အိုဗာစပိကြောင့် ရှုတ်ခဲ့ရသည့် ဇာတ်လမ်း | အပြာစာအုပ် PDF

အမြည်းဖတ်မယ်

အဖြစ်အပျက်က မယုံနိူင်လောက်အောင်ပဲမို့ ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ အိပ်မက်လို့ ထင်နေတုန်းဘဲ၊
ကျနော့်ရဲ့ အော်ဒီတီတီကားပြတင်းပေါက်မှန်ကိုအဆုံးထိချပြီးတော့နွေးထွေးတဲ့ကာလီဖိုးနီးယား တောင်ပိုင်းရဲ့ ညလေ
မျက်နှာပေါ် တိုးခွေ့ သွားနေတာ အရသာခံရင်း အမြန်မောင်းနေမိတယ်၊
ကျနော့်လက်ချောင်းတွေကိုသားရေ သားနဲ့ ချုပ်ထားတဲ့ကားစီယာတိုင်ကို၊ အကျယ်ကြီး ဖွင့်ထားတဲ့ကားပေါ်က သီချင်း
စည်းချက်နဲ့ အညီလိုက်ခေါက်ရင်း စိတ်ထဲမှာလဲ အရမ်းပျော်လို့လေ၊
ကျနော့်ပထမဆုံး ပရောဂျက်ဖြစ်တဲ့နံမည်ကြီး ဝေါလ်တာရဲ့ အမှု ကိုအပြီးသတ်နိူင်ခဲ့တယ်၊
ရိုးရိုးသားသား အားမနာတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုဝေဖန်ရရင်ကျနော်လုပ်လိုက်ခဲ့တာတွေက စောက်ရမ်း လန်းတယ်လေ၊ ဟဲဟဲ၊
ပရောဂျက်ပြီးတဲ့အထိမ်းအမှတ်နဲ့ ကျနော်တို့ အပြင်မှာ ထွက်စားကြတယ်၊
ကျနော်နဲနဲတော့သောက်ဖြစ်တယ်မူးတာလဲ နည်းနည်း ပြေသွားတော့ကားမောင်းနိူင်လောက်ပြီလို့ ထင်တဲ့အချိန်မှာ မောင်းထွက်
လာခဲ့တယ်၊
ဒါပေမဲ့ ဥသြသံနဲ့ အတူရဲကားခေါင်မိုးပေါ်က အနီအပြာ မီးရောင်တွေ တလှည့်စီမှိတ်လိုက်လင်းလိုက်နဲ့ ကျနော့်စပို့ကား
လေး အတွင်းကို ဖြာကျလာ တော့နဲနဲကျန်နေသေးတဲ့အမူးရှိန်လေးပါ လွင့်စင်လို့ လူတောင်မှကယောင်ခြောက်ခြား ဖြစ်မိသွားတယ်၊
“ ဒရိုင်ဗာ လိုင်စင်နဲ့ ကားလိုင်စင် “
ရဲမေ က တိုတိုတုတ်တုတ်ပဲ မေးလိုက်တယ်၊
အလင်းရောင်စူးရှလှတဲ့လက်နှိပ်ဓါတ်မီးက ကျနော့်ရဲ့ ကားထဲကို ဖြတ်ကနဲ ထိုးဝင်လာတယ်၊
စူးရှတဲ့မီးရောင်ကြောင့်ခဏ မျက်စေ့ပြာသွားတဲ့ ကြားထဲက ကျနော့်စာရွက်စာတန်းတွေ မွေနှောက်ရှာဖွေရင်း သူဆီကိုလက်ကမ်း
ပေးလိုက်တယ်၊
ထုံးစံအတိုင်း စာအုပ်ကြီး အတိုင်းပေါ့ဗျာ မေးခွန်းတွေက၊
ရှင့်ကိုဘာဖြစ်လို့ ရပ်ခိုင်းရသလဲ သိလား
ရှင်မောင်းတာ ဘယ်လောက်မြန်တယ်ဘယ်နှုန်းနဲ့ မောင်းနေတာကော သတိထားမိရဲ့လား
ဒီလောက်တောင်အမြန်မောင်းရအောင်ဘယ်များ အရေးတကြီး သွားစရာ ရှိလို့လဲ
စသဖြင့်ပေါ့ဗျာ၊
ကျနော့်ပါးစပ်က ကျနော့်ပရောဂျက်ပြီးသွားလို့ အထိမ်းအမှတ်စားသောက်ပွဲက ပြန်လာတယ်ဆိုတာ လှစ်ကနဲထွက်သွားတယ်၊
အဲဒီမှာ ကျနော်က မ မေးပါစေနဲ့လို့ ကြိတ်ဆုတောင်း နေတဲ့မေးခွန်း ထွက်လာပါရော၊
“ ရှင်အရက်သောက်ထားသလား “

