိုက်စတိုင် ဖမ်းပြီး လိမ်သည်။ ငွေပစ္စည်းတင် မက
မိန်းကလေးတွေရဲ့ အချစ်ကိုလည်း လိမ်ညာပြီး ယူသည်။
ဟန်ဝင်းအောင်သည် လိမ်တတ်ညာတတ် ခိုးတတ် သလို တဏှာလဲ ကြီးသည်။ ငယ်ငယ်လေးထဲက
သူ့လိင်တန်ဆာသည် တခြားရွယ်တူ ကလေးတွေလို မဟုတ်ဘဲ ကြီးမားရှည်လျားနေပြီး လိင်တန်ဆာရဲ့
ထိပ်မှာလည်း ထင်ရှားတဲ့ မှဲ့နီကြီး တလုံး ရှိနေတာကြောင့် ရာဂအား ကြီးမယ့်ကောင်..မိန်းမအမှု ဝါသနာထုံ
မဲ့ကောင်လို့ သူ့ဘကြီး တယောက်က ပြောဆို ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့သည်။
တကယ်ဘဲ ဟန်ဝင်းအောင်သည် မိန်းမလိုက်စား ရှုပ်ပွေသည်။ မိန်းမကောင်းများကို လိမ်ညာပြီး ရအောင်
ယူတတ် အိပ်တတ်သလို လမ်းပေါ်က လိမ့်နေတဲ့ ဂေါ်လီမလေးများ ..ကြေးစား မိန်းမပျက်များ နဲ့လည်း
ပျော်ပါးသည်။

ကောလိပ် နဲ့ တက္ကသိုလ်တွေက မိန်းကလေးတွေကလည်း တက္ကသိုလ်ကျောင်းထဲ အမြဲ တွေ့ရသော သူ့ကို
ကျောင်းသားဘဲ ထင်မှတ်ကြပြီး သူ့အပြောကို ယုံကြပြီး ပြန်ချစ်ကြို က်ခဲ့တဲ့သူတွေ ရှိသည်။ ချစ်သူ
မိန်းကလေးတွေကို သူ့စိတ်ကြို က် ပျော်ပါးပြီး သူတို့ဆီက အကြောင်းအမျိုးမျိုး ပြပြီး လိမ်စားသည်။
ဆေးကျောင်းသား ဟန်ဆောင်ပြီးလည်း နားကြပ်လေး လက်ကကိုင်ပြီး ဆေးရုံတွေကို ဝင်ထွက်သည်။
ဟောက်ဆာဂျင်ဆိုပြီး လိမ်ညာသည်။ သူလိမ်နေရတာကို သူ ကျေနပ်နေတာ။ တခါတလေ သူလိမ်တာ
သူ့အတွက် အကျိုး မဖြစ်ထွန်းလှ။ သူ့အကြောင်းသိသူတွေက သူသည် ယဉ်ယဉ်လေးနဲ့ ရူးနေသူ
စိတ္တဇဝေဒနာရှင် တယောက် လို့ ပြောဖူးသည်။
တဖြေးဖြေးနဲ့တော့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက သူ့ကို လူလိမ်မှန်း သိလာကြသလို မကျေနပ်သူတွေက
ရဲစခန်းကို တိုင်ကြားကြတာကြောင့် သူသည် ရဲနဲ့ ညိသွားသည်။ ရဲက သူ့ကို လူလိမ်မှန်း သိသွားသည်။
ရဲမှတ်တမ်း ဝင်သွားသည်။
ပထမပိုင်းမှာတော့ သူ့မိဘတွေက နံမည်အပျက် မခံဘဲ သူ့အစား လျှော်ပေးတာတွေကြောင့် သူသည်
ကျောင်းမှာ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ဆွေမျိုးများ ကြားမှာ နံမည်ပျက်ပေမယ့် အမှုတွေ ဘာတွေ မဖြစ်ခဲ့။ ရဲအဖမ်း
မခံခဲ့ရ။ ထောင်မကျခဲ့။ ဒါပေမယ့် သူက ရပ်တန်းက ရပ်မသွားဘူး။ မလိမ်ဘဲနဲ့ မနေနိုင်ဘူး။ မိဘတွေလည်း
ကြာလာတော့ သူ့ကို စိတ်ပျက်လာကြသည်။ သူ့ကို မကယ်တော့။ သူ့ဖက်က မနေတော့။
ရဲအဖမ်းခံရတဲ့အချိန် နဲနဲ ခြေငြိမ်သွားတယ် ထင်ကြရပေမယ့် အခိုက်အတန့် ခဏတာဘဲ သူ ငြိမ်နေပြီး
သူ့အကျင့်အတိုင်း ပြန်လိမ် ပြန်ခိုးတော့တာဘဲ။
ဟန်ဝင်းအောင် သည် လိမ်ဖို့ မကြောက်ဘူး။ လိမ်တာပေါ်သွားမှာ မိသွားမှာလည်း မကြောက်ဘူး။
ပေါ်တင်ဘဲ။ မျက်နှာသေသည်။ မျက်နှာပြောင်သည်။ လိမ်ပြီးရတဲ့ငွေတို့ ပစ္စည်းတို့က သူ့ဆီ မမြဲဘူး။
သူကလည်း စားသောက် သုံးဖြုန်းပစ်ခဲ့သည်။ ငယ်ငယ်လေးထဲက အိမ်က လူကြီးတွေကို လိမ်သည်။
အမျိုးတွေကို လိမ်သည်။ ပစ္စည်းတွေကို ခိုးရောင်းစားသည်။ ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ခိုးရာပါပစ္စည်း ဘယ်မှာ
ရောင်းရမလဲ သူသိသည်။
အသက်၁၈နှစ် အရွယ်မှာထဲက မိန်းမရှုပ်တဲ့ ကိစ္စနဲ့ ဟန်ဝင်းအောင် ဓါးထိုးခံရသည်။ ဘယ်သွားသွား အမှု
ပွေတဲ့ ဟန်ဝင်းအောင်သည် တနေ့မှာ ရန်ကုန်မြို့ထဲကို ဘတ်စကားနဲ့ သွားရင်း လူကြပ်လှတဲ့ဘတ်စကား
ပေါ်မှာ မိန်းမတယောက်ကို မျက်စိကျသည်။ မိန်းမက တင်ကောင်းကောင်းနဲ့မို့ ဟန်ဝင်းအောင် ဒီမိန်းမ
အနားကို တိုးကပ်သွားသည်။ ဒီမိန်းမက သူ့ထက် အသက် အများကြီး ကြီးသည်။ သုံးဆယ်ခန့်အရွယ်
ဖြစ်သည်။ အသားဖွေးဖွေး နို့ကြီးကြီး တင်ပါးကြီးတွေ ထယ်ဝါသည်။ တရုတ်ကပြားမ ဖြစ်သည်။
ဟန်ဝင်းအောင် တိုးကပ်လာတာကိုလည်း ဒီမိန်းမက သိသည်။ ဟန်ဝင်းအောင်သည် လူကြပ်တာကို
အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဒီမိန်းမရဲ့ ဖင်ကားကားကြီးတွေကို အနောက်ကနေ အပီအပြင် ထောက်သည်။
ဖင်ကြီးတွေက ထောက်လို့ ကောင်းလှသည်။ ဟန်ဝင်းအောင် က မိန်းမတွေကို ဘတ်စကားပေါ်မှာ
ထောက်နေကျမို့ သိနေတာက ဒီမိန်းမသည် ထမိန်တထပ်ထဲ ဝတ်ထားသည်။ အတွင်းခံပင်တီ ခံဝတ်
မထားဘူး။

