ကျနော့မမမြိုင်| အပြာစာအုပ် PDF

အမြည်းဖတ်မယ်

မမမြိုင်မှာ အသက်သုံးဆယ်ခန့်ရှိကလေးတစ်ယောက်အမေ မုဆိုးမလေး ဖြစ်သော်လည်း အပျိုစင်ကဲ့သို့
ပင် လှပနေသူလေးဖြစ်၏။ တဆုပ်တခဲကြီးနဲ့ အသက်ရှုလိုက်တိုင်း လှိုင်းထနေသော မမမြိုင်၏ ရွှေရင်အစုံမှာ
အိစက်လို့သာနေ၏။ အလှပဆုံးကတော့ လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း နိမ့်ချည်မြင့်ချည် တုံတုံသွားတဲ့ တဆုပ်တခဲ
တင်ပါးကြီးများပင် ဖြစ်လေသည်။ မမမြိုင်ကို ရုတ်တရက်နောက်မှကြည့်လျင်အပျိုပင်အရှုံးပေးရလောက်အောင်
ကိုလှသည်။ ဒါပေမယ့်ကျွန်တော်ကတော့မမမြိုင်သည်ဘာကြောင့်ဒီလိုလှသည်၊ ဘာများ မမမြိုင်မှာ တပ်မက်စရာ
ရှိသည်ကိုတော့ကျွန်တော်ကမသိပါ။ ကျွန်တော့်အသက်မှာ ၁၇ နှစ်သာရှိပါသေးသည်။ မမမြိုင်ဒီအိမ်ကိုရောက်စ
တုန်းကဆိုလျှင်ကျွန်တော်ဟာ မမမြိုင်ကိုအရေးမစိုက်ခဲ့ပါ။
မမမြိုင်သည်သူ့ယောကျ်ားဆုံးပြီးတော့ကျွန်တော်တို့အိမ်ကိုရောက်လာသူဖြစ်သည်။ အမျိုးစပ်မည်ဆိုပါက
လည်း မမမြိုင်နဲ့နဲနဲကလေးတော့ တော်စပ်ရပါသည်။ ကျွန်တော်၏ သုံးဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီးရဲ့ မိန်းမဖြစ်ပါသည်။
ကံဆိုးရှာလေတော့ မမမြိုင်မှာ စောစောစီးစီး မုဆိုးမဘဝကို ရောက်ရရှာပါသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ မမမြိုင်ကို
အရေးမထားမိပေမယ့်မမမြိုင်ကတော့ကျွန်တော့်ကို ဂရုတစိုက်ရှိသည်ကိုတော့ကျွန်တော်အကဲခတ်မိလေသည်။
ထိုကြောင့်ကျွန်တော်ကလည်း မမမြိုင်ကိုအကဲခတ်နေမိပါသည်။ မမမြိုင်၏ မို့မောက်သောရင်အစုံစွင့်ကားနေသော
တင်ပဆုံတို့မှာ မမမြိုင်၏ အလှကိုပိုလို့သာ ကြက်သရေရှိနေစေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်သည် တခါတရံ
မမမြိုင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကိုသာလျှင်စိတ်ဝင်စားနေမိတတ်ပါသည်။
ကျွန်တော်က လူပျိုပေါက်အရွယ်မို့လားမသိပါ မမမြိုင်၏ ရေချိုးပြီးခါစ ထဘီရင်လျားနဲ့အချိန်တွင်တွေ့မြင်
ရသော ကိုယ်ခန္ဓာကို မြင်ရလျှင်ပေါင်ကြားမှ လီးတန်မှာ အလိုအလျောက်ပင်တောင်မတ်၍ လာပါတော့သည်။
ရပ်ကွက်ထဲက ကာလသားခေါင်းလို ဖြစ်နေသော လူပျိုသိုးကြီး ကိုကြက်ကြီးကတော့တခါကပြောဖူးသည်။
“ငမောင်...မင်းမမမြိုင်ရဲ့ထွားဆိုင်ကြီးကတော့တကယ်အားရတယ်...ကုန်းခိုင်းပြီးတော့အားရပါးရဆွဲလိုက်
ချင်တယ်... တကယ်ဘဲ ငါ့ကောင်ရ... သူ့ ကာတစ်ကြီးကို မြင်ချင်လို့ ငါ့မှာ မနက်စောစော လက်ဘက်ရည်ဆိုင်
ထွက်ထိုင်ပြီး စောင့်ကြည့်ရတာ အမော...”