ကျနော်ပထမတော့လိမ်မလား လို့ တံတွေး အရင်မျိုချလိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ကျနော့်ကိုယ်ကျနော်သိတယ်လေ အဲဒါနဲ့
အမှန်အတိုင်းပဲ ဖြေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်၊
" နဲနဲ ပါ "
အမျိုးသမီး ရဲအရာရှိမ က ခေါင်းတချက်ညိတ်လိုက်တယ်၊ ကျနော့်မျက်နှာကိုလက်နှိပ်ဓါတ်မီးနဲ့ နောက်တကြိမ်ပြန်ထိုး
ကြည့်လိုက်တယ်၊ .. ရှီး ... မျက်လုံးကို ပြာ ထွက်သွားတာဘဲ၊ မျက်လုံးတောင်ခဏ ကန်းသွားသလိုပဲ ၊
" ဒီမှာ ခဏ စောင့်နေအုန်း "
သူမက လက်နှိပ်ဓါတ်မီး ခလုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားတယ်၊ ကျနော့်မျက်လုံးတွေက မှောင်ထဲမှာ နည်းနည်း
ကျင့်သားရသွား လို့လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ကိုယ်လုံး ကိုယ်ပေါက်အချိုးအဆစ်ကျလှတဲ့ရွှေရောင်ဆံပင်ပိုင်ရှင်ရဲမေ သူ့ရဲကားဆီကို
လျှောက်သွားနေတာ မြင်လိုက်ရတယ်၊ သူ့ရဲ့ ကျောမရောက်တရောက်ရှည်တဲ့ဆံပင်ကိုအရင်းက သရေကြိုးနဲ့ စည်းထားလို့ မြင်းမြီး
လိုခါခါ ခါခါ နဲ့ ကျနော့်ကိုဝှေ့ရမ်း နူတ်ဆက်နေ သလိုလို၊ သူမ ဘောင်းဘီအနက်ရောင်ဘေးတလျှောက်မှာ အရောင်ပြန်လက်လက်
ထတဲ့အစင်းကြောင်း အဖြူရောင်က ဘုဖိနပ်က နေ ခါးအထိပေါ့၊ ဖင်လုံး နေရာလေးမှာတော့ဘောင်းဘီက တင်းတင်းလေး နဲ့
ကျပ်သလိုလို ဖြစ်နေလို့ ဖင်လေးက ကော့ကောက်နေသလိုဘဲ၊ ကျနော့်စိတ်ကသာ အခုလိုကြောက်စိတ်တွေနဲ့ စိတ်မလှုပ်ရှား
နေရင်တော့ဒီရဲမေကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ ပစ်မှား မိနေမှာ မြေကြီး လက်ခတ်မလွဲပေါ့ဗျာ၊
အောင်မလေးဗျာ ... ဒီရဲကောင်မ ပြန်တောင်လာပါတော့မလားလို့ ထင်ရလောက်အောင်အကြာကြီး နေပြီးမှသူ
ပြန်လျှောက်လာတာ တွေ့လိုက်ရတယ်၊ အခုမှဘဲ ကားမီးရောင်မုံမုံအောက်မှာ အမျိုးသမီး ရဲအရာရှိရဲ့ အချိုးအဆစ်ကျ လှတဲ့
ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နဲ့ သိသိသာသာလေးကို ကြီးမား လုံးထွား လှတဲ့ရင်သားအစုံက ရဲဝတ်စုံရှပ်အင်္ကျီအောက်က
မို့မောက်ထနေတာ သတိထားမိလိုက်တယ်၊
အမျိုးသမီးက ကျနော့်ရဲ့ အမိုးဖွင့်ထားတဲ့ကားပေါ် သူကိုယ်လေး ကိုင်းလိုက်ပြီး သူမရဲ့ အေးစက်မာကြောတဲ့မျက်လုံးစိမ်းဝါဝါ နဲ့
ကျနော့်ကိုစေ့စေ့ကြည့်ရင်း
" မစ္စတာ ဟာဗေး ကျေးဇူးပြု ပြီးတော့မော်တော်ကား အပြင်ဘက်ကို ခဏလောက်ထွက်ရပ်ပေးပါ"
" ကျေးဇူးပြု ပြီး ဆိုင်မွန်လို့ခေါ်ပါခင်ဗျာ"