သူ့မာတောင်နေတဲ့ ဒုတ်ကြီးက မိန်းမရဲ့ ဖင်တုန်းတွေကြား တဲ့တဲ့ကို ထောက်ထားသည်။ ဘတ်စကားမောင်း
တဲ့ သူက ဘရိတ်ကို ဆောင့်ဆောင့်နင်းလိုက်တဲ့အခါ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပါလာတဲ့ ပါဆင်ဂျာတွေသည်
ယိမ်းထိုးကုန်သည်။ သူ့ဒုတ်ကြီးကလည်း ရှေ့က ဖင်အိအိကြီးတွေကြားထဲကို ပစ်ပစ်ဆောင့်နေသည်။
ရှေ့က မိန်းမ ဖျတ်ကနဲ လှည့်ကြည့်သည်။ သို့သော် စိတ်ဆိုး မကျေနပ်ပုံ မပြဘူး။ ဒီတော့ သူ စိတ်အား
တက်သွားသည်။ သူ့ကို လုပ်ခွင့်ပြုသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဟန်ဝင်းအောင် ပိုကဲလာသည်။ နောက်ကလဲ
ထောက် ထမိန်စ ကြားနေ ရှေ့ဖက်ကိုလည်း သူ့လက်နဲ့ စမ်းလိုက်သည်။
“ အို..ကဲလိုက်တာ ..ကောင်လေး ....”
လေသံလေးနဲ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တာ သူ ကြားလိုက်သည်။ ဟန်ဝင်းအောင်လို မကြောက်တတ်မျက်နှာ
ပြောင်တဲ့ကောင်မို့သာ ဒီလိုတွေ လုပ်ရဲတာ။ တချို့ ထက်တဲ့ စွာတဲ့ မိန်းမတွေနဲ့သာ တိုးမိရင်လူကြားအောင်
အော်ဟစ်နိုင်သည်။ ပါးကိုလည်း ဖြောင်းကနဲ ပိတ်ရိုက်နိုင်သည်။ အခု မိန်းမကတော့ အဖုတ်ကို စမ်းကာ
ပွတ်ကြည့်တာတောင် ငြိမ်နေသည်။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် သူ ဒီမမကြီးကို ဖြုတ်ချင် ဖြုတ်ရနိုင်သည် လို့
ဟန်ဝင်းအောင် တွက်ဆမိသွားသည်။
ပိုရဲတင်းလာပြီး စောက်ပတ်ကို ပီပီပြင်ပြင် ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားတွေကို ကိုင်မိပြီး
သူ့ဒုတ်ကို ဖိဖိညှောင့်လိုက်တော့ သူ ပြီးခါနီးတောင် ဖြစ်သွားရသည်။ ရှေ့က မမကြီးလည်း သူ လုပ်တာ
ကိုင်တာ တွေကြောင့် စိတ်တွေ ထကြွနေမှာ အမှန်ဘဲ လို့ သူ တွက်ဆနေသည်။
“ မှတ်တိုင်ပါတယ် ...”
စော်ကြီးရဲ့ အသံတွေက တုန်နေသလိုဘဲ။
မှတ်တိုင်မှာ ဆင်းသွားတော့ ဟန်ဝင်းအောင် အနောက်ကနေ လိုက်ဆင်းသည်။ သူ့ဒုတ်က ပုဆိုးကြား
က ငေါငေါကြီး ထိုးထောင်ထွက်နေလို့ လွယ်အိတ်နဲ့ ကာထားရသည်။ ဟန်ဝင်းအောင်သည် အရင် အ
တွေ့ကြုံတွေ ရှိခဲ့ဘူးလို့ ဘတ်စ်ကား စီးရင် လွယ်အိတ် အမြဲပါသည်။ မြူးကြွနေမှာ ဖြစ်တဲ့ သူ့ဒုတ်ကို
ကာဘာ လုပ်ဖို့ ...။
ဖင်တုန်းတွေ နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက် တဆတ်ဆတ် တုန်ခါလိုက်နဲ့ စော်ကြီး ရှေ့ကနေ တလှမ်းချင်း လှမ်း
လျှောက်နေသည်။
“ မမ ....မမ ....ခဏ ....ခဏလေး ....”
ဟန်ဝင်းအောင်က ဘေးချင်းယှဉ်မိအောင် လျှောက်ရင်း စော်ကြီးကို စကားစပြောလိုက်သည်။
“ ဘာလဲ ...မင်း ကားပေါ်မှာ စော်ကားရတာ အားမရသေးဘူးလား ...ဘာထပ် လုပ်ချင်သေးလို့လဲ ..”
“ ဟာ ..အမရယ်...စော်ကားတာ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ ....”
“ ဘာ မဟုတ်ရမှာလဲ ..ဟွန်း ..အတင်းလိုက်ထောက်ပြီး ...နောက်ပီး ...မပြောလိုက်ချင်ပါဘူး ..လက်က
လည်း သရမ်းသေးတယ် ..”

