အမြည်းဖတ်မယ်
မနက်စောစော နိုးလာကတည်းက ဦးမင်းမောင်တယောက် စိတ်ကတော်တော် ထန်နေမိသည်။ အိမ်ကနေ
ငါးကန်ကို ရောက်နေတာ ၃ ရက်ရှိသွားပြီ။ အိမ်မှာတုံးက မိန်းမကို နေ့တိုင်း ဆက်ဆံဖြစ်သည်။ ရာသီလာသည့်
နေ့တွေတောင် အစပိုင်း အလာများသော ရက်နှစ်ရက်လောက်သာ ရှောင်ဖြစ်သည်။ နောက်ရက် များမှာတော့
ဆက်ဆံဖြစ်သည် ချည်းပင်။
ချစ်ဇနီးကလည်း လုံးကြီးပေါက်လှ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ရေဆေး ငါးကြီး အသွင် အရွယ်ကလည်းကောင်းတုံးဆိုတော့
ကိုယ်က ဘယ်အချိန်လိုချင်ချင် အမြဲတန်း အဆင်သင့်၊ ဘယ်တော့မှ ငြင်းသည်မရှိ။ မစားရတာ ၃ ရက်သာရှိသေး
သည် ဖွားဘက်တော်က မနက်ကတည်းက ဒုက္ခပေးနေသည်။ တဲပေါ်တွင်ထိုင်ရင်း ဖွဲစာရင်းတွက် ငါးမျိုး စာရင်း
တွက်လုပ်ရင်း စိတ်ကို တခြားဘက်ပို့လဲ ခနပင်၊ ဒီစိတ်က ထ ထ နိုင်လွန်းသည်။ အိမ်ကိုပြန်ပြီး အိမ်က မိန်းမကို
ပြန်လုပ်ရအောင် ကလည်း ကန်မှာ ငါးကြင်းမျိုး လာစရာရှိလို့ လာစောင့်နေရတော့ ခက်နေသည်။
ဦးမင်းမောင်သည် အသက်က ၄၀ သာရှိသေးသည်။ ငါးမွေးမြူရေး လုပ်ငန်းလေးလုပ်ကြည့်ရာ အကျိုးပေး
သဖြင့်သာ ငါးကန်သို့ မကြာမကြာလာနေရသည် လူက မြို့မှာဘဲပျော်သည်။ အိမ်ထောင်ကျသည်မှာ ၁၀ နှစ်ခန့်
ရှိပြီဖြစ်ပြီး ကလေး ၃ ယောက်ရှိသည်။ သူ့မိန်းမက သူ့ထက် ၄ နှစ်ခန့်ငယ်ပြီး အလွန်ပင်ချောမောလှသူဖြစ်သည်။
အိမ်ထောင် မကျခင်ကတော့ ယောက်ကျားပီသစွာပင် အပျော်ရှာခဲ့ပြီး မဘက်တွင်လည်း အောက်သက်ကျေ
ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်ကျပြီး နောက်မှာတော့ ချစ်ဇနီးတယောက်ထဲကိုသာ တလက်ကိုင် လုပ်နေခဲ့သူဖြစ်
သည်။ သူ့ ဇနီးကလည်း သူ့ လိုအင်ဆန္ဒကို ပြည့်ပြည့်ဝဝ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သူ ဖြစ်သည့်အတွက် အိမ်ထောင်မှုသုခ
ကောင်းကောင်းရနေခဲ့သဖြင့် ပြင်ပတွင် အပျော်မရှာဖြစ်တော့သည်မှာ ကြလှပြီဖြစ်သည်။ အဖော်ကောင်းလျှင်
တော့ တခါတရံ အနှိပ်ခန်း သို့ရောက်ဖြစ်သည်။ ဒီထက်တော့ မပိုခဲ့။
ဒီနေ့ ဖြစ်နေပုံက နဲနဲလွန်လွန်းသည်။ မနေ့က ညစာကြွေးတော့ ငုံးဥပြုတ် ၄-၅ လုံးစားလိုက်မိလို့လားတော့
မသိ။ ဖြစ်တော့ဖြစ်နိုင်သည်၊ အိမ်မှာလည်း အိမ်ရှင်မက သူကောင်းကောင်းလိုချင်ပြီဆိုလျှင် ငုံးဥပြုတ်တို့ ပျားရည်တို့
တိုက်တတ်သည်။ သူ့ငါးကန်က ဧက ၅၀ လောက်ကျယ်၍ ကန်စောင့် အလုပ်သမား ၄ ယောက်ထားရသည်။ ၂
ယောက်က လူပျိုလူလွတ် နှစ်ယောက်က အိမ်ထောင်သည်။
အိမ်ထောင်သည်တွေက မိသားစုပါခေါ်၍ ကန်ပေါင်ပေါ်က တဲတွင်နေသည်။ ကန်ပေါင်ပေါ်တွင် ထောင့်
လေးထောင့်၌ တဲလေးလုံးထိုး၍ လေးဖွဲ့ စောင့်အိပ်ကြရသည်။ ဦးမင်းမောင်ကတော့ သူလာသည့်အခါ အခိုင်အမာ
ဆောက်ထားသော ပင်မတဲကြီးပေါ်တွင်နေသည်။ ဤတဲပေါ်တွင် တန်ဘိုးရှိပစ္စည်းများ ထားသောကြောင့် အခိုင်
အမာ ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
