အမြည်းဖတ်မယ်
ကိုဧရာ ဟော်တယ်ခန်းလေးကို ကြည့်ပြီး ကျိန်ဆဲနေမိလေသည်။ အဲဒါကြောင့် ဒင်းတို့ ဝက်ဆိုက်မှာ
အခန်းပုံ မတင်တာကိုး။ အခန်းကလည်း သေးလိုက်တာ ရုပ်ရှင်ထဲက အကျဉ်းထောင် တိုက်ပိတ်ခန်းတွေ
ထက်တောင် ကျဉ်းအုန်းမလား မသိ။ နံရံကပ် ကုတင်တလုံး ဘေးမှာ နေရာ ကျဉ်းကျဉ်း မြောင်းမြောင်းလေး
ကျန်သည်။ မနက် အိပ်ယာထ ဒိုက်ထိုး လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရင် နံရံနှင့် ကုတင်နှစ်ခုကို တတောင်နှစ်ဖက်
လွတ်ရုံသာ ရှိသည်။
အိမ်သာနဲ့ ရှာဝါက တွဲလျှက် ဘာမှ အတားအဆီး မရှိပဲ ကျဉ်းလှသည်။ ရေချိုးလျှင်တခန်းလုံး ရွှဲကုန်သည်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရေကလည်း တော်တော်နှင့် မဆင်း သဘက်နှင့် သူ့ခေါင်းက ဆံပင်တွေကို သုပ်နေချိန်မှာ
ရေက လက်မဝက်လောက် သူ့ခြေဖဝါး အောက်မှာ ရှိသေးသည်။ ဈေးကတော့ ဘန်ကောက်မှာ ဟိုတယ်
ကောင်းကောင်း ငှားလို့ရသည့်ဈေး၊ ကိုယ့်မှာလည်း အမျိုးသား မှတ်ပုံတင် မရှိတော့ ဒေသခံ အတွက်
သတ်မှတ်ဈေးလည်း မရ။ ဒါကြောင့် အင်တာနက်မှာ နိုင်ငံခြားသားတွေက ဗမာပြည် ဟော်တယ်တွေကို
အိုဗာပရိုက်စ်လို့ ကွန်မန့်တွေ ပေးနေကြတာပေါ့။
မယူမနေရ တွဲပါတဲ့ ဟော်တယ် ဘရိတ်ဖတ်စ် ကိုတော့ တန်အောင် မုန့်ဟင်းခါး အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲတွေ တီး
ကော်ဖီ တခွက် ငှဲ့သောက်ရင်း သူငယ်ချင်း တယောက်အိမ် ထွက်လာခဲ့ လိုက်တယ်။ တက္ကစီတွေကတော့
ဈေးပေါမှ ပေါပဲ၊ အဟီး အဲဒါကျတော့ မှတ်ပုံတင် မတောင်းတော့ နိုင်ငံခြားသားမှန်း မသိဘူးလေ။ ကိုယ့်လို
ဗမာစကား လည်လည်ပတ်ပတ် ပြောတတ်ပြီး အညာသားရုပ် ထွက်နေတဲ့ ကောင်မျိုးကတော့ မှတ်ပုံတင်
မပြရရင်၊ အနည်းဆုံး ငါးရာလောက် သက်သာအောင် ဈေးဆစ်လို့ ရသေးတယ်၊ ဟဲဟဲ။
သူငယ်ချင်းအိမ် တံခါးကို ခေါက်လိုက်တော့ တံခါး လာဖွင့်ပေးလာတဲ့ ကောင်မလေး၊
တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်လေး၊ အရပ်လေးကတော့ ကိုယ့်အရပ်နဲ့ ဆိုရင်တော့ ငုံ့ကြည့်ရတဲ့ အရပ်လေးပေါ့။
ငုံ့ကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေး ရတုန်း၊ မျက်နှာ ချိုချိုလေးကို ကျော်ပြီး ဝင်းဝင်းလုံးလုံးလေး နှစ်ခု တခုနဲ့ တခု
တွန်းဖိနေလို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းလေး ဖြစ်နေတဲ့ တောင်ကြားလေးကို ငုံ့ကြည့်နေမိတယ်။
“ အဟမ်း... ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ချင်လို့ ပါလဲရှင် “
ကောင်မလေးရဲ့ ရုတ်တရက် ချောင်းလေးတချက် ဟန့်ပြီး မေးလိုက်တဲ့ အသံကြောင့်
သတိပြန်လည်သွားတဲ့ ကျနော်၊ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့၊
“ အော် အေးအေး ဒီအိမ်က ကိုမောင်တင်နဲ့ တွေ့ချင်လို့ပါ၊ ကျနော် သူ့ သူငယ်ချင်းပါ”...