“ ဆောရီးပါ ..မမရယ် ...မမက ဟိုလေ ..ကိုယ်လုံးက အရမ်းလှ ..အဲ ..အရမ်းတောင့်တင်းတော့
မတော်တဆ ထိမိရာက မနေနိုင်တော့ဘဲ ...”
“ တော်ပါကွာ ..နားရှက်ပါတယ် ...ကဲ ..ကဲ ...မင်းလမ်း မင်းသွား ...ငါလည်း လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ် ..”
“ မမ ...မမက ဒီလမ်းထဲမှာ နေတာလားဟင် ..”
“ အင်း ..ဘာလဲ ..ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ ...”
“ မမကို ခင်မင်ချင်တာပါ ...မမ နံမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲဟင် ...ကျနော့်နံမည်က ဟန်ဝင်းအောင် ပါ ..”
“ ဟွန်း ..ဉာဏ်ချည်းဘဲ ..မင်း အကြောင်း မသိရင် ခက်မယ်...လိုက်မိတ်ဆက်..ပြီးတော့...”
“ မမ နံမည်လေး ...”
“ ငါ့နံမည်က အေးအေးပွင့်....ကဲ ..ဘာသိချက်သေးလဲ ....”
“ မမ က အိမ်ထောင်နဲ့လားဟင်....”
“ အင်း ...ဟုတ်တယ်...လင်ရှိတယ်....ကဲ ..မောင်မင်းကြီးသားလေး ....ဒါဘဲလား ..ငါ သွားတော့မယ်...”
“ အိမ်ပြန်မှာလားဟင်...မမ ....မမယောကျ်ား အိမ်မှာ ရှိလား ...”
“ အမလေးတော်...စပ်စုလိုက်တာ ..ငါ့လင် အိမ်မှာ ရှိလား ဘာလို့ သိချင်နေရတာလဲ ...”
“ အော်..ကျနော်လေ ....အိမ်....အိမ်သာ ...အိမ်သာ တက်ချင်လို့..ခဏ လိုက်ခဲ့ပြီး အိမ်သာ တက်လို့ရမ
လား ...မမ ....”
“ အမလေး ....မင်းမလဲ ..အမျိုးမျိုးဘဲ ..ငါ့လင်က အိမ်မှာ ရှိမနေဘူး ...သူနဲ့ ငါ စကားများလို့ ငါ သူ့ကို
အိမ်ပေါ်က မောင်းချထားတာ တလကျော်လောက် ရှိနေပြီ ....”
ဟန်ဝင်းအောင် ထိပ်ကနဲ ဝမ်းသာသွားသည်။ ဝမ်းသာလုံး ဆို့သွားသည် ဟု ဆိုလျှင် ပို မှန်ကန်လိမ့်
မည်။
“ ဒါဆို ခဏ လိုက်ခဲ့မယ်နော်....”
“ ဟင်း ....ကဲ ..ကဲ ..လိုက်ခဲ့...”