မနက် ၈ နာရီ ကျော်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အလုပ်သမားများမှာ ငါးစာ ကြွေးပြီး ကန်ပေါင်နေရာ အသီးသီးတွင်
မြက်ရှင်းသူကရှင်း ဘောင်ပြင်သူက ပြင်နေကြသည်။ ဦးမင်းမောင်လည်း တဲပေါ်မှ အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းကို ယူ၍
ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြည့်နေမိသည်။ ကန်က ကျယ်သောကြောင့် အဝေးမှမြင်နိုင်ရန် မှန်ပြောင်းများ ဝယ်၍ တဲတိုင်း၌
တခုစီပေးထားခဲ့သည်။ မှန်ပြောင်းနှင့် လျှောက်ကြည့်ရင်း အလုပ်သမားများ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို မြင်နေရသည်။
ဘာရယ်မဟုတ် ဟိုဟိုဒီဒီလျှောက်ကြည့်ရင်း ကိုမြကြီးတို့တဲဘက် ရောက်သွားသည်။ ကိုမြကြီးမိန်းမ
တယောက် ကန်ဘောင်ပေါ်က သူ့စိုက်ခင်းလေးမှာ တကုတ်ကုတ်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို မြင်နေရသည်။
မှန်ပြောင်းက ဆွဲအားတော်တော် ကောင်းတော့ ပုံရိပ်ထဲမှလူက ကိုယ့်လက်တကမ်း ရောက်နေသလို ရှင်းရှင်းလင်း
မြင်နေရသည်။
ကိုမြကြီးမှာ ကန်လုပ်ငန်း ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သဖြင့် ကန်လုပ်ငန်းများကို ဦးစီးနေသူ ဖြစ်သည်။ အသက်က ၅၀
ကျော်လောက်ရှိပြီး ဦးမင်းမောင်၏ လူယုံလည်းဖြစ်သည်။ အစစအရာရာ စိတ်ချရသူဖြစ်ပြီး သူ့မိန်းမ မကြော့ကလည်း
သူနှင့်မတိမ်းမရိမ်း ဖြစ်ပြီး ကန်ရှိ လူပျိုနှစ်ယောက်ကို ထမင်းချက် ကျွေးနေသူဖြစ်သည်။
နောက်အိမ်ထောင်ရှင် တယောက်က မောင်ငယ်ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်ကျသည်မှာ ၂ နှစ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်ပြီး
ကလေး တယောက်မွေးထားသည်မှာ ၆လ ခန့်သာရှိသေးသည်။ မောင်ငယ်တို့တဲမှာ ကိုမြကြီးတို့ တဲရှိရာ
ကန်ထောင့်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထောင့်တွင်ရှိသည်။ ဦးမင်းမောင် မှန်ပြောင်း မောင်ငယ်တို့ တဲဘက်ရောက်သွား
ချိန်မှာ မြင်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ဦးမင်းမောင် ရင်ထဲ ဒိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။
မောင်ငယ့်မိန်းမ မိတူးမာ မှာ တဲကပြင်တွင် သူ့ကလေးကို နို့တိုက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ မိတူးမာ သူ့ကလေးကို
နို့တိုက်သည်ကို ဦးမင်းမောင် မကြာမကြာမြင်ဘူးနေပြီး ရိုးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ခုတခါမှာတော့ အဝေးက သူမ
မသိအောင် ခိုးကြည့်နေသလို ဖြစ်နေတာရော ဦးမင်းမောင် ကိုယ်တိုင်က တော်တော်ထန်နေတာရော မိတူးမာက
သူတယောက်တည်းမို့ လွှတ်လွှတ်လပ်လပ် အပေါ်အင်္ကျီတောင်မဝတ်ဘဲ အပေါ်ပိုင်း တုံးလုံးကြီး ချွတ်ပြီး နို့တိုက်
နေသည်ကို တွေ့ရတော့ ဦးမင်းမောင် အသက်ရှူမှားနေရချင်းဖြစ်သည်။
မိတူးမာသည် အသက် က ၁၉ နှစ်ခန့်ရှိပြီး တောသူတောင်သား လက်လုပ်လက်စားဖြစ်လေတော့ အသားအရေ
