အပြာစာအုပ် PDF | လူကြီးဇာတ်လမ်းများ အခမဲ့ဖတ် | Myanmar Ebook Library

မိုးတွေစွေနေပြီ ယုမိစံ

သူတစ်ယောက်တည်း ကော်ဖီတစ်ခွက်နဲ့ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။ ဆိုင်ထဲမှာလည်း လပ်တော့ပ်ကိုယ်စီနှင့် အသံတိတ် စကားပြောဆိုနေကြသော နိုင်ငံခြားသား သုံးဦးမှအပ တစ်ဆိုင်လုံးတွင် သီချင်းသံသဲ့သဲ့လေးသာ လွင့်ပျံနေရာ စားပွဲထိုးလေးများကလည်း အလိုက်သိစွာ ဆိတ်ငြိမ်နေကြသည်။ သူ့ရှေ့မှ အပြင်ဘက်မြင်ကွင်းကို မှန်သားပြင်ကြီးမှတစ်ဆင့် အရာအားလုံး မိုးစက်များနှင့် ရောထွေးစွာ မြင်နေရသည်။ ဓမ္မစေတီလမ်း၏ ထုံးစံအတိုင်း ကားများက အမြဲတမ်း စီတန်းလျက်ရှိရာ ရုတ်တရက်ရွာချလိုက်သော မိုးကြောင့်လေလားမသိ ကားတန်းကြီးက လှုပ်လှုပ် လှုပ်လှုပ်တောင် မရွေ့တော့ချေ။ ဖြည်းဖြည်းချင်းရွေ့နေရာမှ ရပ်တန့်သွားသော ကားများအနက် အငှားကားတစ်စီးကို သူမြင်လိုက်ရချိန်တွင် မြင်ကွင်းက ပိုမို၍မှုန်ဝါးသွားပြီး စိတ်အလျဉ်က အတိတ်နှင့် လက်ရှိအချိန်ကို လူးလားခေါက်တုံ့လျက် ရှိနေချေတော့၏။ ထိုနေ့က ရန်ကုန်တစ်မြို့လုံး အမှောင်ဖုံးမတတ် မိုးကြီးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလျက်ရှိရာ ထီးဆောင်း၍ ရှေ့ဆက်သွားလည်း တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲရွှဲစိုတော့မှာ ကြိုသိသဖြင့် ဗိုလ်ချုပ်လမ်းမပေါ်က အလတ်စားအရွယ် ဟိုတယ်အောက်တွင် အများသူငါနည်းတူ ထီးလေးပိတ်ခါ ကုပ်ကုပ်လေး မိုးခိုနေမိသည်။ ငါးမိနစ်.. ဆယ်မိနစ်.. နှစ်ဆယ့်ငါးမိနစ်... နာရီက အချိန်တွေက ရှေ့သို့သာ တိုးပြီးရင်းတိုးလာသော်လည်း မိုးက သည်းထန်နေဆဲ..။ ဒီအတိုင်းဆိုလျှင် မဖြစ်ချေတော့..။ တက္ကစီငှားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး လမ်းမပေါ်သို့ဆင်းကာ ဘယ်ဘက် အကျဆုံး ယာဉ်ကြောဘက်သို့ ဖြတ်ကူးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးပွိုင့်တွင် ရပ်ထားသော ကားများအနက်မှ တက္ကစီတစ်စီး အနားသို့ သူ ကပ်ရပ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ထုံးစံအတိုင်း "အကို ကားအားလား ??..." "ဘယ်သွားမလို့လဲ..." "............................." ကားလေးက မီးပွိုင့်စိမ်းသည်နှင့် အလံပြဘုရားလမ်းအတိုင်း အတိုင်း မောင်းထွက်လာပြီး တိရစ္ဆာန်ရုံရှေ့မှဖြတ်ကာ အထက်ပန်းဆိုးတန်းလမ်းသို့အရောက် နာမည်ကြီးကောလိပ်ရှိသော တာဝါအနီးတွင် မိန်းကလေးတစ်ယောက် လက်ပြကားငှားနေသဖြင့် ကားဆရာက နောက်သို့လှည့်ကာ "ညီလေး လူထပ်တင်လို့ရမလား... မိုးတွေရွာနေတာဆိုတော့ သူလည်း ကြာကြာရပ်နေရရင် မကောင်းဘူးလေ" သူ ဘာမှ မပြော... ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ကားဆရာလည်း ပြုံးဖြီးဖြီးနှင့် ရှေ့သို့ပြန်လှည့်ကာ သူမ အနီးတွင် ကပ်ရပ်လိုက်သည်။ ကားဆရာက ဘယ်သွားမလဲ ဘာညာမေးတော့ အနောက်ခန်းမှ သူ့ကို မြင်သွားပြီး "ဂျွန်မ ကာ မငှာတော့ဘူး ဂျေးဇူးတင်ပါ့ဒယ်" "သြော် ရပါတယ် ဒီလူက ဖိုးစိန်လမ်းမှာဆင်းမှာ" သူမက လိုက်ချင်စိတ်ရှိပုံ မရ။ သို့သော်လည်း မိုးသည်းထဲတွင် ရပ်နေရသောကြောင့် ထီးဆောင်းထားသော်လည်း ပုခုံးနှစ်ဖက်မှာ မိုးရေတို့ဖြင့် စိုရွှဲလျက်ရှိသည်။ သူမသည် ဆုံးဖြတ်ရခက်ဟန်ဖြင့် ကားတံခါးဖွင့်ကာ နောက်ခန်းထဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေတော့သည်။ သူလည်း သူမ သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်စေရန် ကား၏တစ်ဖက်ခြမ်းသို့ ပိုမိုတိုးကပ်ပေးလိုက်လေသည်။ သူမကတော့ ဂရုစိုက်ပုံတောင်မရ။ ကားတစ်စီးထဲတွင် တစိမ်းယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် အတူတွဲစီးနေရသဖြင့် စိတ်ရှုပ်နေသလား မပြောတတ်ချေ။ မျက်နှာလေးက ချစ်ဖို့ကောင်းသလောက် သုံမှုန်နေ၏။ ဤသို့ဖြင့် ကားက သိမ်ဖြူကွင်း အနားသို့ရောက်သောအခါ လမ်းပိတ်နေတာနှင့်ကြုံတော့သည်။ သူလည်း ကားပြူတင်းမှ တစ်ဆင့် ဟိုသည်ငေးမောနေရာမှ နှာချေသံ မွမွလေး နှစ်ချက် ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဘေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဗမာစကား မပီသော ကောင်မလေး နှာသီးဖျားရဲရဲလေးဖြင့် သူ့ကို ရှက်ဝဲဝဲလှမ်းကြည့်သည်နှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသည်။ သူ ဒီဘက်သို့ ပြန်လှည့်ချိန်မှာပင် နောက်ထပ်ဆက်တိုက် နှာချေသံကို ကြားရသဖြင့် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အားနာဟန်ဖြင့် ဆောရီးဟု တောင်းပန်ရှာသည်။ မိုးစိုသည့်အခံနှင့် ကားအဲကွန်းအရှိန်ဖြင့် ပေါင်းကာ အအေးမိခြင်း ဖြစ်မည်။ ကားလမ်းကျပ်သည့်ပုံနှင့် ဒီအတိုင်းဆို ကောင်မလေး ကားပေါ်မှာပင် ဖျားမည့်ကိန်းရှိသဖြင့် သူ လွယ်အိတ်ထဲမှာ အမြဲဆောင်ထားတတ်သော cold tablet ဆေးကဒ်လေးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ကောင်မလေးက နားမလည်ဟန်ဖြင့် လှမ်းကြည့်တော့ "လမ်းက အကြာကြီးပိတ်ဦးမှာ ကားပေါ်မှာတင် ဖျားမှာစိုးလို့.." သူမ အခြေအနေကို သူမကိုယ်တိုင် သဘောပေါက်ပုံရသည်။ ဆေးကဒ်လေးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထိုအခါမှ သူ့လွယ်အိတ်ထဲက ရေဘူးကို ထပ်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ဂျေးဇူးတင်ပါ့ဒယ်" "ဂျွန်မ နာမီ ယုမိစံလို့ ခေါ်ပါဒယ်" ထို့နောက် ကားပေါ်တွင် သူမနှင့် သူ စကားစမြည်ပြောဖြစ်ကြသည်။ နောက် နာရီဝက်ခန့်အကြာ သူ ဖိုးစိန်လမ်းပေါ်မှာ ဆင်းတော့ ယုမိစံက လက်လှမ်းပြသည်။ သူ့လက်ထဲတွင်တော့ သူမ နာမည်ပါသော လိပ်စာကဒ်လေးတစ်ခု....။ အဆက်ဖတ်ဖို့..ဖတ်မယ်၊ ဒေါင်းမယ်...နှိပ်ပါ