အမြည်းဖတ်မယ်

“ ဒက်ဒီအထုပ်တေ ွ ခနကြည့်ထားလိုက်အုန်းနော်၊ မာမီရက်စ်ရုမ်း သွားမလို့”
“ အိုကေ”
ကလေးနှစ်ယောက်က သူတို့ ဂတ်ဂျက်တွေနဲ့ သူတို့ အလုပ်ရှုတ်နေမယ်ဆိုတာ သိထားသော အိမ်သူက
ကိုရဲ ကိုသေခြာမှာခဲ့ပြီးမှအိမ်သာ ရှိရာသို့ထ ွက်သွားတော့သည်။ ကိုရဲ ကလည်း အထုပ်တွေကို
တစုတစည်းထဲ ဖြစ်အောင်နေရာချပြီးမှသူ့ကျောပိုးအိပ်ထ ဲမှတက်ပလက်လေးကိုဆ ွဲထုပ်လိုက်သည်။
လေယာဉ်က ၁၄နာရီလောက်စီးလာခဲ့ရတာဆိုတော့အညောင်းအငြာပြေလမ်းလျှောက်ချင်သေးသည်။
နောက်နှစ်နာရီလောက်အချိန်ရသေးတာပဲလေ၊ မိန်းမပြန်လာမှသွားတော့မည်ဟုစိတ်ကူးလိုက်သည်။
လေဆိပ်က အလကားပေးထားသည့်ဝိုင်ဖိုင်ကိုကလေးတွေ နည်းတူအသုံးချလိုက်အုန်းမည်ဟုတွေးကာ
တက်ပလက်ကိုဖွင့်လိုက်သည်။
တက်ပလက်ကိုပါဝါအ ွန်လိုက်ရင်းမှဘေးဘီကိုခေါင်းမော့လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ရင်း ခုံတန်း
နှစ်တန်းကျော်မှမိသားစုတစုကိုသတိထားလိုက်မိသည်။ ယောက်ျားဖြစ်သူက အထုပ်အပိုးတွေကို
စစ်နေတုန်း အမျိုးသမီးက တောက်တောက်ပြေးနေသော သူ့ခလေးလေးကိုကြည့်နေသည်။
ဆံပင်ပုခုံးထောက်၊ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း မျက်မှန်ကိုင်းမျှင်မျှင်လေး အနက်ရောင်နှင့်
ဘေးတိုက်အနေအထားကကြည့်တော့တနေရာမှာ တွေ့ဘူးသလိုလို။ ဘာရယ်မဟုတ်ကိုရဲက
အသိများလားဟုငေးကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ထိုအမျိုးသမီးမျက်နှာက မော့လာပြီး ကိုရဲ ဘက်ကို
လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်အကြည့်ချင်းဆုံသွားသည်။
“ ဟိုက်”
ကိုရဲ ရင်ထဲဒိန်းကနဲဖြစ်သ ွားသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ အကြည့်ကလည်း သူ့ဆီက မလ ွဲတော့၊ မျက်ခုံးလေး
နည်းနည်းတွန့်သွားသည်။ မျက်လုံးနက်နက်ကလေး က သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေသည်။ အထုပ်တေ ွကို
ကုန်းဖွရင်း တခုခုရှာနေဟန်တူသော အမျိုးသားဘက်ကိုကိုရဲက မျက်စတချက်ကြည့်ပြလိုက်ရင်း
အမျိုးသမီးကိုမသိမသာမေးလေးငေါ့ပြလိုက်သည်။ အမျိုးသမီးကလည်း ခေါင်းလေးကို
မသိမသာလေးငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
ကိုရဲ သူ့တက်ပလက်မှာ စိတ်မဝင်စားတော့လက်ချောင်းထိပ်ကလေးဖြင့်ဆလိုက်လုပ်ကာ ဖွင့်လိုက်ပြီးမှ
ပါဝါခလုပ်ကိုပိတ်လိုက်သည်။ စားသောက်ဆိုင်တွေ ၊ဂျူတီဖရီးဆိုင်တေ ွဘက်ကို
အသာလေးမေးဆပ်ပြလိုက်မိသည်၊ အမျိုးသမီးကလည်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ခနနေတော့
အိမ်သာသွားသော မိန်းမ ပြန်ရောက်လာသည်။
“ ကဲ ဒက်ဒီရော သ ွားအုန်းမလား၊ “
“ ဟင့်အင်း ဒက်ဒီဟိုဆိုင်တေ ွဖက်သွားကြည့်လိုက်အုန်းမယ်၊ ကော်ဖီလည်းသောက်ချင်လာလို့”