တင်းတင်း ရင်းရင်းနှင့် ညိုညိုညက်ညက် ဖြစ်သည်။ ကလေးမွေးထားကာစ ကလေးနို့တိုက်နေသူဆိုတော့ သူ့နို့ကြီး
က နို့ရည်ဖြင့် တင်းနေပြီး အကြီးကြီး ဖြစ်နေသည်။ နကိုကတည်းက နို့ကြီးသူဖြစ်ပြီး ကလေးနို့တိုက်နေတော့
နို့ရည်ဝင်ပြီး ပိုပြီးကြီးနေရ ခြင်းဖြစ်သည်။
ဦးမင်းမောင်သည် မိတူးမာ ကလေးနို့တိုက်နေသည်ကို မှန်ပြောင်းဖြင့် ကြည့်ကောင်းကောင်းဖြင့် ကြည့်နေ
လိုက်သည်။ သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို မသိရှာသော မိတူးမာက လွတ်လပ်စွာပင် ကလေးက နို့လွှတ်ပြီး ဆော့နေသော
အခါတွင်လည်း နို့ကို မဖုံးဘဲ ဒီအတိုင်းထားလေသည်။ မိတူးမာ၏ နို့ကလည်း တွဲရွဲမနေဘဲ တင်းတင်းရင်းရင်း
ရှိနေရာ မှန်ပြောင်းထဲတွင် အနီးကပ် မြင်နေရသော ဦးမင်းမောင်မှာ လက်တဘက်က သူ့ငယ်ပါကိုကိုင်၍ ပွတ်သပ်
နေမိတော့သည်။
ကြည့်နေရင်းမှ မိတူးမာသည် ကလေးနို့တိုက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ကလေးကို တဲထဲသို့ ပို့လိုက်ကာ
တဲအပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာသည်။ တဲအပြင်ရောက်မှ ခုနက ခါးတွင်ပတ်ထားသော ထမီကို ရင်လျှားလိုက်လေသည်။
ထိုအခါမှ ဦးမင်းမောင်မှာ သက်ပြင်းကြီးကို ချနိုင်တော့လေသည်။ ဦးမင်းမောင်၏ ရမ္မက်ဆန္ဒကတော့ မိတူးမာ
နို့တိုက်နေသည်ကို မြင်ပြီးကာမှ ပိုဆိုးလာနေတော့သည်။
မထူးတော့သည့် အတူတူ စိတ်ပြေလက်ပျောက် ဂွင်းထိုင်ထုနေမိတော့သည်။ ဂွင်းထုရင်း မိတူးမာတို့
တဲဘက်ကိုလည်း မကြာမကြာ လှမ်းကြည့်မိသည်။ မှန်ပြောင်းမပါသဖြင့် လူရိပ်တော့ မြင်နေရသည် ဘာလုပ်နေသည်
ကိုတော့ သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရပေ။ ကြည့်နေရင်း မိတူးမာ တဲအရှေ့ ရေထဲသို့ ဆင်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်
ဂွင်းထုနေချင်းကို ချက်ချင်းရပ်လိုက်ပြီး မှန်ပြောင်းကို ပြန်ဆွဲလိုက်ပြီး ကြည့်လိုက်မိပြန်သည်။
မိတူးမာက ကန်ထဲဆင်းပြီး ရေချိုးနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကန်ထဲတွင် ရေခနစိမ်ပြီး ပြန်တက်လာကာ ကန်စပ်တွင်
ရေချိုးရန် ပြုလုပ်ထားသော ဝါးခင်းပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆပ်ပြာတုံးကိုယူ၍ ကိုယ်လုံးအပေါ်ပိုင်းကို
ဆပ်ပြာတိုက်နေလေသည်။ ပုခုံးနှင့် လက်မောင်းများ တိုက်ပြီးသောအခါ သူ့ထမီကို ဖြည်ချလိုက်ရာ သူ့နို့နှစ်လုံးမှာ
ဘွားကနဲပေါ်လာလေတော့သည်။
မိတူးမာသည် သူမ၏ နို့နှစ်လုံးကို ဆပ်ပြာတုံးဖြင့် ကျကျနန တိုက်ပြီး သူ့ထမီထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ
ပေါင်ကြားကိုလည်း ဆပ်ပြာဖြင့် သေသေချာချာ တိုက်နေပြန်သည်။ ပြီးတော့မှ သူ့ခြေထောက်နှင့် မျက်နှာတို့ကို
ဆပ်ပြာတိုက်ပြီး ထမီကို ရင်လျှားပြန်စည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကန်ထဲသို့ ပြန်ဆင်းပြီး တကိုယ်လုံးကို
ဆေးကျော၍ ကန်ဘောင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်လာသည်။