“ ဟာ...ဗျာ... ခင်များကလဲ... ”
“ ဘာ... ခင်များကလဲ..... မင်းကတော့ တအိမ်တည်းအတူတူနေတာ... သူရေချိုးတဲ့အချိန်....အင်္ကျီလဲတဲ့
အချိန်တွေ ချောင်းမကြည့်ဘူးလားကွ... ”
“ ဘယ်လို... ချောင်းကြည့်ရမှာလဲ ဗျာ... တော်ကြာ သိသွားရင်... အိမ်နဲ့...ကျွန်တော်ကွိုင်တက်လိမ့်မယ်....”
“ ဒါလေးများကွာ.... လွယ်ပါတယ်..... ငါ...ပြောပြမယ်.. သေသေချာချာ နားထောင်... ”
လူပျိုကြီးကိုကြက်ကြီးမှာလက်ဘက်ရည်ဆိုင်တွင်ကျွန်တော့်ကိုအသေအချာသင်ကြားပို့ချလေတော့သည်။
ကိုကြက်ကြီးပြောသလိုချောင်းကြည့်ချင်သော်လည်း ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင်တော့မရဲသေးပါ။ မည်ကဲ့သို့လုပ်ရမည်
နည်းဟုစဉ်းစားနေရင်း တရက်တွင်တော့အဖေနှင့်အမေက ကိစ္စရှိသဖြင့်အဘိုးတို့အိမ်ကိုသွားကြသဖြင့်အိမ်တွင်
မမမြိုင်နှင့်ကျွန်တော်နှစ်ယောက်ထဲသာ ကျန်ခဲ့လေတော့သည်။ အမေမရှိသဖြင့်မမမြိုင်မှာဈေးသို့မနက်စောစော
သွားပြီး ဈေးသွားဝယ်ရလေသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ညက ကိုကြက်ကြီးနှင့်အတူ အပြာကားသွားကြည့်ပြီး
ညနက်မှ အိပ်ယာဝင်ခဲ့သဖြင့်အိပ်ယာထက်တွင်ဆက်လက်မှိန်းနေသည်။ ပေါင်ကြားမှလီးတန်မှာလည်း တားမရ
ဆီးမရ ထောင်မတ်နေလျက် ရှိလေသည်။ ကျွန်တော့်လီးတန်ကို လက်ဖြင့်ကိုင်တွယ်ပြီး မမမြိုင်ကို မည်ကဲ့သို့
ချောင်းကြည့်ရမည်ကိုစဉ်းစားခန်း ဖွင့်နေမိလေသည်။

မိနစ်၂၀ ခန့်မျှအကြာမှာတော့မမမြိုင်ဈေးမှပြန်ရောက်လာပြီး ထမင်းကြော်နေသည်။ ကျွန်တော် အိပ်ယာမှ
ထပြီး သွားတိုက်၊ မျက်နှာသစ်ဖို့ရန်နောက်ဖေးဘက်ကိုထွက်လာခဲ့သည်။
“ မောင်မောင်... ဗိုက်ဆာနေပြီလား... မမမြိုင်ထမင်းကြော်နေတယ်...မျက်နှာသစ်ပြီးရင်စားလို့ရပြီသိလား”
“ ဟုတ်ကဲ့ပါ... မမမြိုင်... ကျွန်တော်ဘာကူလုပ်ပေးရအုံးမလဲ... ”
“ ရပါတယ်... မျက်နှာသစ်မှာသာ သွားသစ်ချည်... ”
မမမြိုင်ကနဖူးမှချွေးလေးသုတ်ရင်းလှမ်းပြောသည်။မနက်စောစောစီးစီးမမမြိုင်ရဲ့အလှကတမျိုးတဘာသာ
လှနေသည်။ မမမြိုင်၏ ဆံပင်က ပုခုံးကျော်လောက်ထိဝဲကျနေသည်။ မမမြိုင်ရဲ့ မျက်ခုံးများက ထူထဲနက်မှောင်
လွန်းလှသည်။ နဖူးနှင့်လည်ပင်းတွင် ချွေးလေးများ စို့နေသည်ကိုက နမ်းရှိုက်ချင်စရာ ကောင်းလှသည်။ အင်္ကျီ
လက်ပြတ်လေး ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ဖြူဖွေးဝင်းမွတ်နေသော လက်မောင်းအိုးလေး၊ အရင်းသွယ် အဖျားရှုး