“ သွားလေ၊ ဟဲ သားရော သမီးရော တခုခုစားချင်သေးလား ဒက်ဒီနဲ့ လိုက်သွားလေ”
အိုင်ပက်က ရုပ်ရှင်ကြည့်နေသော သားနှင့်လက်တော့ဖြင့်ချပ်တင်းလုပ်နေသော သမီးတို့ နှစ်ယောက်စလုံး
ခေါင်းတွေယမ်းလိုက်ကြသည်။ ကိုရဲ က၊
“ နေပါစေ သူတို့ ဆာရင်ပြောလိမ့်မယ်”
သူတို့ လေယာဉ်ပေါ်တက်ရမဲ့ဂိတ်နေရာက နေထွက်လိုက်တော့လမ်းမှာက ဂိတ်တေ ွက မျက်စေ့တဆုံး
တန်းစီနေသည်။ ကြားထဲမှာက ဂျူတီဖရီးဆိုင်တွေ၊ စားသောက်ဆိုင်တွေ၊ ကော်ဖီဆိုင်တွေ လည်း အစီအရီ၊
လူတေ ွက လည်း ဟိုသ ွားဒီသ ွား နဲ့ လှုပ်ရှားနေကြသည်။ကိုရဲက သူထိုင်နေခဲ့သည့်နေရာမှ
လှမ်းမမြင်ရလောက်သည့်နေရာလောက်ရောက်မှခနရပ်ရင်း ဘေးနားက မဂ္ဂဇင်းစင်ပေါ်က
မဂ္ဂဇင်းတအုပ်ကိုဆ ွဲယူလှန်လှောရင်း မျှော်နေမိလိုက်သည်။ မကြာခင်မှာပင်ခုန အမျိုးသမီး
တယောက်ထည်း လမ်းလျှောက်လာတာတေ ွ့လိုက်ရသည်။ သူ့ရင်တွေလည်း တဒိတ်ဒိတ်ဖြစ်လာသည်။
“ ချစ်”
“ ချစ်”
သူ့ရင်ခွင်ထ ဲ တိုးဝင်လာ သော အမျိုးသမီး ကိုတင်းတင်းကြပ်ကြပ်လေး ပွေ့ဖက်လိုက်မိသည်။
နူတ်ခမ်းလေးပေါ်ကိုဖွဖွလေးပဲ နမ်းလိုက်မိသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်တယောက်နှင့်တယောက် “ချစ်”
လို့သာခေါ်ခဲ့ကြသည်။ “ကို” တို့ “မောင်” တို့၊ “မေ” တို့ “မ” တို့ အ ဲဒါတွေ မသုံးခဲ့ကြ။
“ ချစ်.. ဒီနားမှာ မကောင်းဘူး တနေရာသ ွားရအောင်”
ကိုရဲက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီး လက်ကိုဆ ွဲကာ အမြန်လျှောက်လာခဲ့မိသည်။ ဒီလေဆိပ်က
သူရွာပြန်တိုင်း ထရန်စစ်နားနေကြမို့ ဘယ်နေရာ ဘာရှိသည်ဆိုတာကိုအလွတ်ရပြီးသား၊ တခါတလေ
ပြောင်းစီးမည့်လေယာဉ်စောင့်ရတာ ခုနှစ်နာရီ၊ ရှစ်နာရီလောက်ကြာအောင်စောင့်ခဲ့ရဘူးတာမို့
တရေးတမောအိပ်ဖို့တောင်နေရာ ရှာခဲ့ဘူးသည်။ ထိုလေဆိပ်ကလည်း အနောက်ကမ္ဘာနှင့်အရှေ့ကမ္ဘာ
လေယာဉ်ခရီးစဉ်များကိုလေယာဉ်အပြောင်းအလဲလုပ်ပေးနေကြမို့ထင်သည်။ ခရီးသည်များ
တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်လှဲလျှောင်းနားနေနိုင်သည့် လယ်သာလောင့်ချ် (သားရေသားချူပ်ပက်လက်ခုံ)
တွေပါရှိသည်။
ကိုရဲက လယ်သာလောင်ချ်လည်းရှိပရိုက်ပိတ်စီလည်းရှိသော နေရာသို့ အမျိုးသမီးကိုခေါ်သ ွားလိုက်သည်။
သူတို့ ထိုင်လိုက်သော ရှေ့မှာက မှန်ချပ်ကြီးသာရှိပြီး အပြင်ဘက်မှာတော့လေဆိပ်တာမင်နယ်တစ်နှင့်
နှစ်ကိုကူးလူး ပြေးလွှားပေးနေသော ရထားလမ်းကိုသာတေ ွ့နေရသည်။
“ ချစ်မတေ ွ့ရတာကြာပြီနော်”
“ အင်း”

အမြည်းဖတ်မယ်

သူငယ်ချင်း ... ငါးကိုအားရပါးရမြန်မြန်လေးလုပ်ပေးပါတော့ဟာ ဆိုတဲ့တောင်းဆိုသံလေးကြားလိုက်ရတယ် အိုကေအိုကေ လိုပြောရင်း မတ်တပ်ရပ်လျှက်ကာ ဒူးကိုကွေး၊ ကျန်တော် ီးကိုသူ‌ောက်ဖုတ်အဝမှာ နည်းနည်းလေးဝလုံးဝိုင်းသလိုမွှေရင်း ဖိထည့်လိုက်ကြည့်တော့-စ် မြုပ်အောင်ပလွတ်ဆိုဝင်သွာသည်။ရှေ့ ဆက်မတိုးသေူဘဲ ကြာပန်းဖြူရဲ့ ခါးကျင်းကျင်း ....