ကျနော်က အခြေနေတင်းမာ တာလေး လျော့လို့လျော့ငြား ကြိုးစား ကြည့်လိုက်တာလေ၊
" ကောင်းပြီလေ ဆိုင်မွန် "
သူမက ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကျနော့်ကားနားက နောက်ဆုပ်ခွာပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ရပ်လိုက်တယ်၊ လက်တဖက်က သူ့ရဲ့
ဘယ်ဘက်ပုခုံးမှာ ချိတ်ထားတဲ့ရေဒီယိုဖုန်းပေါ် လက်မ တင်ထားပြီး နောက်တဖက်က သူ့သေနတ်ဒင်ပေါ် လက်ဝါး တင်ထားတယ်၊
" ကဲ ... ဆိုင်မွန်ကျေးဇူးပြုပြီး ရှင့်ရဲ့ လက်တွေကိုကားဘောနက်ပေါ်တင်လိုက်ပါ"
စောက်ပြဿနာဘဲ၊ ကျနော်လန့် သွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့သူပြောသလိုလုပ်လိုက်ပါတယ်၊

" ကျေးဇူးပါပဲ ဆိုင်မွန်"
ရဲအရာရှိမက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပဲ ပြောလိုက်ပါတယ်၊ ကျနော့်သွေးထဲမှာက ဘာပဲပြောပြော ညနေက သောက်ထားတဲ့
အယက်တွေက ကျန်နေသေးတာက တကြောင်း၊ ရဲမ နဲ့မတူအောင်လိင်ညို့အားကောင်းလှတဲ့ရဲအရာရှိမရဲ့ လက်တွေက ကျနော့်
ကိုယ်ပေါ်မှာ လျောက်စမ်းနေတော့၊ ကြောက်နေရတဲ့ ကြားထဲက ကျနော့်လီးက မပြောမဆို မာတောင်ထလာတယ်၊
သူမလက်တွေက ဘောင်းဘီအပေါ်ကပဲ ကျနော့်ခြေအိတ်နားက စပြီး အပေါ်ဘက်ကိုတဖြေးဖြေးတက်လာခဲ့တယ်၊ သူမလက်
အပေါ် တဆင့်တက်တိုင်း ကျနော့်လီး ကလည်း တဆစ်တောင်တယ်ဆိုရမလား မသိပါဘူးဗျာ၊ ကျနော့်ပေါင်တွေ ပေါ်မှာ
သူမလက်တွေက နည်းနည်း အချိန်ကြာသလိုပဲ၊ စိတ်ထင်တာဘဲ နေမှာပါ ဆိုပြီး စိတ်ကို မနည်း လျှော့ထားရတယ်၊
နောက်ရုတ်တယက်ဆိုသလိုကျနော့်ရဲ့ ပေါင်ကြားကိုသူမရဲ့ လက်ရောက်လာတာ သိလိုက်တယ်၊ သူမရဲ့လက်က ကျနော့်
ဂွေးဥတွေပေါ် ပွတ်သတ်သွားပြီး ကျနော့်ရဲ့ မာတောင်နေပြီဖြစ်တဲ့လိန်ချောင်း ကြီး ကိုပါ အရင်းကနေ အဖျား အထ ိပွတ်ဆွဲသွား
လိုက်တယ်၊ ငါ့ကိုဘယ်လိုများ ထင်သွား မလဲ လို့ ရှက်ရှက်နဲ့ ဆင်ခြေ ဘယ်လိုပေးရမလဲလို့ လျောက်စဉ်းစားမိနေတယ်၊
သေးပေါက်ချင်လို့ပါ စသဖြင့်ပေ့ါ ၊ ကိုယ့်ကို နှာဗူးလို့ ထင်သွားမှာလဲစိုးလို့လေ၊
ဒါပေမဲ့သူမလက်က ဆက်မသွားတော့ဘူး ၊ ကျနော့်ရဲ့ လိန်ချောင်းကြီး အပေါ်မှာ အုပ်ကိုင်ယက်က မရွေ့တော့ဘူး၊ သူမရဲ့ နိူ့ကြီး
နှစ်လုံးက ကျနော့်ကြောပြင်ကိုအိကနဲ လာဖိတာ ခံစားလိုက်ရတယ်၊ သူမရဲ့ ထွက်သက်လေ မြှင်းမြှင်းလေးတောင်ကျနော့်ရဲ့နားရွက်
အနောက်ဖက်ကိုလာတိုးခွေ့နေတယ်၊နောက်တော့လေသံတိုးတိုးလေးနဲ့
" အောင်မယ်.. ကြည့်စမ်း အဲဒါက ဘာကြီးလဲ.."