လေသော ရွှေဘိုမင်းကြိုက်ပေါင်တန်ရှည်ကြီးများနှင့်မမမြိုင်အလှအပများကိုကျွန်တော်ခံစားတတ်လာသည်။
“ ဟဲ့... ဘာကြည့်နေတာလဲ... မျက်နှာသွားသစ်တော့လေ... ”
“ အော်... ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့... ”
မမမြိုင်ပြောမှကျွန်တော်သတိပြန်ဝင်လာပြီး မျက်နှာသစ်ဖို့ရန်နောက်ဖေးရေတိုင်ကီရှိရာသို့ထွက်လာခဲ့ပြီး
ရေခွက်ကိုကိုင်ကာ မျက်နှာသစ်လိုက်လေသည်။ မမမြိုင်ကတော့မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ချွေးတလုံးလုံးနှင့်ထမင်းကြော်
နေဆဲပင်။ မျက်နှာသစ်ပြီး၍အိမ်ထဲသို့ပြန်ဝင်လာသောအခါ မမမြိုင်မှာ ထမင်းကြော်ပြီးသွား၍ မီးဖိုချောင်မှာ မတွေ့ရ
တော့ပေ။မမမြိုင်သူ့အခန်းထဲကိုဝင်သွားတာထင်တယ်ဟုကျွန်တော်တွေးလိုက်မိသည်။မမမြိုင်နဲ့ကျွန်တော့်အခန်း
မှာ ကပ်လျက်ပင်ဖြစ်သည်။ အခန်းနှစ်ခုကြားကိုထရံဖြင့်ကာထားလေသည်။ မမမြိုင်အခန်းရှေ့သို့အဖြတ်အခန်းထဲ
မှမမမြိုင်က
“ မောင်လေး... ထမင်းကြော်ရပြီနော်... ကိုယ့်ဘာသာဘဲ ခူးခပ်စားလိုက်တော့ မမမြိုင်ကတော့ အိုက်လို့
ရေချိုးတော့မယ်.....” ဟုလှမ်းပြောလေသည်။
ကျွန်တော်လည်း အကြံရသွားပြီအခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန်ဝင်ကာ ထရံကြားမှ မမမြိုင်အခန်းဘက်သို့
မြင်ရအောင်ဝါးထရံကြားအဟလေးကိုအသဲအသန်ရှာဖွေရလေတော့သည်။ကံကောင်းချင်တော့ဝါးထရံကြားလေးမှ
အနည်းငယ်ဟနေသဖြင့်မမမြိုင်အခန်းထဲကို လှမ်းမြင်နေရလေသည်။ မမမြိုင်မှာ အပေါ်အင်္ကျီကိုချွတ်ချလိုက်ပြီး
ထဘီကိုရင်လျားလိုက်လေသည်။ မမမြိုင်ပုခုံးသားလေးများမှာ ဖြူဖွေးနုအိသည်ကို မြင်ရလေသည်။
ဘော်လီကိုချွတ်လိုက်ပြီး ထဘီကိုပြင်ဝတ်လိုက်ရတွင်တော့ မမမြိုင်၏ လုံးဝန်းဖြူဖွေး မို့မောက်နေသော
ရွှေရင်အစုံကိုလှမ်းမြင်လိုက်ရလေသည်။ ထဘီကိုအနည်းငယ်မကာ အောက်ခံဘောင်းဘီကိုဆွဲချွတ်အချမှာတော့
ဖြူဖွေးချောမွတ်နေသော မမမြိုင်၏ ခြေသလုံးသားလေးများနှင့်ပေါင်တန်ကြီးနှစ်ချောင်းကိုပါ မြင်ရလေတော့သည်။
မမမြိုင်၏ အလှတရားများက ကျွန်တော့်ကို အကြီးအကျယ် ဖမ်းစားနေလေပြီ။ ပေါင်ကြားမှ လီးတန်က အလို
အလျောက်တောင်မတ်လာသဖြင့်လက်ဖြင့်အသာအယာ ဖွဖွလေးဆုပ်ကိုင်ပြီး ပွတ်ပေးနေရလေသည်။ မမမြိုင်က
ရေချိုးထဘီကို လဲဖို့ရန်ထဘီကို ချွတ်ချလိုက်ရာတွင်တော့ ကျွန်တော်ခေါင်းနပန်းများ ကြီးသွားပြီး မျက်စိကို
ထရံဘက်ကိုအသာအယာတိုးကပ်ကြည့်မိလိုက်လေသည်။