အမြည်းဖတ်မယ်

မမမြိုင်မှာ အသက်သုံးဆယ်ခန့်ရှိကလေးတစ်ယောက်အမေ မုဆိုးမလေး ဖြစ်သော်လည်း အပျိုစင်ကဲ့သို့
ပင် လှပနေသူလေးဖြစ်၏။ တဆုပ်တခဲကြီးနဲ့ အသက်ရှုလိုက်တိုင်း လှိုင်းထနေသော မမမြိုင်၏ ရွှေရင်အစုံမှာ
အိစက်လို့သာနေ၏။ အလှပဆုံးကတော့ လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း နိမ့်ချည်မြင့်ချည် တုံတုံသွားတဲ့ တဆုပ်တခဲ
တင်ပါးကြီးများပင် ဖြစ်လေသည်။ မမမြိုင်ကို ရုတ်တရက်နောက်မှကြည့်လျင်အပျိုပင်အရှုံးပေးရလောက်အောင်
ကိုလှသည်။ ဒါပေမယ့်ကျွန်တော်ကတော့မမမြိုင်သည်ဘာကြောင့်ဒီလိုလှသည်၊ ဘာများ မမမြိုင်မှာ တပ်မက်စရာ
ရှိသည်ကိုတော့ကျွန်တော်ကမသိပါ။ ကျွန်တော့်အသက်မှာ ၁၇ နှစ်သာရှိပါသေးသည်။ မမမြိုင်ဒီအိမ်ကိုရောက်စ
တုန်းကဆိုလျှင်ကျွန်တော်ဟာ မမမြိုင်ကိုအရေးမစိုက်ခဲ့ပါ။
မမမြိုင်သည်သူ့ယောကျ်ားဆုံးပြီးတော့ကျွန်တော်တို့အိမ်ကိုရောက်လာသူဖြစ်သည်။ အမျိုးစပ်မည်ဆိုပါက
လည်း မမမြိုင်နဲ့နဲနဲကလေးတော့ တော်စပ်ရပါသည်။ ကျွန်တော်၏ သုံးဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီးရဲ့ မိန်းမဖြစ်ပါသည်။
ကံဆိုးရှာလေတော့ မမမြိုင်မှာ စောစောစီးစီး မုဆိုးမဘဝကို ရောက်ရရှာပါသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ မမမြိုင်ကို
အရေးမထားမိပေမယ့်မမမြိုင်ကတော့ကျွန်တော့်ကို ဂရုတစိုက်ရှိသည်ကိုတော့ကျွန်တော်အကဲခတ်မိလေသည်။
ထိုကြောင့်ကျွန်တော်ကလည်း မမမြိုင်ကိုအကဲခတ်နေမိပါသည်။ မမမြိုင်၏ မို့မောက်သောရင်အစုံစွင့်ကားနေသော
တင်ပဆုံတို့မှာ မမမြိုင်၏ အလှကိုပိုလို့သာ ကြက်သရေရှိနေစေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်သည် တခါတရံ
မမမြိုင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကိုသာလျှင်စိတ်ဝင်စားနေမိတတ်ပါသည်။
ကျွန်တော်က လူပျိုပေါက်အရွယ်မို့လားမသိပါ မမမြိုင်၏ ရေချိုးပြီးခါစ ထဘီရင်လျားနဲ့အချိန်တွင်တွေ့မြင်
ရသော ကိုယ်ခန္ဓာကို မြင်ရလျှင်ပေါင်ကြားမှ လီးတန်မှာ အလိုအလျောက်ပင်တောင်မတ်၍ လာပါတော့သည်။
ရပ်ကွက်ထဲက ကာလသားခေါင်းလို ဖြစ်နေသော လူပျိုသိုးကြီး ကိုကြက်ကြီးကတော့တခါကပြောဖူးသည်။
“ငမောင်...မင်းမမမြိုင်ရဲ့ထွားဆိုင်ကြီးကတော့တကယ်အားရတယ်...ကုန်းခိုင်းပြီးတော့အားရပါးရဆွဲလိုက်
ချင်တယ်... တကယ်ဘဲ ငါ့ကောင်ရ... သူ့ ကာတစ်ကြီးကို မြင်ချင်လို့ ငါ့မှာ မနက်စောစော လက်ဘက်ရည်ဆိုင်
ထွက်ထိုင်ပြီး စောင့်ကြည့်ရတာ အမော...”
“ ဟာ...ဗျာ... ခင်များကလဲ... ”
“ ဘာ... ခင်များကလဲ..... မင်းကတော့ တအိမ်တည်းအတူတူနေတာ... သူရေချိုးတဲ့အချိန်....အင်္ကျီလဲတဲ့
အချိန်တွေ ချောင်းမကြည့်ဘူးလားကွ... ”
“ ဘယ်လို... ချောင်းကြည့်ရမှာလဲ ဗျာ... တော်ကြာ သိသွားရင်... အိမ်နဲ့...ကျွန်တော်ကွိုင်တက်လိမ့်မယ်....”
“ ဒါလေးများကွာ.... လွယ်ပါတယ်..... ငါ...ပြောပြမယ်.. သေသေချာချာ နားထောင်... ”
လူပျိုကြီးကိုကြက်ကြီးမှာလက်ဘက်ရည်ဆိုင်တွင်ကျွန်တော့်ကိုအသေအချာသင်ကြားပို့ချလေတော့သည်။
ကိုကြက်ကြီးပြောသလိုချောင်းကြည့်ချင်သော်လည်း ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင်တော့မရဲသေးပါ။ မည်ကဲ့သို့လုပ်ရမည်
နည်းဟုစဉ်းစားနေရင်း တရက်တွင်တော့အဖေနှင့်အမေက ကိစ္စရှိသဖြင့်အဘိုးတို့အိမ်ကိုသွားကြသဖြင့်အိမ်တွင်
မမမြိုင်နှင့်ကျွန်တော်နှစ်ယောက်ထဲသာ ကျန်ခဲ့လေတော့သည်။ အမေမရှိသဖြင့်မမမြိုင်မှာဈေးသို့မနက်စောစော
သွားပြီး ဈေးသွားဝယ်ရလေသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ညက ကိုကြက်ကြီးနှင့်အတူ အပြာကားသွားကြည့်ပြီး
ညနက်မှ အိပ်ယာဝင်ခဲ့သဖြင့်အိပ်ယာထက်တွင်ဆက်လက်မှိန်းနေသည်။ ပေါင်ကြားမှလီးတန်မှာလည်း တားမရ
ဆီးမရ ထောင်မတ်နေလျက် ရှိလေသည်။ ကျွန်တော့်လီးတန်ကို လက်ဖြင့်ကိုင်တွယ်ပြီး မမမြိုင်ကို မည်ကဲ့သို့
ချောင်းကြည့်ရမည်ကိုစဉ်းစားခန်း ဖွင့်နေမိလေသည်။