ကျနော်တကယ့်ကိုဘာလုပ်လို့ဘာကိုင်ရမှန်းတောင်မသိတော့ဘူး၊ တကယ်ဖြစ်နေတာမှဟုတ်ရဲ့လား အိပ်မက်များလား၊
ကိုယ့်ဖာသာ ဒွိဟဖြစ်နေတုန်း၊ ရဲအရာရှိမက သူ့လက်ကို ပုံစံပြောင်းလိုက်ပြီး မာတောင်နေတဲ့ကျနော့်ရဲ့ လီးတလျှောက်ကို ပွတ်သတ်
ပေးနေလေရဲ့၊
စောက်ပြဿနာဘဲ၊ ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ ဒါမျိုးတွေ အပြာကားတွေထဲမှာ ပဲ ဖြစ်တတ်တယ်လို့ ပဲ နားလည်ထားတော့
အခုဖြစ်ပျက်နောတာကိုတကယ်ဆိုတာ လက်မခံချင်သေးဘူး ဖြစ်နေတယ်၊
ရဲအရာရှိမက ကျနော့်ကိုယ်ကိုသူနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖြစ်အောင်ဆွဲလှည့်လိုက်တယ်၊ သူမက အတင်းတိုးဖိထားလို့ ကျနော်ကိုယ်က
သူမနဲ့ ကားနဲ့ကြားမှာ ပိတ်မိနေတယ်၊
ကျနော်တို့ရဲ့ နူတ်ခမ်းတွေက တယောက်နူတ်ခမ်းကိုတယောက်ပိပြားသွားတဲ့အထိဖိကပ်မိသွားကြတယ်၊ ကျနော့်ခန္ဓာကိုယ်
အစိတ်အပိုင်းတွေက စက်ရုပ်လိုဘဲ အလိုလိုလှုပ်ရှားနေလေရဲ့၊
ကျနော်ရဲ့ဆင်ခြင်တုံတရားကိုလျစ်လျုပြု ပြီး စိတ်အလိုကို ဦးစားပေး လိုက်ပြီ၊ စိတ်ကူးယဉ်ထားခဲ့တဲ့အဖြစ်အပျက်မျိုး တကယ်
ဖြစ်လာတာကိုအနှောက်အယှက်ဖျက်လိုဖျက်စီး လုပ်ချင်နေတဲ့စောက်ဆင်ခြင်တုံတရား တွေ ဘာတွေလဲ အခုအချိန်မှာ
မလိုချင်တော့ဘူး၊
ကျနော့်ရဲ့ လက်တွေက ခေါက်ရိုးကျ ကော်တင်ထားတဲ့ရဲအရာရှိဝတ်စုံအပြာရဲ့ ကြယ်သီးတွေကိုသူ့အလိုလို ချွတ်ပစ်နေမိတယ်၊
အမှတ်တမဲ့သူဝတ်စုံပေါ်က ရွှေရောင်နံမည်ပြားပေါ်မှာ "အရာရှိ-မီး" ဆိုတာလေးတော့သတိထားမိလိုက်တယ်၊ သူမရဲ့