မိနစ်၂၀ ခန့်မျှအကြာမှာတော့မမမြိုင်ဈေးမှပြန်ရောက်လာပြီး ထမင်းကြော်နေသည်။ ကျွန်တော် အိပ်ယာမှ
ထပြီး သွားတိုက်၊ မျက်နှာသစ်ဖို့ရန်နောက်ဖေးဘက်ကိုထွက်လာခဲ့သည်။
“ မောင်မောင်... ဗိုက်ဆာနေပြီလား... မမမြိုင်ထမင်းကြော်နေတယ်...မျက်နှာသစ်ပြီးရင်စားလို့ရပြီသိလား”
“ ဟုတ်ကဲ့ပါ... မမမြိုင်... ကျွန်တော်ဘာကူလုပ်ပေးရအုံးမလဲ... ”
“ ရပါတယ်... မျက်နှာသစ်မှာသာ သွားသစ်ချည်... ”
မမမြိုင်ကနဖူးမှချွေးလေးသုတ်ရင်းလှမ်းပြောသည်။မနက်စောစောစီးစီးမမမြိုင်ရဲ့အလှကတမျိုးတဘာသာ
လှနေသည်။ မမမြိုင်၏ ဆံပင်က ပုခုံးကျော်လောက်ထိဝဲကျနေသည်။ မမမြိုင်ရဲ့ မျက်ခုံးများက ထူထဲနက်မှောင်
လွန်းလှသည်။ နဖူးနှင့်လည်ပင်းတွင် ချွေးလေးများ စို့နေသည်ကိုက နမ်းရှိုက်ချင်စရာ ကောင်းလှသည်။ အင်္ကျီ
လက်ပြတ်လေး ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ဖြူဖွေးဝင်းမွတ်နေသော လက်မောင်းအိုးလေး၊ အရင်းသွယ် အဖျားရှုး
လေသော ရွှေဘိုမင်းကြိုက်ပေါင်တန်ရှည်ကြီးများနှင့်မမမြိုင်အလှအပများကိုကျွန်တော်ခံစားတတ်လာသည်။
“ ဟဲ့... ဘာကြည့်နေတာလဲ... မျက်နှာသွားသစ်တော့လေ... ”
“ အော်... ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့... ”
မမမြိုင်ပြောမှကျွန်တော်သတိပြန်ဝင်လာပြီး မျက်နှာသစ်ဖို့ရန်နောက်ဖေးရေတိုင်ကီရှိရာသို့ထွက်လာခဲ့ပြီး
ရေခွက်ကိုကိုင်ကာ မျက်နှာသစ်လိုက်လေသည်။ မမမြိုင်ကတော့မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ချွေးတလုံးလုံးနှင့်ထမင်းကြော်
နေဆဲပင်။ မျက်နှာသစ်ပြီး၍အိမ်ထဲသို့ပြန်ဝင်လာသောအခါ မမမြိုင်မှာ ထမင်းကြော်ပြီးသွား၍ မီးဖိုချောင်မှာ မတွေ့ရ
တော့ပေ။မမမြိုင်သူ့အခန်းထဲကိုဝင်သွားတာထင်တယ်ဟုကျွန်တော်တွေးလိုက်မိသည်။မမမြိုင်နဲ့ကျွန်တော့်အခန်း
မှာ ကပ်လျက်ပင်ဖြစ်သည်။ အခန်းနှစ်ခုကြားကိုထရံဖြင့်ကာထားလေသည်။ မမမြိုင်အခန်းရှေ့သို့အဖြတ်အခန်းထဲ
မှမမမြိုင်က
“ မောင်လေး... ထမင်းကြော်ရပြီနော်... ကိုယ့်ဘာသာဘဲ ခူးခပ်စားလိုက်တော့ မမမြိုင်ကတော့ အိုက်လို့
ရေချိုးတော့မယ်.....” ဟုလှမ်းပြောလေသည်။
ကျွန်တော်လည်း အကြံရသွားပြီအခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန်ဝင်ကာ ထရံကြားမှ မမမြိုင်အခန်းဘက်သို့
မြင်ရအောင်ဝါးထရံကြားအဟလေးကိုအသဲအသန်ရှာဖွေရလေတော့သည်။ကံကောင်းချင်တော့ဝါးထရံကြားလေးမှ
အနည်းငယ်ဟနေသဖြင့်မမမြိုင်အခန်းထဲကို လှမ်းမြင်နေရလေသည်။ မမမြိုင်မှာ အပေါ်အင်္ကျီကိုချွတ်ချလိုက်ပြီး
ထဘီကိုရင်လျားလိုက်လေသည်။ မမမြိုင်ပုခုံးသားလေးများမှာ ဖြူဖွေးနုအိသည်ကို မြင်ရလေသည်။
ဘော်လီကိုချွတ်လိုက်ပြီး ထဘီကိုပြင်ဝတ်လိုက်ရတွင်တော့ မမမြိုင်၏ လုံးဝန်းဖြူဖွေး မို့မောက်နေသော
ရွှေရင်အစုံကိုလှမ်းမြင်လိုက်ရလေသည်။ ထဘီကိုအနည်းငယ်မကာ အောက်ခံဘောင်းဘီကိုဆွဲချွတ်အချမှာတော့
ဖြူဖွေးချောမွတ်နေသော မမမြိုင်၏ ခြေသလုံးသားလေးများနှင့်ပေါင်တန်ကြီးနှစ်ချောင်းကိုပါ မြင်ရလေတော့သည်။
မမမြိုင်၏ အလှတရားများက ကျွန်တော့်ကို အကြီးအကျယ် ဖမ်းစားနေလေပြီ။ ပေါင်ကြားမှ လီးတန်က အလို
အလျောက်တောင်မတ်လာသဖြင့်လက်ဖြင့်အသာအယာ ဖွဖွလေးဆုပ်ကိုင်ပြီး ပွတ်ပေးနေရလေသည်။ မမမြိုင်က
ရေချိုးထဘီကို လဲဖို့ရန်ထဘီကို ချွတ်ချလိုက်ရာတွင်တော့ ကျွန်တော်ခေါင်းနပန်းများ ကြီးသွားပြီး မျက်စိကို
ထရံဘက်ကိုအသာအယာတိုးကပ်ကြည့်မိလိုက်လေသည်။

အမြည်းဖတ်မယ်

"ဉီးမိုက်ကယ်ရယ် ကျမကိုကူညီပါရှင့် ငွေငါးရာချေးပါ ပြီးတော့ ဟိုဟို ဉီးမိုက်ကယ်ကြိုက်သလိုပြုပါ ကျမငြင်းပါဘူးရှင်.."
"အင်း-နင်က ငါအလိုကျလိုက်လျောမယ်ဆိုတော့လည်း နင်လိုချင်တဲ့ငွေပေးရမှာပေါ့ နင်ကငါလုပ်ချင်တာတွေကိုအလုပ်ခံရမယ်နော်.."
....နောက်အပိုင်း
"နင့်‌ေXာက်ဖုတ်ကြီးက မို့မို့ကြီးဖေါင်းတက်နေပါလားဟ မိတာ.."

အမြည်းဖတ်မယ်

ဒီလိုသုတ်ထွက်မမြန်သောxီးမျိုးသည် ကြာကြာစိမ်ကာxိုးနိုင်ပြီးး အxိုးခံရသူမိန်းမကို ကာမအရသာအပြည့်အဝခံစားရအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ကြောင်ကို သူဇာချန်းအနေဖြင့် ကောင်းသိသည်...။သူဇာချန်းအနေဖြင့် စိုးမောင်၏ လီးကြီးကို စတင်စိတ်ဝင်စားခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။